Forum KrysztalyCzasu.pl

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Chroniący się wzajemnie rozumny jaszczur i młody krwawiący z kilku ran góral skoczyli na spotkanie następnego draugra, niemal jednocześnie wyprowadzając zamaszyste cięcia swymi toporami. Rąbany niczym pień zmurszałego drewna ożywieniec zachwiał się na nogach tracąc pod impetem tych ciosów równowagę, niebieskie ogniki w jego oczodołach przygasły zauważalnie.

- Uważaj! - krzyknął Trond dostrzegając tnącą powietrze zardzewiałą stal wiekowego topora. Ahraveen cofnął się raptownie o krok, zastawił się błyskawicznie okutą żelazem tarczą przyjmując na nią wymierzony w swe udo cios. Ostrze starego topora odbiło się z donośnym klangiem od okucia tarczy. Odpychając broń draugra w bok Ahraveen zamachnął się z całej siły toporem, rozpoławiając martwiaka potężnym uderzeniem od wyzierającego spod strzępów skóry obojczyka po miednicę.

Draugr rozpadł się na dwie części, pokryte drobinkami suchego cmentarnego pyłu, który wysypał się z jego rozrąbanego toporem wnętrza.

- Ssdychaj! - wysyczał z dziką mściwością Ahraveen, potrząsając wojowniczo własnym orężem.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Barr'teh i bretoński obieżyświat walczyli w duecie, który wyśmienicie się zdawał uzupełniać, chociaż nigdy wcześniej nie został przez nich przećwiczony w praktyce. Neviers siekł mieczem, khajiit swoimi długimi i ostrymi jak brzytwa pazurami. Pochwycony pomiędzy obu rębaczy pierwszy nieumarły strażnik katakumb został dosłownie rozczłonkowany. Następny draugr stracił od ciosu kocura lewą rękę, urwaną pazurami na wysokości łokcia. Breton okręcił się w biodrach chcąc zdjąć nieumarłemu głowę z ramion, ale znienacka potknął się na odciętej kończynie stwora i straciwszy równowagę rozłożył mimowolnie palce swej prawej dłoni.

Wypuszczony z kurczowego uścisku miecz mężczyzny zafurkotał w powietrzu, poleciał daleko za plecy następnych draugrów odbijając się dźwięcznie od kamiennej ściany korytarza.

- Niech to szlag! - wrzasnął z dziką furią Breton łapiąc za wiszący u pasa długi nóż i cofając się o kilka kroków przed jednorękim napastnikiem. Zwinny khajiit wysunął się przed Neviersa i jednym cięciem długich pazurów rozdarł zapadniętą klatkę piersiową draugra przeistaczając go w ułamku chwili w pryzmę cuchnących stęchlizną prastarych szczątków.

- Breton niech chwyta miecz, a nie naśladuje Barr'teh! Człowiekowe paznokcie są dobre do dłubania w uszach! - Prychnął kotołak, zaśmiewając się z Nieversa. Sytuacja nie była może odpowiednia do krotochwil, ale Barr'teh był w swoim żywiole. Choć początkowo draugry uzewnętrzniły pierwotny strach, to kotołak zaczął odnajdywać w walce z nimi mnóstwo zabawy. zdawał sobie sprawy z siły jaką dysponują, ale niezwykła szybkość kotołaka dawała mu dość sporo przewagi. Pozostawał jednak nadal czujny i skupiony.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Walczący w parze z dunmerem Hastur ciął draugra z półobrotu swym mieczem, usilnie starając się nie potknąć na leżących wszędzie wokół zmumifikowanych szczątkach zniszczonych ożywieńców. Cedzący przez zęby jakieś dunmerskie przekleństwo Llorvas omiótł martwiaka strumieniem jaskrawego światła podpalając jego pergaminową skórę na ramionach i torsie, ale zaklęcie okazało się zbyt słane, by draugra zatrzymać.

Zardzewiałe ostrze starego miecza uderzyło Llorvasa z przerażającą siłą w tors, prosto w środek żelaznego napierśnika, przebiła z głośnym zgrzytem metal zbroi zagłębiając się głęboko w ciało elfa.

Llorvas rozszerzył raptownie ciemnoczerwone oczy, które w jednej chwili zatraciły swój zwyczajowy migdałowy kształt i stały się niemal idealnie okrągłe. Draugr naparł na rękojeść wbitego w zbroję miecza chcąc wrazić ostrze jeszcze głębiej w pierś śmiertelnika, ale drugie cięcie Redgarda natychmiast odjęło mu uzbrojoną w miecz rękę u barku. Krztusząc się spienioną na ustach krwią, dunmer przeszył martwiaka własnym ostrzem, rozpoławiając go na wysokości mostka.

Hastur obrócił miecz w dłoni spoglądając na przemian na następnego zbliżającego się draugra oraz na chwiejącego się na nogach Llorvasa. Zardzewiały miecz martwiaka wciąż tkwił do połowy w ciele elfa, z rękojeścią sterczącą ponad napierśnik na podobieństwo groteskowej narośli.

- Llorvas! - wrzasnął Hastur nie wiedząc, czy jego druh przypadkiem nie wydaje z siebie ostatniego tchnienia - Llorvas!

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Syczący coraz głośniej Ahraveen natarł z impetem na ostatniego ożywieńca po swojej stronie korytarza, wspierany przez silnie broczącego krwią, ale też sprawiającego wyjątkowo rozwścieczone wrażenie Tronda. Martwiak dzierżył w swych szponiastych dłoniach wielki obosieczny topór, sprawiający groźne wrażenie i bez wątpienia niebywale niebezpieczny w żylastych mocarnych rękach nieumarłego wojownika.

Argonianin i Nord nie dali martwiakowi najmniejszych ku temu szans. Porąbany toporami intruzów, draugr w krótkiej chwili stał się pryzmą spiętrzonych na kamiennej posadzce szczątków, posłanych następnie kopniakami na wszystkie strony.

- Osstatni! - wyrzucił z siebie jaszczur, wykreślając toporem migotliwą ósemkę w powietrzu - Był osstatni! Góralu, tssymass ssię?!

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Widząc lecącą w swoją stronę gruzłowatą pięść ożywieńca khajiit wydał z siebie głośne miauknięcie i wygiął grzbiet w akrobatycznym uniku, uciekając przed ciosem w niebywale zwinny sposób, którego najpewniej nie zdołałby powtórzyć żaden z walczących u boku kocura ludzi i elfów. Pazury futrzastego wojownika przez cały ten czas cięły powietrze, dziurawiąc zmumifikowane cielsko martwiaka, wyrywając z niego wielkie kawałki skóry i zasuszonej tkanki mięśniowej.

Walczący nożem Breton ustawicznie przeklinał, nie potrafiąc się pogodzić z utratą swego miecza i nie do końca ufając dużo krótszej nowej broni. Lecz bez względu na ów brak zaufania i tak poradził sobie wybornie, do spółki z prychającym głośno khajiitem obracając niemrawego napastnika w strzępy sypiące się w powietrzu we wszystkich kierunkach.

- Do mnie Ahraveen! Llorvas ranny! - Wykrzyczawszy te słowa Hastur rzucił się na nieumarłego, starając się osłonić rannego towarzysza przed wrogiem.

Kocur prychnął tylko widząc jak kolejny draugr pada na ziemię, zamieniając się w stertę kurzu i kości. Nie miał czasu przyglądac się pozostałoscią ożywieńca. Strzygł uszami za siebie, gdzie słszał donośny krzyk o pomoc Hastura. Chwilę wcześniej słyszał jak Llorvas z jękiem upada, ale nie miał czasu spojrzeć w tamtą stronę wijąc się niczym wąż w unikach.

Nie tracąc ni na chwilę płynności bojowych ruchów Barr'teh odbił się od ściany i pofrunął z odsieczą w stronę kompanów w opałach.

Dunmer próbował zbić cios truposzczaka ale nie udało mu się to, zamiast tego wybałuszył oczy na widok potężnego miecza wbijającego się w jego pierś, resztką sił zamachnął się swoim mieczem po czym jego oczy zaszły mgłą i runął na ziemie tracąc przytomność.