Forum KrysztalyCzasu.pl

Jedna nieszczęsna, nieplanowana myśl otwarła wrota do umysłu Nirgana. Wspomnienia bólu,strachu,poniżenia i nienawiści jakie przyszły wraz ojcowskim nakazem "bycia twardym". Obca świadomość podążyła ścieżką wspomnień które Nirghan starał się ukryć.
..
wrzeszczący ojciec "zabijesz go, zrobisz z niego babę", cios, płacz matki, "to mój dom i moje zasady, albo ich będziecie przestrzegać albo wynoście się oboje", strach
..
"chowaj księgę szybko nim wjedzie na górę" przerażony głos matki, strach
..
"co ci mówiłem" cios, upadek, "co ci mówiłem" cios ... "mamoooo!" ... "a teraz twoja kolej gówniarzu! chcesz się uczyć to już ja cię nauczę", ból
..
"ojcze czemu to robisz? nie zamykaj mnie tu!, proszę! , wypuść mnie!" ... "boję się ciemności"..."nienawidzę tej wierzy"..."nie chcę tu być" , strach
..
"wszyscy będziecie gwardzistami, najlepszymi w całej armii, no może z wyjątkiem naszej uczonej baby", upokorzenie i gniew
..
"co słoneczko doskwiera?" ... głód, pragnienie i nienawiść
..
"wszyscy jesteście moimi synami i z wszystkich jestem dumny , no prawie z wszystkich" , "przecież jestem od nich lepszy ? czemu to robisz ? czemu mnie poniżasz?", gniew
..
"uciec przed tym bydlakiem, przed jego prawami i rozkazami", strach , "oby mnie nigdy nie dopadł" , przerażenie
..
Wspomnienie za wspomnieniem, obraz za obrazem czuł jak to coś co wyrzucić ze swojego umysłu stawało się jego cząstką. Nie potrafił już oddzielić swojego gniewu od gniewu tej istoty. Jego nienawiść stała się nienawiścią tego czegoś. Wizje krwi, mordu i pożarów stały się jego wspomnieniami. Nie było podziału ja i to .. było nowe ja..
Nirgan wstał powoli oszołomiony tym co się stało. Wytarł krew cieknącą po brodzie. Nagle zrozumiał kilka rzeczy. Po pierwsze wiedział gdzie jest. Doskonale znał tą komnatę. Widział tu wiele rytuałów, mordów i okrucieństwa. Zrozumiał, że został tu przywołany a został przywołany ponieważ posiadał pierścień "Ertila". Zrozumiał też, że mając ten pierścień może wrócić. Ale najdziwniejsze co zrozumiał to że musi zawiesić ten pierścień na szyi chłopca tuż przed tym jak go znalazł. Wiedział jak to zrobić. Najgorsza była jednak świadomość że jeśli tego nie zrobi to przestanie istnieć..

Półork spojrzał nieco zdziwiony na trzymane w rękach resztki niemowlaka. Strząsnął je z obrzydzeniem. Nieco się zdziwił, gdy zorientował się, że odraza po części z pewną mściwą satysfakcją to jedyne co odczuł. Po litości i współczuciu nie pozostało śladu.
Już nie był tym Nirganem co wcześniej. Uśmiechnął się krzywo. Czuł się lekko bez tych zbytecznych dylematów i poczucia winy. Dobrze wiedział, że jego dalsze życie będzie łatwiejsze.

Na początek należy okiełznać nowe moce. Alchemik oczyścił umysł, ze wszystkich zbędny mącących umył myśli, a przewołał wspomnienia.

W mig pojawił się w innym otoczeniu. Cały świat drgał jakby składał się z milionów małych luster przetkanych cieniami i mrokiem. Zobaczył siebie czającego się za głazem.

- Katanie! Ależ byłem słabeuszem. Marność nad marności.

Poszedł dalej mijając ukrytego Gharika i podążając wzdłuż trasy konia. Zauważył ich po dwunastu krokach, skradali się wypatrując śladów kopyt.


- Mam dla ciebie prezent gnojku - szepnął do młodego chłopaka, którego podejrzewał, że jest sowom, teraz miał go za konkurenta do swojej mocy - nasunął mu rzemień z pierścieniem na szyję i szepnął do ucha - zdychaj długo i boleśnie.

Wrócił do teraźniejszości i ruszył szukać towarzyszy.

Nirgan niezauważony przez nikogo rozpłynął się w powietrzu. Nie mógł jednak wiedzieć, że naderwał i tak już nadwątlony rzemień. Nasunięty na szyję chłopca zerwał się chwilę później. Bezcenny pierścień zaledwie kilka kroków dalej upadł bezgłośnie w trawę.
..
Orkus Czerwony 15/03/9455 - popołudnie
Góry Kryształowe grań góry Haar

Nirghan skończył z trupem dorosłego "łowcy koni". Podszedł do truchła dziecka. Nogą obrócił je na plecy. Przeszukał. Jedyne co znalazł to leżący obok ciała schowany do pochwy nóż.

Półork i ork szybko uwinęli się z ciałami. Ukryli je między skałami , maskując krzakami kamieniami i trawą . Po czym ruszyli dalej ścieżką na spotkanie z łowcą. Po kilkunastu minutach dostrzegli go. Siedział przyczajony za skałą i dłubał w zębach źdźbłem trawy. Kiedy się zbliżyli wyszedł do nich i rozentuzjazmowany zawołał:

- Dopadliście go?

Nirgan uśmiechnął się szeroko prezentując swoje przerośnięte kły.

- Pewnie, że tak. Te sowy to jakieś głupki. Stary zabrał ze sobą szczeniaka, jakby szli na polowanie. Kretyni żrą teraz piach. Idziemy dalej - powiedział półork pakując łupy do sakwy.

- Ehh chciałem się z nimi trochę zabawić, że to niby puszczę ich wolno, ale bez gatek, ale Gharikowi puściły nerwy -dodał po chwili.

- Nie puściły żadne nerwy-żachnął się Gharik- Uznałem że nikt nie może wiedzieć o naszej obecności a zwyczajny myśliwy takiego ostrza-wskazał na nóż-by nie miał. Sowa czy nie,nikomu nie doniesie że tędy szlismy. Prawdę mówiąc liczyłem że zmięknie jak dzieciak oberwie,ale widać nie chciał.

Jeżeli powodem jest jedynie lag, to ja go jakoś przetrzymam. Maciej pewnie też.

Poczekam bo warto