Forum KrysztalyCzasu.pl

Słuchajcie proponuję podkraść się pod wartownię, jeden z nas tu zostanie i podpali skład z rzeczami więźniów, potem jak powstanie zamieszanie uciekniemy. Chyba, że Nehaher możesz jakoś ogłupić strażników w wartowni, wtedy nic nie podpalajmy, bo się zrobi zamieszanie i będą nas ścigać. W ostateczności pozostaje nam atak z zaskoczenia i walka, my z Adothem ich zwiążemy walką, atakując ich z zaskoczenia, wy zaś uciekniecie.

Kordava, więzienna wartownia

- Żałuję Sigurdzie, lecz to nie jest w mej mocy, niestety jest ich z byt wielu - westchnął Nehaher odrywając się od lektury. - Jeśli jednak chodzi o tą basztę, poczekaj, a powiem Ci, czy ktoś jest na górze...

Zamknął oczy a jego twarz przybrała wyraz skupienia. Po chwili z jego ust dobył się chrapliwy szept:
- Zi Dingir Anna Kanpa! Dagalu Nise In Matati Kisitti Qatiya...*
Słysząc go, nawet wojownicy przez chwilę poczuli się dziwnie nieswojo... Skądś, z daleka dobiegło lekkie westchnienie, podobne do tchnienia wiatru lub oddechu jakiejś nieznanej, obcej istoty...
*Duchu, Boże Niebios, pamiętaj! Ukaż mi ludzi, w obcym kraju który podbijam...

- Pomoc w gaszeniu - odezwał się Derrick zajęty zabieraniem swoich rzeczy.

- Co? - usłyszał pytanie jednego z nowych towarzyszy.

- Poproszą nas o pomoc w gaszeniu pożaru, jak się przebierzemy w mundury strażników to będzie nasz obowiązek - Bossończyk nawet nie się odwrócił ciągnąc dalej wypowiedź - A potem, no cóż, większość podpalaczy obserwuje swoje dzieło, a nawet pomaga w jego ugaszeniu, wiecie takie zboczenie. Oni tak rozumują.

Mając już cały oręż przy sobie spojrzał na zakapturzonego mężczyznę.

- Jak już znalazłeś coś o mnie w tej księdze, to pozbądź się tego proszę - przez chwilę mierzyli się wzrokiem - Dobry pomysł z tą ucieczką przez górną basztę, poszukajmy jakiejś liny.

Na pewno skonfiskowali komuś linę. Poszukajmy.

Ehh szkoda, że nie trzymają tu gotowizny

Nehaher wyrwał stronę, a następnie skupił się. Przez trzy sekundy po wypowiedzeniu przeklętych słów nic się nie stało; zaraz jednak świat zwariował.

Wszystkie kolory zaczęły się rozsypywać, odlatywały od przedmiotów i ludzi niczym stado spłoszonych wron opuszczających drzewo. Pozostała szarość przycichła. Stygijczyk spojrzał na ludzi wokoło. Ci zmienili się w duże kule pulsujące różnymi odcieniami czerwieni i fioletu, zdradzając swoją obecność i panujące w nich emocje: strach, przemieszany z nadzieją i ekscytacją. Nehaher spojrzał dalej. Przy bramie siedziało pięć fioletowych, pulsujących plamek. Mężczyzna wyczuł, iż plamki emanują znużeniem przeplatanym z udawaną ekstazą hazardem. Stygijczyk rozejrzał się jeszcze na boki i w górę: nie dostrzegł żadnej innej kolorowej plamki.

Nagle z prędkością błyskawicy wróciły kolory, a towarzysze na powrót wyglądali jak ludzie, a nie pulsujące plamy kolorów. Czar przestał działać.

- Czysto, na górze nikogo nie ma - szepnął niemal, ale Sigurd i tak go dosłyszał. Asir skinął ręką na bossończyka i cymmeryjczyka, by poszli za nim. Kręte schody kończyły się klapą, którą Rębacz powoli odsunął i z mieczem w dłoni wskoczył na basztę, która okazała się zadaszona. Zauważył gwardzistę z podciętym gardłem.

- Jeszcze ciepły - szepnął Adoth, który podszedł to sprawdzić.
Derrik wskazał na kotwiczkę zahaczoną o kamienny parapet okna baszty.

-Co tu się dzieje, my chcemy wiać, to wygląda jakby ktoś się włamywał do więzienia, nie pasuje Mi to wszystko, jak zwiejemy trza się poważnie zastanowić czy brać się za zabijanie kapłana Setha czy wiać z miasta po czym zabrał się za przeszukiwanie strażnika

Kordava, szczyt więziennej baszty

Nehaher cicho jak duch podążył za barbarzyńcami.
- Jeśli nasz niespodziewany dobrodziej i niedoszły pracodawca skorzystał z tej drogi bezpiecznie, to i my możemy - zauważył. - Proszę, pospieszcie się i znikajmy już.

Hm ciekawe drobiazgi przydadzą się

Kordava, szczyt więziennej baszty

Garro wciągnął w płuca świeże nocne powietrze, po czym uklęknął obok martwego gwardzisty spoglądając na czarną w świetle księżyca krechę na jego poderżniętym gardle.

- Nasz wybawca z lochu nie przebiera w środkach - mruknął pod nosem zdegustowany kolejnym morderstwem uzdrowiciel - Na Mitrę, zaiste to bardzo zła noc, nie tylko dla nas. Ale przynajmniej zostawił po sobie linę.

Pięć postaci po kolei zjeżdżało na linie, zaś ciemna, zachmurzona noc była ich jedyną przykrywką. Nocą ulice były opustoszałe, ale Garro wiedział, że nocne patrole są częstym zjawiskiem w Kordawie; dlatego czym prędzej pognał towarzyszy do bramy pierwszego z brzegu budynku, gdzie mogli przez chwilę się naradzić.

Moja podobizna? zabieram ją. Biorę też kurtkę z kieszeniami, kotwiczkę i linę.