Forum KrysztalyCzasu.pl

Sosnowa Aleja, niedziela 28 lutego 2016

Prowadzony przez zdenerwowanego nie na żarty proboszcza, Ordycz pomknął samochodem poprzez podmiejskie uliczki objeżdżając łagodnym łukiem centrum miasteczka. Kilkakrotnie zmuszony był hamować ze względu na przechodzących przez pasy pieszych, parę razy wyprzedzał wolniejsze pojazdy dopuszczając się bez skrupułów wykroczeń drogowych.

Wiedział, że prowadzi grę z czasem, bo jeśli nie zdąży na miejsce odnalezienia zwłok przed policją, straci szansę na niepowtarzalne zdjęcia.

- Teraz w lewo! - krzyknął ksiądz zapierając się stopami o podłogę wozu. Ordycz zakręcił ostro kierownicą, zmienił bieg przyśpieszając środkiem wąskiej spacerowej alejki zmierzającej ku brzegowi Bałtyku.

Wyasfaltowana droga kończyła się w pewnej chwili, przechodziła w ubitą ścieżkę zbyt wąską dla samochodu. Ordycz zjechał gwałtownie na pobocze, zgasił silnik i wyskoczył z wozu truchtając w ślad za gnającym ścieżką duchownym.

Przed sobą ujrzał niewysokie wzniesienie porośnięte karłowatymi drzewkami, górujące ponad wąskim pasem wilgotnego piasku. Stalowoszare fale biły w brzeg, syczały przeistaczając się w znikającą szybko pianę. Gdzieś w górze dał się słyszeć skrzek mewy, rozpaczliwie osamotniony w pustce krajobrazu.

Na plaży była grupka ludzi, otaczająca szerokim kręgiem jakiś leżący na piasku kształt. Ordycz zaczął zbiegać w dół wzniesienia razem z księdzem, próbując nie poślizgnąć się i nie zwichnąć sobie przypadkiem w tak ważnej chwili nogi.

Przed wyjazdem w Wrocławia Opelek był na warsztacie i spisywał się doskonale. Ordycz wycisnął z auta ile mógł. "Mechanik ma u mnie sześciopak" pomyślał.

Gdy dobiegli na miejsce Jarl zaczął pstrykać fotki jak szalony.
- To on? - zapytał proboszcza.
Po ilości krwi w domu na wzgórzu spodziewał się zobaczyć białe jak papier i suche jak wiór zwłoki.

- Mam nadzieję, że cwaniaki z CBŚ będą mieć własny aparat, bo skończą mi się karty - mruknął do siebie.

Sosnowa Aleja, niedziela 28 lutego 2016

Gromadka pobladłych nienaturalnie ludzi rozstąpiła się na widok znanego w miejscowości proboszcza, to zaś pozwoliło Ordyczowi zająć odpowiednią pozycję na flance duchownego. Wymieniwszy z zastanymi na miejscu świadkami skinięcia głowy dziennikarz odnotował w pamięci obecność posterunkowego Mazura i doktora Kruka. Obaj stali najbliżej owiniętego pasmami wodorostów człekokształtnego obiektu leżącego w najwyższym punkcie, do którego docierały morskie fale.

- To Greg Bukowski? - zapytał proboszcz Marek podnosząc jednocześnie do nosa prawą dłoń. Ordycz w pierwszej chwili nie zrozumiał znaczenia tego gestu, ale zaraz omal nie upuścił aparatu czując potworny fetor zgnilizny.

- Tak, na pewno on - potwierdził biały jak śnieg policjant, sam również ściskający nos palcami - Ale wygląda potwornie... jakby utonął całe tygodnie temu... to niemożliwe...

- Na pewno niemożliwe! - przytaknął stojący obok lekarza siwowłosy mężczyzna o pociętej głębokimi zmarszczkami twarzy - Brat zawoził mu polecony dwa dni temu. Amerykan był w domu, bo bratu otworzył i potwierdzenie podpisał. To nie może być on!

- To on! - powtórzył z dziwną desperacją w głosie Mazur, oglądając się na pozostałych świadków. Ordycz nie przestawał robić zdjęć, ale fotografował tak dyskretnie jak tylko pozwalały na to okoliczności.

Nabrzmiałe zwłoki wydawały się niknąć pod całunem zielonkawych wodorostów, oplatających je niczym ciasno dopasowany płaszcz. Sina skóra miała upiorny odcień charakterystyczny dla topielców przebywających przez wiele dni pod powierzchnią wody.

- Pan Mazur ma rację - odezwał się wstrząśnięty na wskroś proboszcz - To Bukowski, poznaję go. Chryste miłosierny, Matko Święta, zlitujcie się nad nami. Jakże straszną umarł śmiercią!

Jarla zdziwił widok jedynego aktywnego funkcjonariusza lokalnego posterunku policji w cywilu, ale nie zadawał pytań. Wykonał dwie serie zdjęć i oddalił się na moment by zaczerpnąć świeżego powietrza.

Gdy wrócił rzekł ściszonym głosem - Widziałem już starsze zwłoki i nie były tak rozłożone. Słona woda powinna działać nawet na korzyść... Nie potrafię tego wytłumaczyć. No i to zasinienie. Jeśli krew w domu należała do denata to sądząc po jego kolorze musiał by mieć jej w sobie ze 20 litrów...

Zerknął na pozostałych. Widząc ich zmęczone, blade twarze i błędne spojrzenia zastanawiał się jak sam teraz wygląda. Przez moment chciał pstryknąć selfie i zobaczyć, ale porzucił ten groteskowy pomysł.

- Patolog z pewnością nie udostępni nam wyników badań. Obawiam się, że to nie ostatnie makabryczne i zagadkowe zdarzenie... A swoją drogą jak to się stało, że przybyliśmy tu przed "nimi"? - zrobił nadętą minę sugerując, że ma na myśli prokuratora i jego ekipę.

Sosnowa Aleja, niedziela 28 lutego 2016
Policjant obrócił się do wszystkich tu zebranych. Zabierając ich parę metrów dalej od ciała.
- Musimy pogadać. Ta sprawa przerasta każdego z nas osobna. Dzieją się tu dziwne rzeczy. Pora poskładać elementy układanki które wspólnie zdobyliśmy na własną rękę, co więcej ułożyć plan.

- Wiem, że w parafii dużo się opowiada. Wiem, że pan Ordycz przybył tu po materiał i dużo węszy. Wątpię by jeśli to co tu znajdziemy będzie pasowało do poważnej gazety. Sprawa jest nietuzinkowa. Mimo to może uda się panu zrobić zdjęcie życia. Kto wie.

- Pan Bułakowski był na pewno w domu? Patrząc na pogodę i wasze zeznania to tak - spojrzał na Proboszcza i dziennikarza. - Wierze wam. Wiem też, że wydarzyło się tam coś bardzo dziwnego. Psy pouciekały z tego miasteczka. Nie zauważyłem jak dotąd żadnego żywego zwierzaka. Tylko martwe ze strachu w klatkach.

- To są fakty panowie. Szczury pierwsze spierdalają przed utonięciem statku. Tak nakazuje instynkt przetrwania. To nie jest koniec dziwactw. Pomożecie mi bo ja zostaję się tym zając?

- Proszę księdza nie można wzbudzać paniki. To delikatna sprawa, która może wiele kosztować. Ja muszę się tym zająć jednak nie mogę was prosić o takie ryzyko. Więc musicie zadać sobie to pytanie i to teraz.

- Czy wasz instynkt przetrwania jest silniejszy? Uszanuję to. Możecie wyjechać. Jednak jeśli chcecie zostać i dowiedzieć się co się stało to musimy współpracować i wymieniać się informacjami, musimy sobie zaufać. To jak?

To niesamowite że ręka zła dosięga ludzi nawet w tak odległych miejscach jak Dźwirzyno. Lekarz nie znał Grega Bukowskiego ale odczuwał lekką sympatię względem nieboszczyka. Żył podobnie jak on, w osamotnieniu i jak najdalej od ludzi. Może gdyby żył to napiliby się dobrego alkoholu i porozmawiali o życiu oraz świecie?

- Jestem gotów wesprzeć was całą swoją wiedzą jaką posiadam. Uważam, że skoro weszliśmy w to wszyscy razem to powinniśmy wspólnie to zakończyć. - wypowiedział spokojnie doktor Kruk przyglądając się w między czasie ciału leżącemu na plaży.

- Panie Mazur, czy miałby pan coś przeciwko, gdybym rzucił moim lekarskim okiem na truposza? - zapytał się policjanta licząc na pozytywną odpowiedź.

Mazur uśmiechnął się lekko. Spojrzał w stronę lekarza który jeszcze nigdy go nie zawiódł

- Proszę się pośpieszyć. Trzeba będzie mu poprać próbkę krwi. Postaram się też tak zamanipulować papierkową robotą żeby to panu przydzielono sekcje zwłok. Trzeba będzie też sprawdzić o której zmarły zwierzęta w lecznicy. Podejrzewam, że wszystkie umarły mniej więcej w tym samym momencie. Pytanie tylko czy to w czasie śmierci Bukowskiego czy też po a może wcześniej zaistniały jakieś warunki które spowodowały ich śmierć, która jest równie zagadkowa jak ta tutaj.

Spojrzał w stronę pozostałej dwójki z wyczekującym spojrzeniem.

- Pan Mazur ma rację - odezwał się wstrząśnięty na wskroś proboszcz - To Bukowski, poznaję go. Chryste miłosierny, Matko Święta, zlitujcie się nad nami. Jakże straszną umarł śmiercią!

Trupio blady proboszcz podszedł jeszcze bliżej w nadziei, że dostrzeże coś czego nie dostrzegli inni a co pozwoli rozwikłać zagadkową śmierć Bukowskiego. Wnet do nosa wdarła się fala potwornego nieopisanego smrodu. Marek natychmiast oddalił się aby w spokoju wymiotować żółcią.
Po dłuższej chwili, proboszcz Marek z umęczonym wyrazem twarzy, skierował się w kierunku grupki mieszkańców.

- Moi drodzy widzicie, że Bukowski zmarł w okropnych okolicznościach. Dzieją się dziwne rzeczy w naszej wsi. Gdybyście widzieli coś dziwnego, naprawdę dziwnego to proszę dzwońcie do pana Mazura lub do mnie.
Proszę teraz udajcie się do domu i pozwólcie w spokoju pracować specjalistom. Pomódlcie się za dusze biednego Bukowskiego.

- Panie Mazur ma pan rację. Sprawa jest bardzo dziwna. Można by rzecz potworna. Dzieje się coś złego w naszej wiosce! Te wszystkie wydarzenia muszą się w jakiś sposób łączyć. Pan Ordycz - proboszcz skinął głową w kierunku dziennikarza- wpadł na pewien trop być może znajdziemy tam wskazówki odnośnie zdewastowanych grobów oraz czegoś więcej. Wiem ,że może to brzmieć dziwnie ale mam wrażenie ,że zdewastowane groby wiążą się w jakiś sposób z tymi wszystkimi wydarzeniami choć jeszcze nie wiadomo jak.

- Czy może Pan podzielić się z nami informacjami co udało się Panu ustalić ? Chętnie pomogę.

Sosnowa Aleja, niedziela 28 lutego 2016

- Policja już tu jedzie - powiedział Mazur oglądając się w stronę gapiów - Kobieta, która znalazła ciało zadzwoniła pod numer alarmowy. Lada chwila powinni tu być, razem ze śledczymi z prokuratury.

- A co z tymi badającymi dom Bukowskiego? - spytał Ordycz - Już wyjechali?

- Właśnie oni wracają. Zrobili sobie przerwę i wyskoczyli do Trzebiatowa na obiad.

Dzienikarz schował aparat do przewieszonej przez ramię torby, uśmiechnął się bez cienia wesołości widząc jak instruowani przez proboszcza świadkowie wycofują się nieco, ale bynajmniej nie zamierzają odejść z miejsca zbrodni. Igrzyska śmierci zawsze wygrywały z innymi atrakcjami.

Trup wyglądał odrażająco. Wzdęty, ociekający wodą, straszył nabrzmiałym językiem wystającym z otwartych szeroko ust. Przyglądając mu się bacznie Ordycz musiał przyjąć za najprawdopodobniejszą wersję utonięcie. Ciało zasłonięte było ubraniem, a dokładne oględziny utrudniał płaszcz wodorostów, ale na pierwszy rzut oka mężczyzna nie dostrzegł na zwłokach żadnych śladów okaleczeń.

- Wygląda na bardzo podeszłego wiekiem - zauważył marszcząc jednocześnie nos, bo od ciała bił pewien nieprzyjemny odór - Ile mógł mieć lat? Siedemdziesiąt pięć? Osiemdziesiąt?

- Myślę, że trochę nad osiemdziesiątkę - powiedział proboszcz Marek - Ale był bardzo sprawny fizycznie... i umysłowo też, aż za bardzo.

Kąśliwa nuta w głowie duchownego dała Ordyczowi do myślenia, poświadczała bowiem o istnieniu jakiejś zadry pomiędzy księdzem i topielcem.

- Już tu są - Mazur spojrzał ponad ramieniem reportera na wzniesienie nad plażą, z którego zbiegało kilku mężczyzn, niektórych w policyjnych mundurach, innych po cywilnemu - Zaraz będziecie musieli opuścić plażę, takie procedury. I tak ktoś nas na pewno opieprzy, że rozdeptujemy ślady.

Plebania, niedziela 28 lutego 2016

Widok z okien jadalni proboszcza pozwalał na obserwację Kruczego Wzgórza, chociaż akuratnie przy posępnym domostwie Bukowskiego nic się nie działo. Pracujący tam od wczoraj wieczora śledczy z prokuratury w Kołobrzegu przenieśli się w międzyczasie na plażę, skupili swą uwagę na wyrzuconych przez morze zwłokach. Ordycz popatrzył na czerniejący w oddali budynek, a potem puścił odciągniętą w bok firanę i wrócił do okupowanego przez pozostałych mężczyzn stołu.

W powietrzu unosił się zapach świeżo zaparzonej kawy i tostów, przyrządzonych chwilę wcześniej przez samego księdza. Talerzyki z jedzeniem współdzieliły przestrzeń na stole z laptopem Ordycza i wydrukami z analizatora krwi doktora Kruka.

- Stopień rozkładu zwłok jest zadziwiający - oznajmił reporter, wpatrzony w przekopiowane na dysk laptopa zdjęcia ciała z plaży - Muszę zapytać raz jeszcze, tak na wszelki wypadek. Jesteście pewni, że to właściciel tamtego domu?

- Tak - odparł zdecydowanym tonem posterunkowy, a proboszcz przytaknął mu ruchem głowy.

- Skoro tak, nie potrafię tego wyjaśnić, a pan? - spojrzenie Ordycza pobiegło w kierunku siedzącego ze skonsternowaną miną lekarza.

- Musiałbym wpierw przeprowadzić dodatkowe badania - zastrzegł natychmiast Wiktor - Udało mi się pobrać próbkę krwi z ciała, ale ona sama w sobie nie wyjaśni tak daleko posuniętego rozkładu. Może to sprawka jakiegoś chemicznego związku? Może prąd zniósł topielca w strefę skażoną wojennymi gazami bojowymi? Na pewno pan słyszał, że po czterdziestym piątym sowieci zatopili na Bałtyku ogromne ilości poniemieckiej broni chemicznej. Mam nadzieję, że to tylko czcze domniemania, bo jeśli to prawda, zagrożona będzie cała okolica.

- Skażenie chemiczne może tłumaczyć tę dziwaczną sprawę ze znikającymi psami - Ordycz pomachał z ożywieniem trzymanym w palcach ołówkiem - Zwierzęta podobno wyczuwają takie rzeczy. Które dały radę, uciekły, a pozostałe padły z przerażenia. Cholera, to zaczyna się układać w pewną logiczną całość!

- Nie powinniśmy przekazać ostrzeżenia odpowiednim służbom? - Marcin nie ukrywał swego zaniepokojenia, doskonale świadomy konsekwencji skażenia wybrzeża wokół Dźwirzyna starą bronią chemiczną - Wszyscy możemy znajdować się w ogromnym niebezpieczeństwie!

- Zanim zaczniemy wydzwaniać do MONu, chciałbym zauważyć coś jeszcze - wtrącił pośpiesznie reporter, któremu wcale nie uśmiechało się szybkie wchodzenie w interakcję z preferującymi zbyt dużą dyskrecję organami władzy - Hitlerowska broń chemiczna, jeśli w ogóle taka opcja jest wiarygodna, w niczym nie tłumaczy zajść w domu Bukowskiego. Ktoś go tam najpewniej napadł, przecież polała się krew! O co chodzi? Czemu tak patrzycie?