Forum KrysztalyCzasu.pl

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Słyszący dźwięczny głos altmera człowiek zaszamotał się jeszcze silniej mocniej w sieci, przez co jego kokon zaczął szybciej wirować.

- Wielkiej Dziewiątce niechaj będą dzięki za zmiłowanie! - krzyknął, chociaż wciąż nie widział swego wybawcy. Na dźwięk tych słów Hastur uśmiechnął się mimowolnie utrwalony w przekonaniu, że ofiara pająka była rodowitym Nordem, albowiem więzień jawnie obnosił się z kultem Talosa, tak powszechnym właśnie na północy kontynentu.

- Szybko, szybko! Pośpiesz się! Ten potwór w każdej chwili może wrócić!

- Nie tak szybko! - odezwał się zdecydowanym tonem Hastur, robiąc kilka kroków w stronę uwięzionego w sieci człowieka - Wpierw gadaj, coś za jeden i kim są ci inni w kokonach. Ktoś z was uszedł z życiem z tej pułapki?

- Góral jestem, prawy człek, pasterz! - wyrzucił z siebie mężczyzna, przestając się rzucać w sieci i ściszając głos - Z druhami tu zakamarki przetrząsałem, na prośbę jednego takiego, co z Markartu przybył, a nas najął do opieki nad nimi w kurhanie. Ten kurwi pająk spadł na nas z góry jak istny smok, iście niby ta bestia, co to podobno napadła na Helgen. Mnie opadł ostatniego i pewnikiem tylko dzięki temu żyję, bo choć mnie żądłem dźgnął i boli niewysłowienie, to chyba już dość trucizny w odwłoku nie stykło, by mnie potruć tak jak moich kompanów nieszczęsnych.

Llorvas wypatruje zagrożenia ze strzałą nałożoną na cięciwę. Dodatkowo obserwuje Nieversa aby nam numeru nie wyciął. Dunmerowi powoli wracała pamięć i ten szyderczy uśmieszek Bretona, ale nic co się odwlecze, to nie uciecze. Póki co są ważniejsze sprawy.

Watek techniczny

Barr'teh skupia sie na wygladaniu pajaka. Chyba nie chcemy skonczyc jak ten Nord.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Nie wypuszczając miecza z dłoni i nie tracąc nawet na chwilę czujności Hastur podszedł jeszcze bliżej zwiniętego w sieć człowieka.

- Ile ich tutaj jest, tych bestii? - zapytał Redgard, próbując przejrzeć wzrokiem ciemność zalegającą w zakamarkach wielkiej pieczary.

- Jeden, wielgaśny, prawdziwe monstrum! - ofiara pająka znów podniosła swój głos, ulegając najwyraźniej przerażającym wspomnieniom z niedawnego pojmania przez drapieżnika - Pewnie stara samica!

- I nikt z was nie uciekł?

- Wszystkich dopadła, wszystkich! Strzykała jadem, co palił skórę i wyżerał oczy, a jak już obaliła którego na posadzkę, to żądłem dźgała, co jad z niego kapał. Prawie żem zdołał wyjścia dopaść, ale mnie ucapiła odnóżami

- A zraniliście ją przynajmniej? Próbowaliście się bronić? - w głosie Hastura, bezwzględnego w przypadku łotrów i rzezimieszków, dźwięczała nuta oczywistej odrazy i pogardy - Czy czmychaliście jak zające?

- Próbowaliśmy ją rąbać, mieczami siec - zarzekał się uwięziony w pajęczynie Nord - Posoką bryzgała tam, gdzie ją ostrza sięgnęły, ale zawzięta była niemożebnie. Pewnikiem teraz w jakąś dziurę wlazła, coby odpocząć, plugawa potwora!

- A co ją na was napuściło, co? Przypadek czy głodna była?

- To coś tu chyba mieszka, to jej leże - odparł z nutą niezdecydowania pajęczy więzień - Widzieliście te szczeliny w sklepieniu. Widzi mi się, że ona tu kiedyś wlazła i się zadomowiła, a przez dziury na dwór wyłaziła, polować na północnych zboczach. Póki żarcie samo do niej nie przyszło, na bogów!

- Znaleźliście to, co szukaliście? - Hastur zmienił nieoczekiwanie temat, mając już dość słuchania o morderczych zakusach wielkiego pajęczaka.

- Nie, ale ten Markartczyk gadał, że to już niedaleko, gdzieś za tamtymi arkadami w tyle - odparł Nord próbując wskazać coś uwięzioną w pajęczynie ręką. Hastur podążył wzrokiem we wskazanym kierunku i dojrzał w bladym dziennym świetle łukowate przejście wycięte w przeciwnej ścianie pieczary, wiodące z powrotem w głąb trzewi góry.

- A co to niby jest, ten wasz skarb? Gadaj, jeśli nie chcesz żywcem skończyć w paszczy tego potwora?

- Ten z Markartu powiadał, że to kamienna tablica jakaś, bardzo stara, w języku takowym napisana, co to nikt już go nie potrafi odczytać! Czy tyle wystarczy? Wypuśćcie mnie stąd, szybko!

Trzeba mu przyszłe męki sskrócić, będzie trawiony na zywca... Moze ty Bretonie byś to ucynił?

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Neviers dosłyszał pytanie Ahraveena, ale tylko wzruszył w odpowiedzi ramionami, wskakując na jeden z kamiennych cokołów i próbując odciąć ostrzem swego miecza zawieszonego powyżej w pajęczynie człowieka, nie przejawiającego najmniejszego śladu życia.

- Jam do takiego zabijania nienawykły - odparł Breton - Zapytaj swego druha dunmera. Tamten bronić się nie umie, nigdzie nie ucieknie. Cosik mi się zdawa, że to dla dunmera wymarzony przeciwnik, nie dość trudny w starciu... chyba nie dość trudny...

Nie kończąc swej złośliwej wypowiedzi obieżyświat przeciął lepkie nici i człekokształtny kokon spadł z głuchym łoskotem na cokół omal nie strącając Bretona przy okazji na posadzkę. Odskoczywszy zwinnie Neviers zaczął rozcinając czubkiem miecza pajęczynę, zainteresowany osobą uwięzionego w środku martwego człowieka.

- Gdzie polazł teraz ten pająk? - zapytał w międzyczasie Hastur, nie zwracający większej uwagi na słowne utarczki kompanów i mający tylko skrytą nadzieję, że uwięziony w sieci zbój nie usłyszał przedwcześnie słów zdradzających żywione wobec niego zamiary przybyszów - W głąb korytarzy czy gdzie przy wyjściu się czai?

- To jest zbyt wielkie, coby się wcisnąć w korytarze - odpowiedział więzień - Pewnikiem na dwór czmychnęło przez dziury w sklepieniu. Wypuśćcie mnie, zanim wróci.

Hastur skinął niemo głową, postąpił jeszcze krok do zawieszonego w kokonie człowieka, a potem znienacka wraził w pajęczynę ostrze swego miecza, pewnym i zdecydowanym sztychem. Uwięziony w sieci człowiek najpewniej nawet nie dostrzegł tego uderzenia. Umarł w jednej chwili, bez zbędnych męczarni, bez długich katuszy, zapewne w sposób dalece spokojniejszy od losu, który zgotował niektórym ze swych ofiar na górskim szlaku.

Watek techniczny

Ruszajmy stad. Jak mowi namakemono, Sheloba moze jednak zmienic zdanie. W kotolakach pewno nie gustuje ale ludzi to ma troche w tych kokonach.