Dzika knieja, 26 orakt-ran
Zapytany o znajomość pobliskich osad, Rokko nic nie odpowiedział, toteż bard odwrócił się w jego stronę zniecierpliwiony milczeniem starca. Wówczas i on ujrzał przyczajonego w chaszczach burego wilka, przyglądającego się plądrującym zwłoki surelianom z ogromnym zaciekawieniem. Wielki pysk drapieżnika ubrudzony był świeżą końską posoką, a w leciutko rozchylonych szczękach lśniły ostre jak igły zęby.
- Kurwości, bestia! - Eszar ścisnął oburącz zabrany jednemu z zabitych długi miecz, zakreślił nim kilka łuków w powietrzu łudząc się nadzieją na odstraszenie wilka - Do mnie, kupą! Razem damy mu radę!
Przestraszeni, ale i zdeterminowani, niedawni niewolnicy stłoczyli się naprędce pośrodku traktu, wywijając groźnie zdobycznym orężem i pohukując na zwierzę. Kiedy w stronę wilka poleciał ciśnięty przez Rokko but, a potem wypełniony wodą bukłak rzucony przez Otlafa, leżące dotąd w trawie stworzenie podniosło się z godnością na łapy i zniknęło w zielonej gęstwie niczym bezszelestny duch.
- Prawdziwie mieliście rację - jęknął z ulgą Karhuan spoglądając na surelian - Przeląkł się naszej kupy i uciekł!
- Teraz wiem, dlaczego wokół mojego wychodka nigdy nie ma żywej duszy - roześmiał się nieco histerycznie bard, opuszczając miecz wzdłuż nogi, ale popatrując wciąż czujnie na zarośla - W wychodku leży ma kupa, każdemu się trzęsie dupa, bo kupa Eszara swą mocą powala, kładzie pokotem od zaraz!
Pamiętni traumatycznych przeżyć, walczący bezustannie ze stresem, przemęczeni i zmartwieni swą niepewną przyszłością więźniowie wybuchnęli w jednej chwili krótkim szaleńczym śmiechem, niektórzy wręcz popłakali się z niewybrednego dzieła barda.
- Prawdziwy z was artysta, zacny panie - oznajmił Rokko ocierając oczy - Ale teraz lepiej nam będzie stąd zwiewać, żeby się ten chędożony zwierzak nie rozmyśli abo nie zgłodnieje.
- Pytałem, czy znasz jakieś osady w pobliżu, insze jak Atakar-kir albo Ahra-kir? - powtórzył bard wsuwając ostrze do pochwy - O Burat-arze słyszałeś może? To taka malutka wioska rybaków, gdzieś tu w pobliżu.
- Ja nie tutejszy, panie, pochodzę spod Tagar - starzec pokręcił przecząco głową - Ale pamiętam, jakeśmy z Atakar-kiru wyjeżdżali, w którą stronę. Jeśli do brzegu jeziora chcecie, to mus nam będzie w las się zapuścić w tamtym kierunku, tam za drzewami musi być brzeg.
- Myślicie, że to daleko, pany? - wtrącił Karhuan - Bo może nam najlepsiej do jeziora, a potem jakową łódką do Ostrogaru? Nigdy nie byłem w Ostrogarze, ale to przecie stolica bogów! Tam nawet żebracy jedzą z pozłacanych misek, a śpią na jedwabiach! Kto tam raz dotrze, ten już na wieki wieków nie musi się o nic troskać, nawet taki niewolny jak ja.
Jeśli każdy z Was ma zamiar zabrać tylko jeden pancerz i podstawowe uzbrojenie, to z dostępnych w zasięgu wzroku trupów możecie sobie ściągnąć dowolnego rodzaju zbroję kurtkową (kto co chce, biorąc pod uwagę przeferencje odnośnie ograniczeń ZR i SZ). Są cztery małe drewniane tarcze. Dość sztyletów i noży, by każdy surelianin miał po dwie sztuki broni krótkiej. Z długiej do wyboru miecz krótki lub długi, topór typowy, pałka. Żadnych broni miotających niestety (muszę mieć na względzie zdrowie wilka, jeszcze nie zdążył nikogo ugryźć). W sakiewkach w sumie 238 srebrników oraz 15 złotych. Żywności i wody na jeden dzień dla wszystkich.
I teraz pytanie o finalny plan marszu. Możecie się cofnąć wzdłuż drogi do Atakar-kiru, gdzie niedawno Angano sprzedał Was w niewolę (i gdzie być może wystarczy wmieszać się między przechodniów, by złapać jakiś statek powrotny do stolicy). Możecie pomaszerować w stronę Ahra-kiru, gdzie mieści się niesławna szkoła gladiatorów. Co istotne w przypadku dwóch pierwszych opcji, nie wiecie, gdzie tak naprawdę zniknęła reszta karawany. Może wszyscy leżą martwi gdzieś za zakrętem traktu, może zawrócili galopem do Atakar-kiru , a może popędzili dalej na złamanie karku do Ahra-kiru. Jest to o tyle ważne, że jeśli gdzieś się na handlarzy napatoczycie (albo jeszcze gorzej, na Angano), zostaniecie niechybnie rozpoznani. Jest też trzecia opcja, poprzecznie do drogi w las na południe i bezdrożem do wybrzeża (nie może być daleko, bo obie osady mają porty, więc i łączący je leśny trakt musi sąsiadować przez pas gęstwy z brzegiem). Marsz wybrzeżem w jedną albo drugą stronę zawsze zwiększa szanse na odnalezienie Burat-aru.
