PBF - Ach, ci przeklęci korsarze!

[Keth]

Na Mitrę, wykrakałem! Mistrzu Gry, czy możemy ustalić swą wersję od razu teraz w trybie technicznym czy już na to za późno i będziemy musieli teraz improwizować?

[Dobro]

Oczywiście uznam, że to były wasze pogawędki w drodze na miasto. Tylko proszę o zaznaczenie, że tryb techniczny!

[adamwl]

Ja bym go zrugał co go to obchodzi

[Araven]

A kto pyta?

Rozglądam się dyskretnie staram się być zdecydowany i wyluzowany. Może powiedzieć prawdę, ze jesteśmy rozbitkami?

[Dobro]

- Magmus, kapitan "Łupieżcy z Kush" - odpowiedział natychmiast murzyn, wypinając dumnie klatkę piersiową. - Łupimy, grabimy, gwałcimy na zlecenie. I bez zlecenia też - dodał po chwili pauzy, szczerząc dotknięte szkorbutem zęby. - Więc, na jakim statku wy służycie? - zapytał już łagodniejszym tonem, patrząc wyczekująco na Sigurda.

[Araven]

Miło mi Cię poznać Magmusie, obecnie ja szukam zajęcia, nie wiem jak moi kompanii.

[adamwl]

Adoth

No właśnie jako mój kompan rzecze szukamy zajęcia w ramach jak to nazwałeś Łupimy, grabimy, gwałcimy na zlecenie. I bez zlecenia też bo sakiewki niedługo dno pokarzą a żyć jakoś trzeba

[Dobro]

- A-ha! - niemal wykrzyczał Magmus, chwytając się za boki. - Tak jak myślałem! Od razu widać, że nie śmierdzicie groszem. Nie wiem, gdzie służyliście wcześniej, ale u mnie nie ma opierdalania się! - powiedział groźnym tonem, patrząc niby z góry na Sigurda i Adotha. - W takim razie przyjdźcie dziś przed północą do mojej kwatery w tawernie "Sztorm", na południowej alei portowej. Tam omówimy szczegóły naszego kontraktu. O ile nie narobicie w gacie i nie przyjdziecie, ha, ha! - Zaśmiał się suchym kaszlem, po czym jeszcze raz zlustrował całą drużynę z góry na dół i raźnym krokiem trzymając się za pas ruszył w stronę portu.

Tłumy korsarzy, piratów, kupców, rzemieślników i zwykłych dziwek powoli znikały we wnętrzach budynków lub rozsiadali się na tarasach karczm i tawern i wydawać by się mogło, że port szykuje się do snu.

Nagle ktoś z trzaskiem pękającego szkła wyleciał z pierwszego piętra "Trzech czaszek", uderzając z hukiem o bruk, tuż przed nogami Garro. Niewielki mężczyzna - prawdopodobnie argossańczyk - leżał na brzuchu jęcząc głośno. Z rękawów powypadały mu podrabiane karty i rżnięte kości. Z wnętrza budynku, z którego wyleciał, słychać było wrzawę i okrzyki po argossańsku, zaś ton ich i wściekłość niechybnie wskazywały, że nie były to przyjacielskie słowa.

Galvat mógłby przysiąc, że matka owego leżącego kanciarza jest właśnie obrażana na 100 różnych sposobów.

[adamwl]