Od kilku dni biłem się z dziwnymi myślami. Wiecie chyba, że lubię pisywać i że sprawia mi to przyjemność. Kiedyś nosiłem się nawet z pomysłem, by spróbować zarabiać w ten sposób na życie. Poprzestałem na opublikowaniu dwóch niewielkich opowiadań w miesięczniku Science-Fiction (nawet nie wiem, czy jeszcze istnieje). Powód był prozaiczny, nie wierzyłem w swoje umiejętności.
Sukces Artura wprawił mnie w zdumienie, wręcz osłupienie. Fanpage na FB ma blisko trzy tysiące lajków, ludzie uprawiają grupowe czytanie Sagi, powieść przynosi wszystkim bezlik radości i szczęścia!
Łamałem sobie nad tym głowę i chyba odkryłem klucz do sukcesu. Ludziom potrzeba czegoś nowego, czegoś unikalnego. Nazwijmy to "efektem pół-Pratchetta". Może to naprawdę sposób na zrobienie suckesu? Postanowiłem zatem spróbować, na początek pisząc opowiadanie w konwencji mistrza AS-a.
Bogowie nie obdarzyli mnie niestety szybkością pióra Artura, więc będę publikował opowiadanie w odcinkach, w niniejszym topiku.
SoK - Bardzo cenny skarb
-
Keth
- Reactions:
- Posty: 12615
- Rejestracja: 07 kwietnia 2009, 20:37
- Has thanked: 138 times
- Been thanked: 84 times
- Kontakt:
BARDZO CENNY SKARB
Karczma sprawiała wrażenie typowej, miała długość piętnastu metrów, wysokość pięciu i cztery rogi. Okryty podróżnym płaszczem i kapturem wędrowiec wszedł do środka i rozejrzał się z zainteresowaniem po wnętrzu pomieszczenia, wciągając w nozdrza smakowite zapachy.
Odpowiedziały mu zaciekawione spojrzenia siedmiu innych podróżnych, siedzących przy osobnych stolikach. Wszyscy mieli na sobie zaciągnięte szczelnie płaszcze z kapturami.
- Ho ho! Nowy gość! Jaki dzisiaj tłok! - zakrzyknął z humorem karczmarz, krzepki krasnolud. W jego brodzie tlił się magiczny zimny ogień, który wcale nie parzył. Przybysz uporządkował swą wiedzę na temat krasnoludów i pojął w mig, że stoi przed nim prawdziwy krasnolud ognistobrody.
- Cóż tak smakowicie pachnie, krasnoludzie? - spytał wędrowiec nie zdejmując płaszcza ani kaptura. Pytając uśmiechał się szeroko.
- Zupa z agawy! - zachichotał krasnolud - I bitki z opasa, w sosie z agawy. Do tego podaję smażone liście... agawy! Oraz piwo... zgadniecie, jakie?
Siedzący przy osobnych stolikach podróżni stężeli zauważalnie, wsłuchani w słowa karczmarza.
- Zaiste trudna to zagadka - przybysz przytknął palec do ust w geście udawanego zmieszania - Niechaj pomyślę... z agawy!
Krasnolud wybuchnął nieopisanym śmiechem, klepiąc się dłońmi po kolanach. Siedzący przy stolikach wędrowcy zawtórowali mu gromkim rechotem, doceniając przedni żart.
Kiedy dźwięki śmiechu ustały, przybysz usiadł przy jedynym wolnym stoliku, wciąż nie zdejmując płaszcza ani kaptura. Jego spojrzenie spoczęło po kolei na każdym z innych gości, a czoło zaczęło się marszczyć coraz bardziej, tworząc głębokie fałdy sięgające z obu stron uszu.
- Ha! Mój rasowy instynkt i tym razem mnie nie zawiódł! - oznajmił donośnym głosem - Nie zwiodą mnie pozory. Jeden z was nosi na płaszczu kapłańskie insygnia, drugi ma na kapturze czapkę maga, trzeci przy pasie złodziejskie wytrychy, czwarty alembik alchemika, piąty lutnię, szósty kostur czarnoksiężnika, a siódmy wagę kupca, wszelako to jeno wredna zmyłka!
Obcy w płaszczach z kapturem zesztywnieli ponownie, wpatrując się w ostatniego przybysza.
- Skierowało mnie tu przeznaczenie zesłane przez mego boga! - przemawiał dalej wędrowiec, który nosił przy pasie woreczek z astrologicznymi kostkami do wróżenia - Spisane na zwojach z Dudniącej Otchłani! Jeśli i wy tutaj trafiliście tego samego dnia, nie może to być przypadkiem! Przeznaczenie chciało, byśmy skrzyżowali nasze ścieżki! Widzę po waszych pozach, że przedmioty, z którymi się obnosicie należą do waszej drugorzędnej profesji... a kto wie, może nawet trzeciorzędnej, bo wyglądacie mi na takich, którzy posiedli szkolenia umożliwiające nabycie trzeciej profesji! Kim jesteście?!
Siedmiu gości wstało z krzeseł w tej samej chwili, odrzucając pod nogi swe długie płaszcze z kapturami. Każdy z nich... miał na sobie pełną zbroję płytową odlewaną, wraz z doczepioną do niej rycerską tarczą. Wszyscy nosili też hełmy o podniesionych w górę przyłbicach.
- Paladyni! - zakrzyknął z humorem krasnolud, który był karczmarzem - Prawdziwi paladyni!
- Wypraszam sobie! - odparł gromkim głosem ten z rycerzy, który nosił przy sobie lutnię - Koledzy, to wredne pomówienie! Jestem demonicznym rycerzem i zwę się Rotua-Sa, lecz nie lękajcie się, albowiem dzięki korzystnemu dla was układowi księżyców nie jestem w nastroju do przyzwania swego demonicznego symbiontu. W zamian mogę wam zagrać na lutni dla umilenia wieczoru.
Paladyni spojrzeli na siebie niepewnie nie wiedząc widać, co czynić. Niektórzy z nich uklęknęli na swą modłę na podłodze wspierając się o miecze, inne usiedli z powrotem na krzesłach. Rycerski honor nie pozwalał im skrzywdzić Rotuy-Sa... dopóki ostatni przybysz nie zrzucił swego płaszcza. On też miał na sobie paladyński pancerz i przyczepione do niego magiczne zwoje.
Przybysz odczytał jeden ze zwojów. Było to antyczne zakazane i po trzykroć przeklęte zaklęcie o nazwie Chwilowa zmiana etosu. Objęci jego działaniem paladyni ponownie pochwycili miecze i runęli na demonicznego rycerza. Rotua-Sa uległ gradowi ciosów kłutych, tnących oraz obuchowych zadawanych pancernymi butami napastników.
- Koledzy, spełniliśmy swą powinność! - oznajmił jeden z paladynów, ten udający wcześniej kapłana - Swoją drogą, to bardzo wredne zaklęcie... i zakazane.
- Nie lękaj się, kiedy nasza misja dobiegnie końca, dzięki swej niezwykłej mocy użyję Cofnięcia czasu, by wymazać wiedzę o rzuceniu tego czaru z waszej pamięci - odparł z humorem ostatni przybysz - Teraz zaś proponuję, byście uzupełnili swą wiedzę na temat demonicznych rycerzy. Ten tutaj okazał się wyjątkowym uparciuchem, ponieważ potrzeba było aż dwunastu ciosów zadanych mieczami ewidentności, aby go uśmiercić, a zwyczajnemu wystarczą cztery.
- Coś mi podpowiada, że ten Rotua-Sa to nie był zwyczajny demoniczny rycerz - wtrącił paladyn udający wcześniej kupca - Niezwykle odporny na wszelkie ciosy. Co więcej, dzięki specjalistycznym szkoleniom wartym prawie dwieście dwanaście tysięcy siedemset cztery sztuki złota mogę domniemywać, że niemal na pewno ten rycerz chyba powróci do życia w innym miejscu i czasie, by kontynuować swą złą misję.
- To inny temat, na inną świętą misję i przygodę - przerwał przedmówcy paladyn udający wcześniej złodzieja - Widzę, że wszyscy przybyliśmy tutaj wyposażeni w worki na skarby. To może oznaczać, że bogowie zamierzają nas wysłać do Labiryntu Śmierci! Czy dla bezpieczeństwa nas wszystkich i obopólnej korzyści moglibyśmy uporządkować swą wiedzę na temat tego legendarnego miejsca?
Ostatni przybysz podszedł do ciała demonicznego rycerza i podniósł z posadzki leżącą przy nim lutnię.
- Jeśli jesteście dość dzielni, by sprostać temu wyzwaniu i nie obawiacie się popaść w otchłań szaleństwa, mogę wam zaśpiewać odpowiednią balladę - zaproponował paladyn w zbroi z pergaminami.
c.d.n.
Karczma sprawiała wrażenie typowej, miała długość piętnastu metrów, wysokość pięciu i cztery rogi. Okryty podróżnym płaszczem i kapturem wędrowiec wszedł do środka i rozejrzał się z zainteresowaniem po wnętrzu pomieszczenia, wciągając w nozdrza smakowite zapachy.
Odpowiedziały mu zaciekawione spojrzenia siedmiu innych podróżnych, siedzących przy osobnych stolikach. Wszyscy mieli na sobie zaciągnięte szczelnie płaszcze z kapturami.
- Ho ho! Nowy gość! Jaki dzisiaj tłok! - zakrzyknął z humorem karczmarz, krzepki krasnolud. W jego brodzie tlił się magiczny zimny ogień, który wcale nie parzył. Przybysz uporządkował swą wiedzę na temat krasnoludów i pojął w mig, że stoi przed nim prawdziwy krasnolud ognistobrody.
- Cóż tak smakowicie pachnie, krasnoludzie? - spytał wędrowiec nie zdejmując płaszcza ani kaptura. Pytając uśmiechał się szeroko.
- Zupa z agawy! - zachichotał krasnolud - I bitki z opasa, w sosie z agawy. Do tego podaję smażone liście... agawy! Oraz piwo... zgadniecie, jakie?
Siedzący przy osobnych stolikach podróżni stężeli zauważalnie, wsłuchani w słowa karczmarza.
- Zaiste trudna to zagadka - przybysz przytknął palec do ust w geście udawanego zmieszania - Niechaj pomyślę... z agawy!
Krasnolud wybuchnął nieopisanym śmiechem, klepiąc się dłońmi po kolanach. Siedzący przy stolikach wędrowcy zawtórowali mu gromkim rechotem, doceniając przedni żart.
Kiedy dźwięki śmiechu ustały, przybysz usiadł przy jedynym wolnym stoliku, wciąż nie zdejmując płaszcza ani kaptura. Jego spojrzenie spoczęło po kolei na każdym z innych gości, a czoło zaczęło się marszczyć coraz bardziej, tworząc głębokie fałdy sięgające z obu stron uszu.
- Ha! Mój rasowy instynkt i tym razem mnie nie zawiódł! - oznajmił donośnym głosem - Nie zwiodą mnie pozory. Jeden z was nosi na płaszczu kapłańskie insygnia, drugi ma na kapturze czapkę maga, trzeci przy pasie złodziejskie wytrychy, czwarty alembik alchemika, piąty lutnię, szósty kostur czarnoksiężnika, a siódmy wagę kupca, wszelako to jeno wredna zmyłka!
Obcy w płaszczach z kapturem zesztywnieli ponownie, wpatrując się w ostatniego przybysza.
- Skierowało mnie tu przeznaczenie zesłane przez mego boga! - przemawiał dalej wędrowiec, który nosił przy pasie woreczek z astrologicznymi kostkami do wróżenia - Spisane na zwojach z Dudniącej Otchłani! Jeśli i wy tutaj trafiliście tego samego dnia, nie może to być przypadkiem! Przeznaczenie chciało, byśmy skrzyżowali nasze ścieżki! Widzę po waszych pozach, że przedmioty, z którymi się obnosicie należą do waszej drugorzędnej profesji... a kto wie, może nawet trzeciorzędnej, bo wyglądacie mi na takich, którzy posiedli szkolenia umożliwiające nabycie trzeciej profesji! Kim jesteście?!
Siedmiu gości wstało z krzeseł w tej samej chwili, odrzucając pod nogi swe długie płaszcze z kapturami. Każdy z nich... miał na sobie pełną zbroję płytową odlewaną, wraz z doczepioną do niej rycerską tarczą. Wszyscy nosili też hełmy o podniesionych w górę przyłbicach.
- Paladyni! - zakrzyknął z humorem krasnolud, który był karczmarzem - Prawdziwi paladyni!
- Wypraszam sobie! - odparł gromkim głosem ten z rycerzy, który nosił przy sobie lutnię - Koledzy, to wredne pomówienie! Jestem demonicznym rycerzem i zwę się Rotua-Sa, lecz nie lękajcie się, albowiem dzięki korzystnemu dla was układowi księżyców nie jestem w nastroju do przyzwania swego demonicznego symbiontu. W zamian mogę wam zagrać na lutni dla umilenia wieczoru.
Paladyni spojrzeli na siebie niepewnie nie wiedząc widać, co czynić. Niektórzy z nich uklęknęli na swą modłę na podłodze wspierając się o miecze, inne usiedli z powrotem na krzesłach. Rycerski honor nie pozwalał im skrzywdzić Rotuy-Sa... dopóki ostatni przybysz nie zrzucił swego płaszcza. On też miał na sobie paladyński pancerz i przyczepione do niego magiczne zwoje.
Przybysz odczytał jeden ze zwojów. Było to antyczne zakazane i po trzykroć przeklęte zaklęcie o nazwie Chwilowa zmiana etosu. Objęci jego działaniem paladyni ponownie pochwycili miecze i runęli na demonicznego rycerza. Rotua-Sa uległ gradowi ciosów kłutych, tnących oraz obuchowych zadawanych pancernymi butami napastników.
- Koledzy, spełniliśmy swą powinność! - oznajmił jeden z paladynów, ten udający wcześniej kapłana - Swoją drogą, to bardzo wredne zaklęcie... i zakazane.
- Nie lękaj się, kiedy nasza misja dobiegnie końca, dzięki swej niezwykłej mocy użyję Cofnięcia czasu, by wymazać wiedzę o rzuceniu tego czaru z waszej pamięci - odparł z humorem ostatni przybysz - Teraz zaś proponuję, byście uzupełnili swą wiedzę na temat demonicznych rycerzy. Ten tutaj okazał się wyjątkowym uparciuchem, ponieważ potrzeba było aż dwunastu ciosów zadanych mieczami ewidentności, aby go uśmiercić, a zwyczajnemu wystarczą cztery.
- Coś mi podpowiada, że ten Rotua-Sa to nie był zwyczajny demoniczny rycerz - wtrącił paladyn udający wcześniej kupca - Niezwykle odporny na wszelkie ciosy. Co więcej, dzięki specjalistycznym szkoleniom wartym prawie dwieście dwanaście tysięcy siedemset cztery sztuki złota mogę domniemywać, że niemal na pewno ten rycerz chyba powróci do życia w innym miejscu i czasie, by kontynuować swą złą misję.
- To inny temat, na inną świętą misję i przygodę - przerwał przedmówcy paladyn udający wcześniej złodzieja - Widzę, że wszyscy przybyliśmy tutaj wyposażeni w worki na skarby. To może oznaczać, że bogowie zamierzają nas wysłać do Labiryntu Śmierci! Czy dla bezpieczeństwa nas wszystkich i obopólnej korzyści moglibyśmy uporządkować swą wiedzę na temat tego legendarnego miejsca?
Ostatni przybysz podszedł do ciała demonicznego rycerza i podniósł z posadzki leżącą przy nim lutnię.
- Jeśli jesteście dość dzielni, by sprostać temu wyzwaniu i nie obawiacie się popaść w otchłań szaleństwa, mogę wam zaśpiewać odpowiednią balladę - zaproponował paladyn w zbroi z pergaminami.
c.d.n.
-
namakemono
- Reactions:
- Posty: 1552
- Rejestracja: 26 października 2012, 07:18
Mnie też się wydaje, że SoK tom 1 może i nawet będzie wymagać dodruku ze względu na swój już kultowy charakter, ale SoK tom 2 sprzeda się w minimalnym nakładzie. O dobrej sprzedaży kolejnych części sagi możemy zapomnieć. Zjem własne skarpety (film z przyrządzania potrawy godnej Atelier Amaro wrzucę na jutjuba), jeśli ktokolwiek skompletuje na półce całą sagę (z wyłączeniem ASa i jego rodziny). Z jednym zastrzeżeniem: do konsumpcji wspomnianej części odzieży dojdzie, jeśli autor z uporem maniaka będzie trwał przy swoim i na przekór najlepszym radom czytelników będzie kontynuował poziom pierwszej w kolejnych częściach.
No ale nie o tym traktuje ten temat. Keth, doskonały pomysł! Czy nie byłeś do tego namawiany już nie raz? Co prawda ja osobiście wolałbym inne uniwersum niż KC, ale w Twoim wykonaniu w zasadzie uniwersum nie ma znaczenia. Biorę się za czytanie.
No ale nie o tym traktuje ten temat. Keth, doskonały pomysł! Czy nie byłeś do tego namawiany już nie raz? Co prawda ja osobiście wolałbym inne uniwersum niż KC, ale w Twoim wykonaniu w zasadzie uniwersum nie ma znaczenia. Biorę się za czytanie.
-
Araven
- Reactions:
- Posty: 8334
- Rejestracja: 13 lipca 2011, 14:56
- Has thanked: 1 time
- Been thanked: 1 time
Naśladowanie tego stylu, znaczy z SoK jakoś też do mnie nie przemawia. Ale u Ciebie brzmi to o niebo lepiej. Ale wolałbym Twoje tradycyjne opowiadanie, niż takie z przymrużeniem oka a la Pratchett.
Ostatnio zmieniony 16 listopada 2014, 15:01 przez Araven, łącznie zmieniany 1 raz.
-
czegoj
- Site Admin
- Reactions:
- Posty: 3845
- Rejestracja: 18 listopada 2008, 23:34
- Has thanked: 6 times
- Been thanked: 12 times
- Kontakt:
Keth jesteś bardzo dobry w pisaniu, ale naśladowanie to nie Twoja domena. Spokojnie jesteś w stanie pisać znacznie lepiej. Jeśli już koniecznie chcesz pisać w ten sposób, to przenieś czas i miejsce. Niech będą to nawet KC-ty, ale daj im technologię, ilość absurdu równą 1/100 Artura. Nie kopiuj, nadaj unikalny sznyt, którego Artur nie powtórzy, inaczej to Ty będziesz kopią, a ta sytuacja zupełnie mi nie pasuje. Chcesz ciekawego świata, rzuć temat z chęcią wielu się włączy. Wymyślimy, takie bzdety, że będziesz padał ze śmiechu, ale proszę Cię nie kopiuj Szyndlera, w Twoim wydaniu to się nie godzi. To oznacza akceptację takiej formy. Niech będzie śmiesznie, niech będzie rubasznie, ale nie infantylnie i niedorzecznie. Masy może to chwycą, ale czy na prawdę odpowiada Ci popularność Ferdynanda Kiepskiego. Jeśli, chcesz i się zgodzisz to opublikuję tę powiastkę na fb, na przykład na wspomnianej stronie w ich profilu lub u nas na FB, żebyś zobaczył co o tym sądzą, ale na prawdę ja osobiście nie chciałbym, żebyś szedł w tę stronę. Nie znaczy, że nie chcę opowiadań śmiesznych, zabawnych, a nawet absurdalnych w Twoim wydaniu.
-
8art
- Reactions:
- Posty: 6267
- Rejestracja: 13 stycznia 2011, 17:38
- Has thanked: 121 times
- Been thanked: 81 times
Sorry Keth, jakby to powiedzieć, napisać. Mnie się tekst podoba, jest absurdalnie zabawny, napisany lekko z polotem, cały Ty, ale...
Pan Artur pisze z sercem, przekonany o powadze i epickiej wielkości swego supa dupa mega high fantasy dzieła, a że wychodzi z tego grafomańskie bagno, nad którym ciężko nawet zapłakać (chyba że śmiechu), to inna historia.
Ty celowo stylizujesz tekst na grafomański i... dupa. Nie ma błędów, językowych potworków będących horrorem każdej nauczycielki języka polskiego. Nigdy nie skopiujesz autora SoK, bo do tego trzeba mieć umysł totalnego megalomana i pałę z języka polskiego. Na szczęście Ty nie masz ani jednego, ani drugiego.
Niestety po 20 stronach SoK, stwierdzam, że naśladowanie tego to skazana na niepowodzenie klapa. Prawdą jest, że litaratura dzieli się na tę z przed SOK i po. Po prostu nie umiesz pisać tak źle.
Ale PBF w takim klimacie byłby miażdżący:)
Pan Artur pisze z sercem, przekonany o powadze i epickiej wielkości swego supa dupa mega high fantasy dzieła, a że wychodzi z tego grafomańskie bagno, nad którym ciężko nawet zapłakać (chyba że śmiechu), to inna historia.
Ty celowo stylizujesz tekst na grafomański i... dupa. Nie ma błędów, językowych potworków będących horrorem każdej nauczycielki języka polskiego. Nigdy nie skopiujesz autora SoK, bo do tego trzeba mieć umysł totalnego megalomana i pałę z języka polskiego. Na szczęście Ty nie masz ani jednego, ani drugiego.
Niestety po 20 stronach SoK, stwierdzam, że naśladowanie tego to skazana na niepowodzenie klapa. Prawdą jest, że litaratura dzieli się na tę z przed SOK i po. Po prostu nie umiesz pisać tak źle.
Ale PBF w takim klimacie byłby miażdżący:)
-
Keth
- Reactions:
- Posty: 12615
- Rejestracja: 07 kwietnia 2009, 20:37
- Has thanked: 138 times
- Been thanked: 84 times
- Kontakt:
Dobrze, dobrze, po prostu i zwyczajnie mi zazdrościcie potencjalnego ogromnego sukcesu! A tak chciałem sprostać przynajmniej w połowie Arturowi... w takim razie obiecuję, że zaprzestanę dalszych prób detronizacji mistrza po tym jednym opowiadaniu - ale to napiszę do końca, albowiem mam pomysł na doskonały suspens oraz kilka zwrotów akcji, które po prostu wcisną Was w fotele!
-
namakemono
- Reactions:
- Posty: 1552
- Rejestracja: 26 października 2012, 07:18
-
czegoj
- Site Admin
- Reactions:
- Posty: 3845
- Rejestracja: 18 listopada 2008, 23:34
- Has thanked: 6 times
- Been thanked: 12 times
- Kontakt:
Keth muszę powiedzieć, że dziś już bez emocji podszedłem do tego tekstu i z niechęcią przyznaję, że ma to swój potencjał. Gdyby rzeczywiście pociągnąć coś takiego czysto dla fanu, mogłoby być nawet interesujące. Po tym co zobaczyłem dziś na Shoucie, gdyby włączyło się w to kilka osób z poczuciem humoru, dałoby się to czytać. Także może zarzuć konwencję w postaci zaproszenia do mini pbfa w realiach początku opowiadania, a wydaje mi się, że może być zabawne. Oddziel to tylko od labiryntu Śmierci. Może dla odmiany niech paladyni pozwiedzają karczmy w okolicy. Takie masowe robienie jaj ma wzięcie, a jest z czego czerpać. Krótkie nóżki paladynów spertryfikowane selektywnie na udach, których kiedyś dosiadały dziewoje z mitrylowymi wargami i fantomy bólu które cały czas męczą paladynów z powodu zakwasów w tychże udach, za nim zostały spertryfikowane mogłyby wzbudzić salwy śmiechu. Dziś ryłem z tego jak głupi a po przeczytaniu tych tekstów koledze z pracy, ryliśmy obaj. Uwierzcie mi, ale to się samo nakręca. Po dwudziestu minutach półbiblioteki ryło z tekstów a drugie pół ryło z tej wcześniejszej połówki.