Forum KrysztalyCzasu.pl

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Nie oglądając się na przejawiających wyraźnie niezdecydowanie towarzyszy, Hastur i Trond podeszli ostrożnie do wielkich drzwi, przesuwając po ich rzeźbionych skrzydłach pochodniami i wnikliwie studiując każdy szczegół mogący sugerować istnienie ukrytej pułapki. Młody kowal pod wpływem przemożnego napięcia zdawał się nie pamiętać wcale o swoich opatrzonych naprędce ranach, a na jego pobladłą wcześniej twarz powróciły rumieńce.

- Widzi mi się, że tu niczego nie ma - szepnął po dłuższej chwili Nord, upewniwszy się wpierw starannie, że niczego nie przeoczył - A jeśli coś jest, okaże się dopiero po otwarciu.

Łuczywa paliły się z suchym trzaskiem, strzelały co chwila iskrami, a dźwięk tych trzasków wydawał się w głębokich podziemiach nienaturalnie głośny.

- Sądząc po inskrypcjach na wrotach, to naprawdę główna komora i najpewniej tam znajdziemy najcenniejsze wotywne ofiary - odezwał się Neviers, który po obejrzeniu drzwi wycofał się do reszty grupy, nie odstępując nawet na pół kroku Sivariaela - I najpewniej będą dobrze pilnowane. Radzę wam nie chować ostrzy do jaszczurów.

Korzystając z bycia sam na sam z ciemnoskórym wojownikiem młody góral nie odrywając oczy od wrót zagadnął.

- Co cię napadło Hosturze w tej matni pająka - taksując uważnie chropowatą powierzchnię mieniącą się dziwnie w poświacie pochodni ciągnął dalej - czy musiałeś zabijać tego biedaka w kokonie, czy naprawdę jesteś tak zaślepiony żądzą zabijania, że nie docierają do ciebie słowa rozsądku. Chyba nie myślisz, że w obstawie Arnulfa są same zimnokrwiste draby, ten biedak był wynajęty do taszczenia tobołów, sam mówił, że jest pasterzem. Tu u nas bieda, trzeba czasem dorobić, tak jak teraz ja. Widzisz panie wojowniku poznałeś mnie i wiesz żem uczciwy człek, ale pewnie i tak zabiłbyś mnie gdybym to ja wisiał w tym kokonie. Czyżbym się mylił?

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Z sobie tylko znanego powodu nie odpowiadając na pytanie młodego górala, Hastur wsunął miecz do pochwy, a potem złapał za wielkie mosiężne uchwyty na jednym ze skrzydeł wrót i pociągnął je z całej siły do siebie.

Wejście do komory najpewniej pozostawało zamknięte od kilkuset lat, a mimo to z miejsca uległo sile mięśni Redgarda, zaskakując go lekkością, z jaką otworzyły się zarówno pociągnięte jak i drugie skrzydło.

- Nie za... - odezwał się wpatrzony w ziejącą smolistą czernią ciemność Trond, słowa uwięzły mu jednak w gardle, kiedy w tej samej chwili w sali za progiem wrót zapaliły się z suchym trzaskiem tkwiące w ściennych obejmach pochodnie, zatknięte tam przed setkami lat, a mimo to doskonale zachowane. Przez myśl zaskoczonego Hastura przemknęło podejrzenie, że w strukturę kamiennych drzwi wpisane zostało zaklęcie oparte na żywiole ognia, które w chwili naruszenia runicznej pieczęci podpaliło w starannie wcześniej zaplanowany sposób wszystkie łuczywa, zapewniając wchodzącym do komory gościom nie pozostawiające wiele do życzenia oświetlenie.

Rozległa, częściowo przesłonięta biegnącymi w górę szerokimi schodami sala miała czworokątny kształt, a jej wysokie sklepienie pokrywały jakieś częściowo zniszczone erozją malunki. Żaden z intruzów nie miał czasu ani ochoty bliżej im się przyjrzeć, ponieważ uwagę wszystkich zaprzątnęły w jednej chwili kamienne wnęki w ścianach tuż za wejściem do komory.

W każdej z wnęk stał wyprostowany jak struna draugr, odziany w ciężką żelazną zbroję i rogaty hełm z nosalem. Czarne oczodoły żywych trupów jarzyły się zimną niebieską poświatą, a ich upiorny wzrok skierowany był ku otwartym szeroko wrotom i zbitym za nim w ciasną grupę śmiertelnikom.

Żaden z draugrów nie wyszedł ze swej strażniczej wnęki, ale stojący z przodu Hastur widział w świetle pochodni jak ich kościste palce poruszają się nieznacznie na styliskach dzierżonych oburącz ciężkich toporów.

- Nie osądzaj mnie tak rychło, przyjacielu. Stendarr jeden wie, żem nie jest rządnym krwi mordercą, za jakiego mnie masz. A moje postępowanie rozsądek dyktuje. W czasie krótkiej wędrówki do Twojej wioski dobrze poznałem zbójów pokroju tego tam w kokonie. Zapytaj mych druhów cośmy po drodze widzieli. W innych okolicznościach dałbym mu szansę w uczciwej walce, ale tutaj ni czas ni miejsce ku temu nie były właściwe. Zapamiętaj na przyszłość, że każdy zbój w trwodze jest tylko niewinnym pasterzem, ale w kupie kobiet ni dzieci nie oszczędzi. Mara mi świadkiem, że los, który spotkał tego w kokonie był lepszy niż ten, który on zgotował uczciwym ludziom takim jak ty. O to też spytaj mych druhów. Zginął szybką śmiercią bez męki. Ty byś go uwolnił i z nami poprowadził, a on by ci nóż w plecy wbił przy byle okazji. Moje życie jest mi cenniejsze niż życie pastucha, który nad uczciwą pracę zbójowanie przedkłada. Każdego z nas Arkay osądzi, i tymi słowy gadanie zakończę.

- Chodzace kosci slepna od blasku amuletu. - wypowiedzial oczywista prawde Barr'teh, ale zrobil to tak cicho jakby draugrowie mieli go doslyszec martwymi uszami. potem wytezyl wzrok i zaczal wypatrywac artefaktu po ktory to przyszli.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Starając się unikać jakichkolwiek gwałtowniejszych ruchów, Hastur odwrócił głowę w stronę swoich towarzyszy, wciąż czując na skórze upiorne spojrzenia tkwiących we wnękach draugrów.

- Może spróbujemy ich spopielić magią? - zaproponował ledwie słyszalnie, rozważając pośpiesznie wszelkie dostępne możliwości. Otwarta konfrontacja z ciężko opancerzonymi nieumarłymi wcale mu się nie uśmiechała, a nie miał pojęcia jak silna była właściwie ochronna aura zabranego w jaskini pająka amuletu.

- Są trzy możliwości: nie widzą nas i nie zobaczą nas, jeżeli zaatakujemy ich ogniem; nie widzą nas, ale atak przełamie niewidzialność; widzą nas i czekają, aby schwytać nas w pułapkę. Z tych opcji chyba najgorsza jest trzecia - zastanowił się głośno elf.
- Kto zdrów i przy mocy magicznej, niech się przygotuje. Spopielimy drani, zanim podejdą. - stwierdził po namyśle.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

W przeciwieństwie do Hastura altmer mówił zwyczajnym tonem, toteż dźwięk wypowiadanych przez niego melodyjnie słów odbił się od ścian komory. Redgard zesztywniał w ułamku chwili, dostrzegając natychmiast czytelną reakcję strażników na odgłos mowy. Ogniki w oczodołach draugrów zapłonęły jaśniejszą poświatą, a oni sami zaczęli się nieznacznie poruszać, przestępując z jednej kościstej stopy na drugą i poruszając toporami. Jeden z ożywieńców wystąpił nawet z wnęki, ale po krótkiej chwili wrócił do niej z powrotem, zupełnie ignorując skamieniałych z wrażenia intruzów.

- Lepiej nie hałasuj, Siva - wyszeptał Neviers - Chyba, że źle życzysz nam wszystkim.