Forum KrysztalyCzasu.pl

- Dobry wieczór, my do spiżarni! - wrzasnął Olaf i napinając łuk z nałożoną magiczną strzałą przygotował się do oddania strzału w cokolwiek, co się wychyli zza drzwi. - Wyjdźcie z podniesionymi rękami, to nic wam się nie stanie! - dodał po chwili, oczekując na rozwój wydarzeń.

[center]Ersor, 14 mroliść (vajni), 360 rok Ery Silniri.[/center]
[center]Podkład: https://www.youtube.com/watch?v=74MXxSrJapE[/center]
Kiedy po latach, wracali czasami myślą do tej pierwszej, prawdziwej walki, zdawali sobie sprawę zawsze z tego, że wszystko stało się tak szybko. Wtedy bazowali bardziej na instynkcie, niż wyszkoleniu czy umiejętnościach. Nie mieli czasu zastanawiać się, reagowali naturalnie. I może dlatego to ta pierwsza walka tak naprawdę pokazała im, że mogą na sobie polegać...

[center]***[/center]
Vidgar podbiegł do drzwi chałupy i stanął przy nich z obnażonym mieczem i tarczą, gotową do odparcia ataku. Olaf naciągnął strzałę, słysząc jak Alfr inkantuje śpiewnie niezrozumiałe słowa. Wkrótce postać Maga otoczyła błękitna, lśniąca poświata w kolorze lodu. Tańczący warknął i wysunął się naprzód, podczas gdy Norlaug w pośpiechu zmieniała broń, dobywając toporka do rzucania. I wtedy się zaczęło...

[center][/center]
Drzwi eksplodowały nagle wraz z fragmentem framugi, roztrzaskane przez potężną bestię, o ciemnym futrze i gorejących gniewem oczach. Jednocześnie okiennice chałupy wyleciały z zawiasów i bohaterowie ujrzeli przyczajonych w oknie rudowłosą kobietę i kobolda. Pokurcz opierał o parapet potężną i ciężką kuszę...

Ani Tańczący, ani Vidgar nie mieli jednak czasu przyjrzeć się temu. Zanim drzazgi opadły na ziemię Wylkołek biegł już, szarżując w kierunku drzwi. Niedźwiedź ryknął i chciał ruszyć przed siebie, przeszkodził mu w tym jednak młody Einherjer, który zagrodził mu drogę, osłaniając się tarczą. Drewno jęknęło pod naporem potężnego cielska, siła uderzenia sprawiła, że wojownik cofnął się kilka kroków. Nie wiedział, czy ta krucha ściana z dębu ochroni go przed ciosem bestii, a jednak run widniejący na tarczy objawił swą magię i choć Vidgar nie mógł w to uwierzyć, tarcza wytrzymała cios.

Kobold złożył się do strzału celując w biegnącego Wylkołka. Ciężki bełt świsnął w powietrzu, wbijając się w łopatkę czworonoga. Tańczący warknął jednak tylko. Klątwa, która odmieniła jego postać chroniła go także przed takimi ranami. Potrzeba było magii by zranić Wylkołka. Jego bystre oczy dojrzały postać, wyłaniającą się za Niedźwiedzia. Był to szczupły mężczyzna z krótkim mieczem w dłoni. Jego ciało otaczała zielonkawa aura, w której Tańczący natychmiast rozpoznał moc żywiołu ziemi. Przyśpieszył i obnażył zęby, przemykając pod ciężką łapą włochatej bestii, która próbowała złamać mu kark. Mężczyzna widząc atakującego Wylkołka krzyknął i odskoczył gwałtownie. Miecz w jego ręku rozjarzył się nagle, zmieniając się w tryskający iskrami gejzer mocy.

- To nie są ludzie Jarla - zawołał w powszechnym - To jakieś młokosy!

- Dobrze! - odwrzasnęła mu ruda - kundle! Żywcem nas nie wezmą! Celuj w maga, Kavir!

Kobold chciał najwyraźniej posłuchać tej porady, jednak nim zdołał wykonać choćby jeden ruch, Olaf wycelował w niego. Początkowo chciał trafić niedźwiedzia, a jednak niemagiczna strzała niewiele zdziałałaby przeciwko zmiennokształtnemu. Poza tym kusza w ręku pokurcza pomogła mu podjąć decyzję. Wiedział, że strzał będzie trudny. Nad parapetem widoczna była tylko część ciała kobolda. Wierzył jednak w swe szczęście. Zwolnił cięciwę, czując, jak jego łuk śpiewa pieśń śmierci. Strzała z cichym gwizdem przeszyła powietrze, trafiając Kavira prosto między oczy. Brzydal upadł i nie pojawił się więcej.

Norlaug cisnęła ze złością toporkiem celując w rudą, lecz tamta odskoczyła płynnie kryjąc się w cieniach wypełniających chatę. Broń czarownicy odłupała jedynie fragment ościeżnicy i upadła na ziemię. Cienie nie mogły jednak skryć kobiety przed wzrokiem Alfra. Kyariel podniósł dłoń i wypowiedział słowa mocy, a Ogień posłusznie przepłynął wzdłuż jego palców i utworzył pocisk, który pomknął w stronę niewiasty i uderzył ją w pierś. Zaklęła wrzaskliwie i sięgnęła po oszczep, spoglądając z nienawiścią na maga. Broń świsnęła w powietrzu. Adept jednak odskoczył w porę i oszczep wbił się w ścianę za jego plecami. Kyariel poczuł jak przechodzi go dreszcz. Całe ostrze broni zagłębione było bowiem w drewnie...

Olaf nie pozwolił jednak, by ruda powtórzyła swój wyczyn. Posłał kolejną strzałę w stronę okna, korzystając z tego, iż kobieta wychyliła się z cieni. Śmierć znów odnalazła swą ofiarę. Strzała wbiła się w krtań niewiasty. Z ust rudej bluznęła krew, później upadła a ściana chaty litościwie skryła jej ostatnie chwile.

Tańczący ponownie rzucił się do przodu, warcząc i tocząc pianę z pyska. Jego kły sięgały ku szyi mężczyzny z mieczem, lecz otaczająca czarownika aura spowolniła i zatrzymała siłę ataku, odrzucając Wylkołka. Sapnął sfrustrowany czując, że jedynie musnął zbroję wroga. Tamten jednak nie pozwolił mu czekać na swój ruch i uderzył elektrycznym mieczem w grzbiet Wilczarza. Tym razem klątwa mienaictwa nie powstrzymała siły ciosu i Wylkołek skamląc osunął się na ziemię, czując jak pochłania go ciemność.

Norlaug krzyknęła z wściekłości widząc jak Tańczący pada na ziemię, podbiegłą kilka kroków, nadal jednak trzymając się poza zasięgiem walczących i cisnęła toporkiem w znienawidzoną postać z magicznym mieczem. Broń przemknęła tamtemu nad głową. Mężczyzna tylko zaśmiał się i przekroczył leżące na ziemi ciało, zbliżając się do Vidgara.
Młody Wojownik odparł właśnie kolejny cios bestii, po czym uderzył sam, zagłębiając miecz w boku niedźwiedzia. Stwór ryknął, a jego krew, gęsta, parująca czarna splamiła śnieg. Vidgar wyszczerzył zęby czując, jak moc ukochanej Bogini wypełnia jego ducha i prowadzi ostrze jego broni.

Mag spojrzał na wyłaniającą się z zniszczonego wejścia postać. Jeden rzut oka pozwolił mu rozpoznać żywioł, który ochraniał tamtego. Uśmiechnął się. Ziemia, nie zapewniała osłony przed Ogniem... Kolejny magiczny pocisk rozświetlił ciemność nocy, mknąc ku tajemniczemu mężczyźnie. Przeniknął przez sferę zielonej energii i uderzył go w ramię, buchając iskrami. Mężczyzna zaklął w jakimś nieznanym języku i wykonał krok w bok, aby skryć się za walczącymi.

Olaf ponownie naciągnął łuk. Wypuszczając strzałę mierzył w szczupłą postać otuloną szmaragdowym światłem. Pocisk jednak przemknął obok czarownika, nie czyniąc mu najmniejszej krzywdy. Zwiadowca zaklął cicho. Najwyraźniej szczęście nie sprzyjało mu tym razem.

Przeklęty cudzoziemiec na oczach Olafa skoczył w stronę jego kuzyna, który odpierał właśnie cios ciężkiej, pazurzastej łapy, wznosząc tarczę, i ciął mieczem w jego bok. Pod wpływem niespodziewanego ciosu Vidgar zachwiał się, a jego broń chybiła celu.

Norlaug krzyknęła krótko, widząc, w jakim kierunku toczy się walka. Teraz obaj przeciwnicy otaczali Vidgara z dwóch stron, tak, iż nie mógł się bronić skutecznie. Cisnęła ponownie toporkiem, lecz i tam razem broń chybiła celu. Nie chybił celu jednak płomienny pocisk, który trafił wrogiego czarownika w bok. Kyariel z satysfakcją obserwował, jak płomienie ogarniają człowieka i posyłają go na kolana.

Olaf przycelował w leżącą postać. Nie ufał czarownikom i wiedział, że ich magia może ocalić im życie. Postanowił nie sprawdzać, czy będzie tak tym razem. Strzała wystrzelona z jego łuku przybiła kulącą się postać do śniegu. Zielona aura, otaczająca mężczyznę zgasła.

Czarownica w desperacji sięgnęła do pasa, zagłębiając dłoń w woreczku z pyłem z konwalii. I choć wiedziała, że takie działanie jest szaleństwem, podbiegła do niedźwiedzia, ciskając mu w oczy trującym proszkiem. Bestia zaryczała i szarpnęła łbem, po czym poczęła miotać się bezładnie, próbując dosięgnąć Vidgara. Młody Wojownik był jednak zwinniejszy, doskoczył do jej boku wbijając miecz w potężne cielsko. Ostrze weszło głęboko w ciało i zwierz ryknął w agonii. Litościwie jednak dobił go kolejny pocisk, ciśnięty przez Alfra. Niedźwiedź, brocząc ciemną posoką i roztaczając woń spalonego futra padł na ziemię, zmieniając się w rosłego wojownika Nardlens. Na jego czole widniał wypalony znak. Symbol banity.

[center][/center]

Nie zwlekając, aby nie tracić cennego czasu, wiedźma szybko ruszyła do ciężko rannego Tańczącego. Przyjrzała się ostrożnie jego obrażeniom dokładnie, sprawdzając, czy nie ma żadnych poważnych ran, które wymagałyby interwencji w pierwszej kolejności. Po chwili wydobyła niewielki pakunek, oraz sakiewkę z ziołami.

Tańczący po Czarnej Spirali syknął z bólu, kiedy czarownica badała jego rany. Widząc, że wyciąga woreczek ze swymi podejrzanymi medykamentami i jest gotowa zacząć go opatrywać, z trudem wywarczał przez zęby:

- Nie tutaj...

Po czym z niemałym wysiłkiem zaczął wczołgiwać się do wewnątrz chaty, w której przed chwilą jeszcze przebywali martwi już przeciwnicy.

Vidgar wyrwał miecz z przemieniającego się trupa i wtedy dopiero świat na chwilę zwolnił. Przez niecały oddech, przed jego oczami wszystko przetoczyło się jeszcze raz. Nie poświęcił walce wiele uwagi, właściwie w ogóle nie musiał o niej myśleć. Wszystkie jego ruchy były automatyczne a ta retrospekcja, która działa się teraz w jego głowie również była naturalna i jej tak naprawdę też nie poświęcił uwagi. Zanim świat przyspieszył zdążył jeszcze poczuć idealną ciszę jaka zapadła na chwilę po walce, była ona taka sama jak cisza w nim i przez ten jeden moment poczuł jedność ze wszechświatem. Był sobą.

Skrzyp na śniegu butów Norlaug sprawił, że znów ruszył się automatycznie, w stronę rannego przyjaciela. Teraz zaczynał znowu myśleć więc pojawił się w nim też strach o jego życie, gdzieś w środku jakaś część jego umysłu wiedziała, jednak że rana mimo że poważna nie uśmierciła Wylkołka. Spojrzał porozumiewawczo na Olafa, który już też szedł w ich stronę.
Położyli, próbującego pełzać Tańczącego na płaszczu i łapiąc za rogi, najdelikatniej jak mogli przenieśli go do środka. Mijając ciała kobolda i rudej kobiety Vidgar dostrzegł śmiertelną precyzję swojego kuzyna i w tym momencie coś z ich wspólnych dziecinnych przeżyć umarło. Nie byli już chłopcami.

Kiedy Czarownica opatrywała Wylkołka Vidgar spojrzał dziwnie poważny w oczy swojego kuzyna. Był pełen podziwu dla jego celności i chciał to jakoś wyrazić, lecz w tej chwili żadne słowa nie przyszły mu do głowy, skinął więc tylko głową i wyszedł na zewnątrz. Mimo obrażeń, które odniósł miał poczucie obowiązku a jedyny medyk był teraz zajęty. Poza tym adrenalina jeszcze przez chwilę pomagała znieść ból. Nieprzyjemny ból, wewnętrzny, wolałby krwawić, to wydawało się bardziej uczciwe, niż poparzenia od elektryczności. Wyszedł na zewnątrz, aby jeszcze przez chwilę pokontemplować ciszę i ciemność.

Olaf bez słowa porozumiał się z Vidarem. Teraz zdrowie wilczka pozostawało w gestii wiedźmy. On zaś rozejrzał się po towarzyszach sprawdzając, czy ktoś jeszcze nie potrzebuje pomocy. Na szczęście, wszyscy poza Tańczącym byli zaledwie ledwo ranni. Jego lekka rana nie kwalifikowała się na długi czas opatrunku; zaledwie po kilku chwilach czyste szmatki były przewiązane przez ranę, zaś wcześniejsza dezynfekcja alkoholem przypomniała Olafowi o niezbyt przyjemnym uczuciu piekącej rany.

Po krótkim odpoczynku przy opatrywaniu własnej rany ciekawość w końcu zwyciężyła, i młody Wilk postanowił przeszukać poległych, sprawdzając ich kieszenie. Szukał oczywiście zaginionego artefaktu, którego tak pożądał duch z kurhanu. Wszystko zaś wartościowego, co znalazł, kładł na stoliku, by nikt nie zarzucił zwiadowcy, że próbuje coś zaczaić dla siebie i własnych korzyści. Niezgoda mogła zepsuć cała atmosferę, a od tego zależało powodzenie ich misji. Olaf przysiągł w duchu, że nie dopuści, by drużyna się rozleciała przed wypełnieniem danego ojcu słowa.

Przez cały ten czas nie odzywał się. Stracił humor już podczas walki. Szczerze mówiąc, miał nadzieję, że po tym, jak postrzeli pierwszego osobnika wychodzącego z chaty reszta się podda i nie trzeba będzie niepotrzebnie przelewać krwi. Niestety, stało się inaczej. I nawet Olafowi żal się zrobiło Tańczącego - mimo, iż nie przypadał za wylkołkami, to jednak łączyła ich wspólna podróż i cel. Czyli Tańczący stawał się członkiem stada, czy to się podobało Olafowi, czy nie. Z szacunku do ojca nie okazywał swojej niechęci i był teraz z siebie dumny. Zaczął czuć podziw i szacunek do swojego kudłatego towarzysza podróży, który to może - kto wie - przerodzi się w przyjaźń.

[center]Ersor, 14 mroliść (vajni), 360 rok Ery Silniri.[/center]
[center]Podkład: https://www.youtube.com/watch?v=i24gRoFe0zc[/center]
Dwaj wojownicy wnieśli rannego Wylkołka do izby, w której leżały zwłoki bandytów. Krew, wyciekająca z ran rozlewała się ciemną, bezkształtną plamą, wsiąkając w wytarte deski podłogi. Na środku pomieszczenia stał krzywy stół. Pniak sosny zastępował jedną z jego nóg, pozwalając zdezelowanemu meblowi nadal pełnić swą funkcję. Na blacie stały dwie flaszki, pusty talerz i hełm półpełny, oraz trzy szerokie ogarki świec łojowych. Żadna z nich nie świeciła się, zimny wiatr, wiejący z otwartego okna musiał zgasić wszystkie płomyki. Dookoła stołu ktoś ustawił kilka kolejnych pniaków, pod ścianą zaś widać było prowizoryczne legowiska, sklecone z rzuconych na ziemię koców i kozich skór. Niedaleko stołu, leżał wielki, płaski głaz, na którym ktoś wyskrobał prosty znak runiczny. Był to Symbol Domowego Ogniska. Nie świecił się już, atoli kamień był jeszcze ciepły, prawie gorący. Wpadający przez okno wiatr niósł płatki śniegu, które topniały osiadając na podłodze i wciąż ciepłych ciałach banitów...

[center]***[/center]
Czarownica czym prędzej zabrała się za opatrywanie ran Tańczącego, śpiewając pieśni, okadzając jego ciało magicznymi ziołami i kreśląc nad nim dziwaczne symbole. Uderzała przy tym w niewielki bębenek, zaś jej głos wznosił się i opadał niczym fale oceanu. Wkrótce Wylkołek poczuł ciepło, emanujące z jej dłoni i ból w zmaltretowanym ciele zmniejszył się znacznie. [center]***[/center]
Olaf przeszukał bandytów, kładąc na koślawym stole jeden pręt runiczny, pierścień z ametystem, pierścionek srebrny, kostki do gry, i dziwaczny talizman zrobiony z kostek małych zwierzątek. Obok położył broń zmarłych: topór, maczugę, włócznię i kilka oszczepów, dziwny, pokryty runami miecz krótki, trzy noże oraz ogromną i bardzo ciężką kuszę, o niezwykle skomplikowanym mechanizmie. Mimo usilnych starań nie znalazł jednak przy poległych niczego, co wyglądałoby na klucz. [center]***[/center]
Kyariel w tym czasie zapalił świece. Ich płomienie tańczyły niepewnie na wietrze, spowijając izbę w migotliwy tanieć świateł i cieni. Alfr zbliżył się do posłań, z niesmakiem spoglądając na kiepsko wyprawione, kozie skóry. Nagle coś przykuło jego uwagę, uklęknął więc i odchylił jeden z poplamionych koców.
[center]***[/center]
Vidgar wrócił po chwili do izby, czując, że zaczyna ogarniać go słabość. Magiczne rany dawały o sobie znać, wypełniając jego żyły chłodem zimowej nocy i młody wojownik był wdzięczny za możliwość chwilowego wytchnienia. Z westchnieniem siadł na jednym z pieńków, opierając się o stół.

[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=Pjcv95BK1DE[/youtube]

Zapalał świece jeszcze lekko drżącymi z emocji dłońmi. A jednak!- pomyślał- udało się nam! Wcześniej wizja walki zdawała się nie do końca realna, niczym sen. A potem...no potem się zaczęło i każdy przekonał się na własnej skórze o tym, że co się dzieje- dzieje się naprawdę. Sam nie doznał żadnego uszczerbku na zdrowiu, nic, ani jednego zadraśnięcia. Wiedział, że to zwłaszcza dzięki iście bohaterskiej obronie obu wojowników. No i nie można zapomnieć o postawie Wylkołka, któremu najbardziej się dostało. Z lekkim niepokojem zerkał na niego i na Norlaug, która swoimi czarami starała się mu pomóc. I jak zobaczył za chwilę te czary zdawały się działać. -A jednak- teraz to słowo w jego umyśle wyrażało zdziwnienie zmieszane z nutą podziwu- widać wiedźmy także coś potrafią.

Cały czas czuł ogień buzujący w nim. Po części za sprawą walki, a po części jako pozostałości po wzywanej mocy żywiołu. Był jeszcze trzeci powód, a mianowicie rozpalała go nadzieja i wiara w powodzenie ich dalszych przedsięwzięć. Czuł, że mogą wszystko i że stawią czoło wszelkim przeszkodom na swojej drodze. Skoro poszlo im tak łatwo z tymi pokurczami...

[center]***[/center]
Zdumieniom i wybuchom entuzjazmu nie było jeszcze końca, bo przeszukując brudne skóry, które służyły tamtym do spania, natknął się na niewielkie drewniane pudełko.
-Patrzcie na to!- zakrzyknął do reszty, -Może tu jest klucz, którego szukamy!

[center]Ersor, 14 mroliść (vajni), 360 rok Ery Silniri.[/center]
Alfr podniósł drewnianą skrzynkę i postawił ją na stole. Obaj wojownicy zbliżyli się, ciekawi, co jest w środku. Kyariel rozciął sznur i otworzył wieko. Oczom zebranych ukazały się skryte w środku przedmioty. Znajdowały się tam trzy skórzane mieszki, dwa metalowe, podłużne przedmioty wyglądające na różdżki, oraz dwa drewniane pręty z wyrytymi na nich runami. Olaf sięgnął po jeden z mieszków i zważył go w dłoni. Był ciężki, a w środku pobrzękiwały monety. Wyglądało na to, że pudełko stanowiło skarbiec szajki.

- Poczekaj - odezwał się Mag - lepiej, bym wpierw obejrzał te przedmioty. Spróbuję ustalić, czy są magiczne.

[center][/center] [center]***[/center]
Norlaug założyła rannemu Wylkołkowi opatrunek z ziół na ranę przy łopatce i zaprosiła Vidgara na rozłożony płaszcz, który chwilowo stał polowym lazaretem. Tańczący odszedł na bok, czując się już lepiej, młody wojownik zaś zdjął płaszcz i kaftan pozwalając, by czarownica zajęła się jego obrażeniami. Norlaug wyrysowała mu na skórze niebieską glinką dziwne, spiralne symbole i zaczęła nucić uzdrowicielską pieśń do wtóru gry na bębenku. Wkrótce Einherjer poczuł, jak rytmiczna, hipnotyzująca melodia wypełnia jego umysł i ciało, oddalając ból i wypędzając z żył słabość i chłód.

- Fiu, fiu... ciekawy mieczyk. Czy ktoś poza mną ma na niego chrapkę? - zapytał Olaf, ważąc broń w dłoni. Zrobił nim młynek dla próby. - Ciekawe... Ogólie nie lubie okradać, ale tym to się pewnie nie przyda. To jak, ktoś go chce, czy mogę go sobie zabrać? - dodał z przebiegłym uśmieszkiem, opierając się o ścianę.

Po opatrzeniu rannego wojownika, czarownica również przypatrzyła się z zaciekawieniem odnalezionym przedmiotom. Szczególnie przypadł jej do gustu talizman wykonany z kości i lśniące chłodnym blaskiem minerały.

- Hmm, ten wisior z kości wygląda naprawdę imponująco. Szkoda, że nie jest nam wiadome zgoła nic o jego działaniu. Zdaje mi się za to całkiem możliwe, że ten osobliwy, zielonkawy przedmiot stanowi klucz do grobowca. Również uważam, że dobrze byłoby odpocząć przed pójściem do kurhanu. -wiedźma z chęcią przystała na propozycję młodego zwiadowcy. Tym bardziej, że chciała odpowiednio przygotować się na czekające ich okoliczności. - Jednakże nie możemy pozostać tutaj na noc. Póki jest pełnia, trzeba nam udać się do kurhanu. W przeciwnym razie nie spotkamy ducha osławionego wojownika.

Od razu po oględzinach magicznych przedmiotów, w ciepłym blasku pojedynczej świecy, zaczęła z najwyższą pieczołowitością przygotowywać maść mającą złagodzić ból naciągniętych mięśni, będący wynikiem całkowitego braku umiejętności jeździeckich.

Za raz po otrzymaniu odpowiedniej konsystencji maści, skierowała się tymi słowy do Olafa:

- Proszę, użyj tego. Wygląda nieciekawie, ale winno pomóc na obolałe mięśnie.

Tańczący po Czarnej Spirali zdążył się poczuć znacznie lepiej, po interwencji czarownicy. Brakowało mu jeszcze trochę, do odzyskania pełni sił, ale nie miał powodu by narzekać. Jedynie fakt, że nie udało mu się wgryźć w szyję tego przeklętego banity, psuł mu trochę humor. Jednak wiedział, że to przez tę przeklętą magię, za którą się schował. Magia nigdy nie wróżyła nic dobrego.

No chyba że były to pręty runiczne leczenia. Takie jak te odebrane tym nieszczęsnym rabusiom. I czekające aż ktoś z jego nowych towarzyszy zgłosi chęć stania się ich nowym właścicielem.

Miał świadomość tego, że w każdym kolejnym starciu z jakim przyjdzie im się zmierzyć, najprawdopodobniej to właśnie on będzie najbardziej ranny. Nie posiadał oręża by parować ciosy. Ni dostatecznej zwinności by tanecznie ich unikać. Ale posiadał dość masy i siły by stanąć na drodze każdemu, kto spróbuje zranić słabszych członków drużyny. A to oznaczało dużo przelanej krwi i niestety nie zawsze będzie to krew wroga.

Podszedł lekko kulejąc do zebranych dóbr i obwąchał interesujące go przedmioty, nim się w końcu odezwał.

- Jeśli to nikomu nie przeszkadza, chciałbym te lecznicze patyczki. Coś mi mówi, że będę ich potrzebował. - wymruczał, starając się by jego głos nie przypominał zbyt mocno warczenia.

Czekając na zgodę zebranych, odszedł trochę na bok i usiadł, dając odpocząć ranionej łapie.

- I jeszcze... Też chciałbym jeszcze odpocząć. Chociaż z godzinę, jeśli to nie za dużo.

- Czy wyście poszaleli?!- spytał się całej trójki ze zdumieniem i z pewnym niedowierzaniem Alfr.

- Choć nie tyczy się to w tym momencie Ciebie, Tańczący... - dodał po chwili - Póki co nie udało mi się ustalić właściwości wszystkich znalezionych fantów, a Wy zaraz nieomal się na nie rzucicie. A co jeśli któryś z nich byłby na przykład przeklęty? Zastanówcie się następnym razem zanim coś zrobicie, choć na szczęście nikt z Was nie był na tyle narwany i nieostrożny by sięgnąć po nie, ale wydaje mi się, że niewiele brakowało, a powstrzymywało Was przed tym jedynie to, że ktoś może mieć chrapkę na ten sam przedmiot co Wy. Dajcie mi je sprawdzić dokładniej, chyba, że aż tak lubicie ryzyko i jeszcze Wam za mało wrażeń... Ale akurat co do miecza runicznego nie widzę przeciwwskazań byś go wziął, Olafie... chyba, że jesteś z żywiołu Ducha - wtedy nie polecam. A! I jeszcze popieram Norlaug, że trzeba iść jeszcze tej nocy, gdy tarcza księżyca jest w pełni, jutro może być za późno. Ale na godzinę odpoczynku możemy sobie pozwolić.