Forum KrysztalyCzasu.pl

[center]Ersor, 14 mroliść (vajni), 360 rok Ery Silniri.[/center]
Alfr kręcąc głową z lekkim niedowierzaniem, wyjął z rąk Norlaug dźwięczące lekko kryształy i odłożył je z powrotem na stół. Za czym siadł na pieńku sosny i w skupieniu począł dotykać leżących na blacie rzeczy. Szeptał przy tym jakieś dziwne słowa, zrozumiałe chyba tylko dla niego. Po chwili zamknął oczy, zagłębiając się okiem umysłu we wzorzec leżących przed nim artefaktów. W skupieniu badał jego strukturę, starając się rozpoznać jej wzór.

Na pytania Olafa Vidgar zważył miecz w dłoni po czym oddał kuzynowi bez entuzjazmu.

- Trochę krótki. - powiedział uśmiechając się lekko złośliwie.

- Dobrze mówisz Kyariel! Ja niczego nie chcę dotykać póki nie będzie pewności, że to bezpieczne. Ja bym wolał iść od razu a potem się porządnie wyspać, jak teraz zmarudzimy, to zaraz nas świt zastanie a sen głęboki, spokojny najbardziej regeneruje. Na kurhan nie daleko. Sam jestem zmęczony ale to tylko spacer w rześkim powietrzu, jak chcecie odpocząć to sam pójdę.

Na koniec podszedł do Wylkołka.

- Dzielnie stawałeś, to zaszczyt i przyjemność mieć kogoś tak nieustraszonego za kompana i jak widać dalej chodzisz więc musisz być do tego twardy. Uścisnąłbym ci prawicę ale nie wiem co w takich sytuacjach robią Wylkołki. - To powiedziawszy po prostu się skłonił.

Odwróciwszy się do reszty podjął znów:

- Wszystkim Wam chcę podziękować za dzisiejszą walkę. Nie mam wiele doświadczenia ale myślę, że dobrze współpracowaliśmy... no i zwyciężyliśmy! Ridvina na pewno uśmiechnęła się chociaż kącikiem ust widząc nasze dokonania! Brawo Olafie, nie wiedziałem, że aż tak urósł twój kunszt strzelecki. Cieszę się, że jesteś z nami Kyarielu, nie znałem nigdy maga ale widzę, że to niezmiernie pożyteczne umiejętności. Tobie też Norlaug chcę podziękować, chociaż nie uczestniczyłaś w walce to bez uzdrowiciela daleko byśmy nie zaszli a po twoich zabiegach czuję się dużo lepiej.

Zakończywszy, schylił się po podłużny przedmiot z wgłębieniami i spojrzał czekając czy inni zechcą pójść z nim, czy zostać.

- Mam siły chodzić. Ale nie będąc w pełni sił, nie będę w pełni efektywny, gdyby coś złego miało się przytrafić. - Powiedział Tańczący w odpowiedzi na słowa Vidgara. Po chwili dodał - Zrobię co trzeba.

To rzekłszy dźwignął się z miejsca i podszedł do towarzysza. Ból jeszcze całkowicie nie zniknął, ale uważał za głupi pomysł by ktokolwiek szedł tam sam. Zjawy tego typu były istotami magicznymi, a magia... Magia nigdy nie wróżyła nic dobrego.

-Również jestem pod wrażeniem waszych umiejętności, a także odwagi, hartu ducha i siły. Cieszę się, że jak się okazało umiemy ze sobą wspólpracować, bo jest to konieczne do powodzenia naszej misji- zwrócił się Alfr do reszty drużyny.

-Jestem za tym, żebyśmy wszyscy szli na kurhan, ale wtedy dobrze będzie zabrać nasze łupy ze sobą. Ja ze swojej strony chciałbym wziąć pierścień z ametystem i różdżkę magiczną. Norlaug, nie masz nic przeciwko?- odezwał się nieco kurtuazyjnie. Sądzę, teraz jak już wiemy co jak działa, że bardziej przydatne dla Ciebie będą kryształy i amulet z kości. Mi tam nic po nich...

-Więc wyruszamy gdy Tańczący odpocznie, czy ktoś chce zostać?

- Zgadza się, to była świetna walka. Wszyscy się spisaliśmy. No ale nie wspomnę o tym, VIDARZE - zaakcentował imię kuzyna - że ustrzeliłem trzech. Spokojnie, dam ci się wykazać w następnej walce - dodał ze swoim zwyczajowym uśmiechem. - Wypocznijmy, ogrzejmy się. Duch może zaczekać, i tak mu się nigdzie nie śpieszy. Wyruszymy wszyscy rano, i choćbym miał cię zanieść na rękach, Tańczący - tu spojrzał groźnie na wylkołka - to cię tam zaniosę. Zasłużyłeś sobie na specjalne traktowanie. Twój hart ducha i waleczność nie zostanie przeze mnie zapomniana - dodał bardzo poważnym tonem, kiwając lekko głową z uznaniem.

- W nagrodę zagram wam coś fajnego - Olaf zupełnie zmienił ton na ten rodzaj głosu, jaki się słyszy na wielu placach rynkowych; głos żebraczka-pijaczyny-artysty, który przymila się do przechodniów, żebrząc o drobne w zamian za pokaz. Wyciągnąwszy zza pazuchy wydrążony krowi róg, młody Wilk zaczął grać.

Vidgar stał na progu chaty patrząc na niezdecydowaną drużynę. Czekał jeszcze chwilę aż dojdą do porozumienia, sam był już pewien co zrobi. Trzymał w dłoni to co uważał za klucz i przysłuchiwał się rozmowie w chacie. Nie spodziewał się, żadnych więcej kłopotów. Duch, któremu wyświadczali przysługę był wszak kiedyś wielkim bohaterem a po walce złoczyńcy w tej okolicy już się skończyli.

Nie komentował pomysłów kuzyna. To był prosty chłopak, skąd mógł wiedzieć, że w dzień ducha nie uświadczysz. Te sprawy były dla niego zbyt skomplikowane. Chciał za to odpowiedzieć Alfrowi, który okazał się zachłannym indywiduum. Za nim jednak zdążył wydobyć z siebie dźwięk, Norlaug mówiąc wyjątkowo bezpośrednio i rzeczowo zakończyła dyskusję. Teraz przypomniał sobie, że sam nic nie zabrał z łupów niedawno zdobytych. Podszedł więc do stołu i przymierzył hełm, którym nikt się do tej pory nie zainteresował. Pasował idealnie.

- Odnieśmy ten klucz i chodźmy się porządnie wyspać. - powiedział kiedy Alfr ruszył w kierunku wyjścia.

- Wędrówka do grobowca rano będzie bezowocna jednakże. A uważam, że błędem byłoby się rozdzielać, wychodząc z przekonania, że będzie to szybki, niegroźny wypad do miejsca spoczynku, ale nie wiemy tak naprawdę cóż może nas jeszcze spotkać. Jak ostatnia bitwa ukazała, razem stanowimy siłę - jak lawina śnieżna, która zmiata wszystko na swojej drodze,a osobno... no cóż... jesteśmy jak większe lub mniejsze płatki śniegu po prostu. Każdy z nas jest więc potrzebny, stanowi element większej całości, jaką jest nasza drużyna. Nie bez powodu los nas zetknął ze sobą przecież.

Czarownica zwróciła się później do Alfra:

- Przypuszczałam, że amulet z kości może pomóc w kontaktach z duchami. Tak jednak nie jest i również mi się nie przyda, jako, że jest to doskonały przedmiot dla zwiadowcy lub tropiciela. Te kryształy za to na pewno będą pomocne przy uzdrawianiu. Wolałabym również przyjąć pierścień z ametystem, jako, że wybrałeś też różdżkę, która wesprze twoje czary. Żywioł ducha jest poza tym moim patronatem elementarnym i mogłabym korzystać z tej energii za równo do rzucenia aury, jak i przeciwko szkodliwym duchom, czy do kształtowania snów.

[center]Ersor, 14 mroliść (vajni), 360 rok Ery Silniri.[/center]
Pomysł pozostawania w ciemnej, zimnej chacie, w towarzystwie zwłok jakoś nie bardzo przypadł reszcie drużny do gustu. Śnieg wiejący z otwartego okna uzbierał się już w niewielką zaspę na podłodze, a kamień z zagasłym Runem Domowego Ogniska wystygł zupełnie w czasie, gdy czarownica opatrywała rannych. Stojące na stole świece powoli dopalały się i gasły, jedna po drugiej. A w gęstniejącym mroku leżące pod ścianą martwe kształty, zdawały się wyglądać dziwnie niepokojąco. W powietrzu wisiała śmierć i lepka woń krwi, od której trudno się było uwolnić i która, choć prawie niewyczuwalna, zdawała się osiadać na włosach i skórze. Tak, zdecydowanie nie było to dobre miejsce na odpoczynek. Zwłaszcza, że nie dalej jak kwadrans drogi stąd, w "Miodnej Sali" czekały na wszystkich ciepłe łóżka...

Vidgar zaczął się zbierać do wyjścia, wraz z Tańczącym i dwójką adeptów. Rana na boku bolała go jeszcze co prawda, lecz nie był to ból, który uniemożliwiałby mu realizację podjętego zamiaru. Ta noc, brzemienna pełnią księżyca, była być może jedyną w miesiącu, gdy mieli możliwość rozmówić się z duchem. I większość drużyny doskonale zdawała sobie z tego sprawę, nie chcąc przegapić okazji do zrealizowania zobowiązania, które złożyli na kurhanie.

-Ale niektórzy mają naprawdę zakute łby...może i w walce są niezrównani, ale chyba wszystko poszlo im w mięśnie- miał nadzieję, że nie powiedział na głos tego co myślał; -Iść by zobaczyć ducha rano...dawno czegoś takiego nie słyszałem. A do tego chęć by zostać tu- pośród trupów i zadymki śnieznej by się ogrzać..co za doprawdy oryginalne pomysły. Czy on to robi dlatego, że nie myśli, czy chce po prostu robić na przekór, by pokazac że ma własne zdanie?

-Olafie. Jesteś pewien, że to dobre miejsce na ogrzanie się i odpoczynek? Nie lepiej już iść z nami, albo chociaz spotkac się w karczmie? A swoją droga sądzę, że nie będziemy na kurhanie długo, bo mamy czas do switu. Czy więc naprawdę jest sens rozdzielać drużynę? Chyba, że zwiadowca nie czuje się odpowiedzialny za resztę i za swoją rolę.

-Norlaug, widzę, że faktycznie Tobie bardziej się przyda ten pierścień, a więc prosze weź go.

Olaf cmoknął do wiedźmy. Przecież trupy można usunąć poza dom, a w kominku nagrzać. O co im chodzi, na dupę konia?, zamyślił się, pocąc się lekko. Był zmęczony, trochę zdenerwowany a wizja ponownego spotkania z duchem z kurhanu doprowadzała Olafa do istnej białej gorączki. Miejsce duchów jest w zaświatach albo pod ziemią, a nie włóczenie się po okolicy - dumał, cmokając dalej, ale już nieświadomie, wpatrując się w podłogę. Zobaczył nagle, że mag powoli idzie w stronę wyjścia. Młody Wilk machnął ręką i podszedł po zdobyczny mieczyk.

- Dobra, miejmy już to za sobą. A skoro nikt nie chce tego nożyka, to ja go zgarniam - powiedział, wymierzając parę ciosów w powietrze i sprawdzając, jak mu leży w dłoni.

[center]Ersor, 14 mroliść (vajni), 360 rok Ery Silniri.[/center]
[center]Podkład: https://www.youtube.com/watch?v=8FvGkbyBjJ0[/center]
Droga na kurhan upłynęła w milczeniu. Każdy zajęty był rozmyślaniem nad tym, co wydarzyło się dzisiejszej nocy i nad tym, co jeszcze mogło się stać... Młodzi bohaterowie przeszli przez śpiącą wieś. Śnieg tłumił odgłosy kroków i nawet zbłąkany pies nie zaszczekał, zbudzony ich obecnością.

Grobowe Wzgórze czerniało na horyzoncie, rysując się poszarpaną linia na tle śnieżnych chmur. Zadymka zelżała już znacznie, śnieg jednak wciąż padał, zacierając pracowicie ślady śmiałków, jakby chciał wytrzeć wszelkie znaki ich istnienia. Olaf zatrzymał się, gdy doszedł do kurhanu, czekając na resztę drużyny. Jakoś nie widziało mu się samotnie spotykać z duchem. I chociaż Nourlag była niewiastą, przecie jej obecność dodawała mu nieco otuchy, budząc nadzieję, iż wiedźma, biegła w rozmowach z duchami, będzie wiedziała co robić... Ledwo stanęły na ziemi umarłych, a pojawiła się przed nimi zjawa, żarząca się lekko trupim, błękitnym blaskiem. Bez słowa skinęła głową, jakby wiedziała już, co się stało i aprobowała to. Za czym wskazała im, by szli za nią i ruszyła przed siebie.

Prowadzeni przez ducha, w ciszy okrążyli kurhan, aż stanęli po jego zachodniej stronie. Naonczas upiór przemówił słowami, które tylko nieliczni zdołali zrozumieć.
To mówiąc przesunął ręką, czyniąc dziwny gest przy zaśnieżonej skale. I oto korzenie i przysypane śniegiem omszałe głazy rozwiały się na oczach zdumionych bohaterów, za nimi zaś ukazały się drewniane, okute wrota, zdobne w napisy runiczne. Wierzeje były dobrze zachowane po wiekach, jakie przeminąć musiały.

[center][/center]
Duch znów przemówił głosem zza grobu, który zdawał się dźwięczeć głucho w nocnej ciszy.
Oznajmił i zniknął, niczym sen spłoszony. Vidgar zaś drżącą lekko ręką włożył podłużny, zielonkawy przedmiot do dziurki, widniejącej w drzwiach. Zarówno klucz jak i runy zalśniły nagle błękitnym blaskiem. Za czym wrota zadrżały lekko. Wojownik naparł na nie ramieniem, a Olaf wspomógł wysiłku kuzyna. Pchnęli razem, ukazując wejście do mrocznego grobowca, skąd dobywał się zaduch i woń śmierci. Wąski korytarz ukazywał kilka stopni, wiodących w dół - za czym tonął w nieprzeniknionej czerni...

Po chwili, pełną napięcia i wyczekiwania ciszę przerwała Norlaug:

- Haurr Gromodzierżca orzekł, że jest nam wdzięczny za odzyskanie klucza do kurhanu i, że w zamian za naszą pomoc, możemy wybrać ze skarbca i wziąć jako nagrodę jeden i tylko jeden przedmiot. Bardzo niedobrze będzie jednak dotykać czegokolwiek należącego do zmarłego i jego towarzyszy, co zostało pogrzebane tuż przy ich ciałach. Są to bowiem przedmioty, które służą tym duchom w Świecie Zmarłych. Jedynie za ich wyraźną zgodą można byłoby któryś z nich wybrać. Sugeruję więc oczywiście znaleźć takową rzecz, która pomoże nam wszystkim w dalszej podróży, czy walce.

- Dziękuję, mi wystarczy satysfakcja. Ja już swoją nagrodę odebrałem - powiedział nieco słabym głosem Olaf, jednocześnie pokazując zdobyczny mieczyk. Od podejścia do kurhanu chciał zaproponować, że stanie na czatach, pokręci się po okolicy czy coś. Ale wtedy wyszedłby na tchórza, który boi się duchów; jak dzieci straszone przez rodziców, gdy coś napsocą. Tak więc młody Wilk robił dobrą minę do złej gry i stojąc z założonymi rękami starał się być jak najbardziej niewidoczny dla ducha.

Przez dłuższy czas szło mu całkiem nieźle, dopóki bąk nie zaczął drążyć jego jelita. Bulgotanie przerodziło się w drobną panikę - nie wypadało bowiem zasmrodzić powietrza w całej okolicy. Zresztą Tańczący mógłby oszaleć i stracić węch, zaś duch - obrazić się śmiertelnie i - bogowie wiedzą - co zrobić Olafowi. Zacisnąwszy zęby młody zwiadowca stał więc w milczeniu i czekał, aż mądrzejsi od niego załatwią sprawę.

Tańczący po Czarnej Spirali śledził wzrokiem poczynania towarzyszy. Był ciekawy co mogą znaleźć w środku, ale wcale nie chciał wchodzić tam pierwszy. Ciemność dotąd ukryta za wielkimi wrotami miała w sobie coś takiego, co mogło by zamienić jego futro w śnieżnobiałe, gdyby ktoś zamknął go tam samego. Specjalnie więc ustawił się tak, by przynajmniej dwie osoby znajdowały się bliżej wejścia. A kiedy zajął już upatrzoną przez siebie pozycję, zagaił możliwie wesołym mruknięciem.

- Jak myślicie, co nas tam czeka na dole?