Sesja KC online - Następny do raju

Awatar użytkownika
deliad
Reactions:
Posty: 3473
Rejestracja: 28 marca 2010, 10:24
Lokalizacja: Kostrzyn nad Odrą
Polajkował: 3 times
Polajkowany: 17 times

Re: Sesja KC online - Następny do raju

Post autor: deliad » 20 czerwca 2019, 11:50

W GÓRĘ I W DÓŁ, aż do OBŁĘDU
Bogowie, obrzędy, święta, posty, modły... Cała Orchia jest przesączona religiami. Panteon bogów Orchijskich liczy dwudziestu bogów, tak dobrych jak i neutralnych i złych. Jedni z nich są czczeni od zarania dziejów inny zostali przygarnięci przez bogów jako adoptowane potomstwo. Nie daleko szukając tak było z królem Lahaganem, który teraz jest Reptilionem Wielkim. Jest też oczywiście cała hałastra półbogów wszelkiej możliwej maści. Masa roszcząca sobie pretensje do pretendowania do boskiej sfery egzystencji. Bogowie są... SĄ. Naprawdę oni istnieją. To nie test wiary w istoty, których istnienie nigdy nie zostanie potwierdzone. To realne twory co chwilę ingerujące w życie zwykłych ludzi. Swoich kapłanów obdarowują zdolnością posługiwania się magią, wiernych nadnaturalnymi zdolnościami i dość często odpowiadają na modły. Nic więc dziwnego, że wierni bardzo poważnie traktują swoje święta.

Wyobraźcie sobie taką sytuację. Legendarny spowity mgłą mistycyzmu, stary jak sam świat, klasztor na wyspie Reptex. Klasztor gdzie najwierniejsi z najwierniejszych, wybrańcy wśród wybranych, zostają zamknięci na pięćdziesiąt lat, aby szkolić się do wypełnienia świętej misji. Rozmodlony tłum w religijnym uniesieniu skandujący pochwalne psalmy. To ten dzień. Wielki dzień, gdy podwoje klasztoru zostaną zamknięte. Wybrańcy wraz z dumnymi rodzinami wspinają się stromą ścieżką do majestatycznej budowli.
Obrazek
W tym momencie wkraczamy my. Ceen Ardagal widząc, że ze świątyni wybiegają reptiliony i ruszają jego tropem, wyciąga coś ze skrzyni i rusza w dół przedzierając się przez tłum. Nie idzie mu najlepiej torujący sobie siłą wojownicy doganiają go. Nagle z powietrza materializuje się Rekio. Wysoki jak tyczka półelf pośród tłumu niskich reptilionów. Dochodzi do starcia z ochroniarzami gdy Ceen przewrócił przypadkiem nobliwą staruszkę Z głazu w tłum zeskakuje Styx i patroszy jednego z reptiliońskich wojowników. Tłum zwietrzył krew. Zaczyna się panika. Wszyscy się przepychają, przewracają i tratują. Wtem z palców Rekia z łoskotem walącej się góry wystrzeliwuje piorun.

Nie opowiem co było dalej, ze względu na cenzurę. Wydarzenia były tak drastyczne i tak nie na miejscu, że policzki Reki pokrywa czerwień za każdym razem gdy przypominają mu się te wydarzenia. Dodam tylko, że padło wielu reptilionów i to z ręki Ceena. Ze względu na drastyczność zajścia dzień ten nazwano Dniem Sromoty.

W tym miejscu należałoby podziękowań Maraxsowi za tatuaże, odwracające boski wzrok od Ceena i Rekia, bo Reptilion wielki starłyby ich na proch.

Ucieczka jednak się udała. Niewidzialny Ceen, Rekio i nieprzytomny Styx zalegli w śnieżnym wykrocie czekając, aż pogoń zmyli ich trop. Chcieli uciec nie zwracając na siebie uwagi, ale plan legł w gruzach. Należało ustalić co dalej. Iść do portu dwa dni drogi, czy może do wioski i uciec na statku rybackim? Teraz gdy wszyscy ich poszukują? Z nieprzytomnym towarzyszem. Patowa sytuacja...

Intelektem zabłysnął jak zwykle tan Ceen Ardagal, niech jego szare komórki pobłogosławią wszyscy dobrzy bogowie.
- Najciemniej pod latarnią - powiedział - wróćmy to twierdzy i przeczekajmy.

Plan tak prosty i bezczelny od razu przypadł do gustu wyznawcy Bella. Prawie całą noc holowali Styxa obchodząc twierdzę od strony gdzie znajdowała się zawalona wieża, którą uciekali z Reptexu przed sześciu laty.
Szczękają zębami i strącając z ramion zasypujący go śnieg Rekio obserwował rozjaśniające się na wschodzie niebo. Rozcierał skostniałe dłonie, które drżały gdy spoglądał na niemal pionową ścianę skalą.

Obrazek

Wstał wykonując gest imitujący rzezanie mieszka, czyli znak wyznawców Bella, jednak przestał w pół ruchu przypominając sobie, że bogowie go nie dostrzegają.

- Idę Ceen. Muszę sprawdzić czy atak armii orków nie zniszczył wejścia na górze. Musimy to wiedzieć, zanim wejdziemy tam wszyscy. Gdyby mi się nie udało... Gdybym spadł. Ehhhh. Nie przejmuj się zwłokami i Styxem, uciekaj.

Skała była zimna, a jej zagłębienia wypełniał zmarznięty śnieg. Rekio ruszył w górę, wyłączając myślenie. Teraz był tylko on i skała. Liczył się tylko następny ruch, tylko oparcia dla dłoni i stóp. I w górę, ciąż w górę. Podmuchy wichru szarpały mu włosy i zamieniały krople potu w granulki lodu. Stracił czucie w palcach, stracił poczucie czasu. Nie patrz w dół, powtarzał w myślach. Ręce omdlewają, a półki skalne są zbyt wąskie aby dać im odpoczynek. Ściana wciąż prowadzi w górę. I w górę. Bez końca. Półelf ma wrażenie, że czołga się po poziomej skale, a jakaś złowroga siła stara się go od niej oderwać jak pijawkę ze skóry. Zwalczyć panikę. Musi zwalczyć panikę. Gdy wreszcie dociera na górę pada pod ścianę i łka jak dziecko przyciągając kolana do siebie. Teraz może, nikt go nie widzi. Zagryza zęby i walczy o odzyskanie rytmu oddechu i walczy z paniką. Nigdy więcej. NIGDY. Czterdzieści metrów po oszronionej pionowej skale! Czyste szaleństwo! Nigdy więcej. Niech sobie radzą sami!

Mija czas. Emocje opadają. Zawalona wieża wygląda tak samo jak przed laty.
Obrazek
Nic się nie zmieniło. Podchodzi do ściany i muska ją opuszkami palców. Ani rysy, nic. On jednak wie, że to drzwi. Sięga po skrytą w skórzanym oldsto małą, wygniecioną od częstego przeglądania księgę. Znajduje stronę i skanduje zaklęcie. Ściana lekko odskakuje, uchyla drzwi do twierdzy. Potencjał magiczny jest już niemal na wykończeniu. Wchodzi do środka. Ciemność i kurz, ale też osłona od wiatru i zimna. Sprawdza schody, nic się nie zmieniło. Na dole drugie drzwi. Też zamknięte. Czas mija.

Niechciane myśli powoli torują sobie drogę do mózgu. Trzeba wracać do Ardagala. Gdy Rekio staje nad przepaścią, aż mu nogi miękną. Walczy ze sobą może kwadrans. Klnie jak kapłan Piana, któremu skończyło się wino. Poddaje się i zaczyna schodzić. Żałuje już po kilku metrach. Schodzi się ze dwa razy trudniej nich wchodzi na górę. Czyste szaleństwo. Po dziesięciu metrach rozważa czy nie skoczyć. Wszystko, byle te tortury się skończyły. Opuszki palców krwawią, a mięśnie palą żywym ogniem. Wichry szarpią to w jedną to w drugą stronę mrożąc ciało do kości. Sam nie wie jak znalazł się na dole. Gdzieś po drodze przestał kontaktować. Jednak twardy grunt pod nogam powoli nasyca nadzieją.

Przy Ceenie zgrywa twardziela, ale jego nerwy są pozrywane jak błona dziwicza dziewczynki po podboju miasta przez orki.

Łyk wody i nieco jedzenia wypełnia brzuch i daje siły.

Rekio sam w to nie wierzy, ale zgodził się wejść tam na górę wraz z Ardagalem. Styxa zawijają w ciepłe ubrania i zakopują w mały igloo.

Znów do góry. Przywiązuje Ceena liną i objaśnia każdy krok. Wspinają się do góry. Jest tyle sposobów na popełnienie samobójstwa. Na przykład można sobie podciąć żyły i chlać wino puki życie z ciebie nie wycieknie. Można założyć pętle na szyję i skoczyć. Jeden trzask i po krzyku. Można zjeść trutkę i chędożyć się w burdelu, aż ci nie stanie serce. Jednak Rekio wybrał wspinaczkę z niewprawionym towarzyszem, czterdzieści metrów w górę.

Taka wspinaczka to jak gra w kości ze śmiercią. Turlasz kości, a one się z ciebie śmieją. Taki właśnie dźwięk usłyszy Rekio przed śmiercią. Dźwięk turlających się kości. Tym razem jednak to były kamienie osuwające się spod stóp Ceena. Rekio prawie się ucieszył. Teraz już tylko łopot wiatru w uszach i bum. Koniec.
Obrazek
Gdy umysł Rekia był już zajęty umieraniem, jego ręce odmówiły współpracy. Wczepiły się w skałę jak korzenie enta. Szarpnięcie liny niemal pozbawiło go przytomności. Nie mógł złapać oddechu. Palce milimetr po milimetrze wysuwały się z załomu, a Rekio musiał na to patrzeć. I gdy po raz kolejny żegnał się z życiem ucisk ustał. Ceen przestał się majtać na linie i złapał się ściany. Na Bella czy te tortury nigdy się nie skończą?

Dość tego! Koniec. Tak nie może być! Rekio po raz kolejny sięga po księgę i kartkuje jej stronice kciukiem jednej dłoni. Kolejny wyczyn godny akrobaty. Rzuca czar. Ardagal mija go uniesiony lewitacją. Skacze jak astronauta przy zmniejszonej grawitacji od załomu do załomu. W górę i w górę. Już po chwili czuję napiętą linę. Uff, udało się. Ceen jest już na szczycie. Teraz tylko Rekio musi wejść. Ja pierdo...le! Rusza w górę. Gdy dociera na szczyt, zdążył już obrazić dwudziestu bogów panteonu Orchijskiego, wszystkie rasy, płci, nacje, plemiona, potwory, bestie i nieumarłych oraz czarnoksiężnika, który zmusił go do odnalezienia Ardagala oraz jego przodków do pięćdziesięciu pokoleń wstecz w linii męskiej i żeńskiej.

Znowu jest na górze!

- Musimy znaleźć linę - mówi Ceen.
- Zostawiłem tu jedną przed sześciu laty, może jeszcze tam jest - odpowiada Rekio.

Otwierają drzwi do trzewia zmieni. Amulet jest pusty jak wydmuszka. Ruszają na dół lecz czują jakby cofali się w czasie. Wracają wspomnienia. Już tędy schodzili ścigani przez agentów katańskiej armii. Tam na dole zieje dziura. To tam Rekio przywiązał linę i zrzucił ją na dół. Wtedy z niej nie skorzystał, bo został strącony w przepaść.

Do wszystkich rogatych demonów, ktoś ukradł linę!!!

Zniechęceni wchodzą na górę i wchodzą do drzwi twierdzy. Teraz czas na popis Argadala. Ustalili, że wejdzie do twierdzy i wykradnie jedzenie na tydzień i linę. Dużo liny. Znika na jakiś kwadrans, gdy Rekio pilnuje drzwi, które otwierają się od środka. Rekio wie, że musiał zostać ale i tak żałuje swojej decyzji. Nie może sobie wybaczyć, że wysłał Ceena bez wsparcia. Ten jednak uwinął się jak zawodowy złodziej. Ten reptilion jest pełen niespodzianek jak kociołek goblina.

Wracają na górę. Odpoczywają podjadając skradzioną żywność. Wracają im humory. Do momentu gdy trzeba wracać po Styxa. Gdy ta konieczność dociera do Rekia, niemal popada w obłęd. Jednak plan Ceena jest dobry. Przeczekać w twierdzy przez tydzień, aż sprawa ucichnie.

Reki przewiązał się liną i zaczął opuszczać się asekurowany przez Cenna. Mógłbym opisywać wam co czuł schodząc na dół, a później w górę wraz ze Styxem, ale wam tego oszczędzę, bo byście osiwieli jak Rekio.

Koniec końcem wszyscy byli na górze. Zamknęli się w twierdzy na tydzień jedząc skradzioną żywność i pijąc rozpuszczony śnieg. Rekio leczył umysł i ciało. Koił nerwy. Nie chciał myśleć o tym co będzie za tydzień. Wraz z towarzyszami zatopił się w analizowaniu księgi i planowaniu przyszłego zadania. Sprawa nie była łatwa. Na początku należało rozgryźć zagadki symbolu mającego zniszczyć drakolicza.
Obrazek
Obrazek
W rozszyfrowaniu tego "pentagramu" miał pomóc ukryty zapisek reptiliońskiego wierszyka.
Pomysł reptillionów stary żart przywraca
jak to armię smoków czekała ciężka praca
Straszna bitwa przed nimi, stają w zwratych szeregach
ustawione równiutko, jak przed starciem trzeba.
Pierwsze złote, ogrome, jak silne i piękne!
Potem besteie czerwone, jak wosk przy nich mięknę
Trzecie srebrne a potem zaraz niebieskie,
jedne walczą dla ideii, drugie tylko za kieskę
Czy poszło im dobrze? Czy triumfowały?
Prawda była taka że srogo w dupe dostały.
Złote rykiem zrywają armię do boju
lecz czerwone ida w lewo szukając spokoju
Srebre w cięzkim boju łamią kły i pazury
gdy niebieskie prawym skrzydłem umykają za mury.
Tak to wieczorem ogryzano kości z ogonów
a smocze nidobitki wracały do domów
Umysł Rekia miał niezłą zagadkę do rozgryzienia i odcięcia się od nieciekawej rzeczywistości.

Awatar użytkownika
Oggy
Reactions:
Posty: 753
Rejestracja: 13 lipca 2009, 15:05
Polajkował: 14 times
Polajkowany: 4 times

Re: Sesja KC online - Następny do raju

Post autor: Oggy » 04 lipca 2019, 08:41

Obrazek

Kiedy nawalone elfy wbijają Ci na pokój o 8 nad ranem.
Tak, trochę się działo na ostatniej sesji.
Ostatnio zmieniony 11 lipca 2019, 09:21 przez Oggy, łącznie zmieniany 1 raz.
astrolog/alchemik 10/10 POZ

Awatar użytkownika
deliad
Reactions:
Posty: 3473
Rejestracja: 28 marca 2010, 10:24
Lokalizacja: Kostrzyn nad Odrą
Polajkował: 3 times
Polajkowany: 17 times

Re: Sesja KC online - Następny do raju

Post autor: deliad » 04 lipca 2019, 21:38

Tak naprawdę było to tak. :)
Obrazek

Awatar użytkownika
Suriel
Reactions:
Posty: 3694
Rejestracja: 19 września 2010, 22:20
Lokalizacja: Wawa
Polajkował: 56 times
Polajkowany: 105 times

Re: Sesja KC online - Następny do raju

Post autor: Suriel » 11 lipca 2019, 08:32

Dzięki raz jeszcze za możliwość posłuchania sesji Panowie. Co prawda nie grałem, ale pierwszy raz udało mi się nawiązać płynne połączenie , co z kolei kapitalnie rokuje na przyszłość grania w ten sposób. Jedyny błąd jaki zrobiłem to nie protestowałem czy mnie słychać ale ze względu na syna nie było to możliwe. Przygoda jest zbyt daleko już rozwinięta by myśleć o dołączeniu do gry, ale kto wie może przy następnej drużynie...

Ps. Kapitalnie jest usłyszeć, że takie za przeproszeniem stare wygi jak my, jeszcze dają radę porać w RPG.
Jeżeli zabałaganione biurko jest oznaką zabałaganionego umysłu, oznaką czego jest puste biurko? Albert Einstein

Awatar użytkownika
Oggy
Reactions:
Posty: 753
Rejestracja: 13 lipca 2009, 15:05
Polajkował: 14 times
Polajkowany: 4 times

Re: Sesja KC online - Następny do raju

Post autor: Oggy » 11 lipca 2019, 09:01

Proszę bardzo Suriel. Goście na sesjach zawsze są u nas mile widziani.
Przy okazji, Hekate dla tych którzy trochę ją znają:
Obrazek
astrolog/alchemik 10/10 POZ

Smirnoff
Reactions:
Posty: 3
Rejestracja: 30 maja 2019, 10:17
Polajkował: 1 time
Polajkowany: 8 times

Re: Sesja KC online - Następny do raju

Post autor: Smirnoff » 15 lipca 2019, 11:24

Tak wiele pytań bez odpowiedzi.

Wiele się ostatnio wydarzyło… Kiedy nareszcie dotarliśmy do Nowego Sarrasum znalazła się chwila aby wszystko sobie jeszcze raz przeanalizować… mam tak wiele pytań bez odpowiedzi…
Ale od początku, cofnijmy się o te kilka tygodni, zastanówmy się czego jestem pewien a co mi umyka…
Na pewno ostatni raz Rekio i Styxa widziałem jeszcze pod ziemią w krypcie strzeżonej przez nieumarłych… pamiętam dziwnego i garbatego elfa w którym nie było już życia, czaszkę i uczucie strachu… ale co było potem…? jak się stamtąd wydostałem?
Musiało minąć kilka godzin, ocknąłem się w lesie skołowany wszędzie ogień i nieumarli a kompanów brak. Uznałem ,że nie mogę tu zostać, skierowałem się w jedyne bezpieczne znane mi miejsce do świątyni Katana w Olgrionie. Liczyłem na to, że elfy wciąż żyją i czekają na mnie oraz, że wyjaśnią mi wszystko, niestety kompletnie się pomyliłem w mieście wcale nie było bezpieczniej no i elfów nie znalazłem, kiedy dotarłem pod świątynie Katana zaatakowali mnie dwaj rośli mężczyźni, tylko czemu? kolejne pytanie bez odpowiedzi.
Skórę ratuje mi młody reptilion „jak on miał na imię?... nie przypomnę sobie.” To, że wciąż żyje jest dowodem na to, że mój Pan wciąż mnie strzeże… kilka następnych dni dały możliwość odwdzięczyć się za tą opiekę, zostałem wyróżniony, musiałem wypełnić świętą misje i sprostać wyzwaniu, nie zadając przy tym wielu pytań. Pełen determinacji wyruszyłem…
Uznałem, że muszę odnaleźć elfy to cel, którym podążam. Kierując się pogłoskami dotarłem na Reptex. Zlokalizowanie ostatniego miejsca pobytu Rekia i Styxa niebyło trudne, wszyscy o nich gadali. Nieźle narozrabiali pewno musieli się gdzieś przyczaić, aż sprawa ucichnie. Gdzie tu mogli by się schować… warto było popytać? Jeżeli znasz wiele ptaszków w miejscu, w którym kogoś szukasz same poszukiwania zajmują zdecydowanie mniej czasu. Jak po nitce do celu i wreszcie znalazłem ich… dwa elfy i reptilion tak jak ptaszki śpiewały.
Styx jak zawsze czujny, nie sposób go podejść, Rekio podejrzliwy natomiast reptilion na imię ma Ardagal i wyglądał dość schludnie, pewno bogaty… na początku nie wiedziałem co o nim myśleć pewno kolejny TAN któremu znudziło się życie w pałacu… ale nie oceniajmy księgi po okładce na pewno był tajemniczy i wydawał się mroczny. Znając okolice dość dobrze, wyprowadziłem chłopaków w tych korytarzy, a następnie opuściliśmy wyspę nie zwracając na siebie niczyjej uwagi. Oczekiwałem, że po drodze uzyskam odpowiedzi mianowicie co się wydarzyło przed kilkoma tygodniami… Rekio odradził mi zadawanie pytań jedynie co mi zdradził to, że kierują się do Sarrasum. Nie jest to normalne miejsce jak każde inne i nikt kto nie musi tam nie podróżuje. Cała sprawa wydaje się grubymi nićmi szyta, chciałbym mieć teraz wybór… pożegnać się, obrócić na pięcie i wrócić do siebie…, ale wytrwam, bo takie jest moje zadanie… nic mi nie będzie bo wielki reptilion nade mną czuwa.

No i dotarliśmy, Sarrasum na horyzoncie. liczyłem, że po drodze przy kilku głębszych uda się coś z nich wyciągnąć niestety znów się przeliczyłem, tak jakby bali się o tym rozmawiać…
Wiec mogę się tylko domyślać, że to zadanie, które wykonują nie robią z własnej woli i muszą się za tym kryć potężne osoby…

Awatar użytkownika
deliad
Reactions:
Posty: 3473
Rejestracja: 28 marca 2010, 10:24
Lokalizacja: Kostrzyn nad Odrą
Polajkował: 3 times
Polajkowany: 17 times

Re: Sesja KC online - Następny do raju

Post autor: deliad » 17 lipca 2019, 20:43

...Nareszcie Sarrasum,nasz cel.
Nie przyjechaliśmy go zwiedzać więc,nie będę go opisywał...
...Z pośród wielu karczm,które oferowały wyżywienie i nocleg wybraliśmy
karczmę o bardzo swojskiej i przytulnej nazwie"U babuni".
Rozlokowaliśmy się i zaczęliśmy snuć plan co dalej,niestety przerwało
nam pukanie do drzwi,po zaproszeniu w drzwiach pojawił się cholernie wielki
reptilion,a za nim bardzo bogato ubrana reptilionka.
Owa reptilionka okazała się macochą Ceena...
...Zaczęła jak by wiedziała co zamierzamy,zresztą jak się potem dowiedziałem
znała losy wcześniejsze moich druchów,czyli misja drakolicz.
Poparła nas w 100% gdyż jak mówiła Nowe Sarrasum od wielu wieków chce odzyskać
utraconą ziemię na której jest klątwa.
Nawet obiecała,że da nam wszystko co w miarę jej możliwości nam pomoże,a
pewnie dużo może bo wyglądała na bardzo wpływową osobę...
...Sklepik,bo tak go nazwała ,który ma nas ew. zaopatrzyć nazywa się
"Towary wszelakie" mam nadzieję,że jak nie te pieprzone
ciemne elfy to Ona mnie zaopatrzy W to co chcę.
Po rozmowie Reptilionka poprosiła Ceena o rozmowę na osobności i też tak
się stało.Po czym wyszła żegnając się serdecznie.
Nie minęło kilka chwil,i pojawiła się,jak to mawiał mój Wuj kurwiszcze,
czyli Hekate oj wredna suka,z wyższością przywitała się i z jakiegoś
mrocznego portalu,który stworzyła wylazła martwa baba,nie wiem po cholerę
może jej pierze bieliznę hahahaha...
Hekate zabrała wielebnego Smirnioffa na dyskusję sam na sam,pewnie nie było to
miłe...
...Po tych dwóch odwiedzinach w końcu mieliśmy czas by cokolwiek uzgodnić.
Wstępnie postanowiliśmy,że nasza baza wypadowa,może znajdować się w ruinach
latarni,ale wpierw chcieliśmy odwiedzić latarnię by czegokolwiek się dowiedzieć.
Ruszyłem z wielebnym,z racji,że w tych stronach jesteśmy nieznani...
latarnia,a raczej jej ruiny to dobry pomysł.
W latarni jak wiadomo była osoba,która pilnowała tego całego bajzlu na morzu.
Ten reptilion okazał się nawet całkiem miły,odpowiadał na bardzo szczegółowe
pytania wielebnego Smirnoffa...
...Najistotniejszym z nich było jak poruszają się patrole orków w okolicach
Sarrasum,i dowiedzieliśmy się tego co chcieliśmy,czyli np.że są takie zwiady
co dosiadają gryfów.
Będzie ciężko się przedostać tam gdzie chcemy,ale damy radę.
Musimy tylko dobrze się zaopatrzyć w to co potrzebne i dalej przygodo....
Obrazek

ODPOWIEDZ