Forum KrysztalyCzasu.pl

- Ha, ha, ha! - Czarny roześmiał się szczerze, a potem z uśmiechem kontynuował - Musicie jeszcze poćwiczyć, skoro mnie nie poznaliście! To akurat była moja grupa, od której dowiedziałem się o zdradzie wśród Szeptów. Fałszywi napadli na nas po drodze: dwóch miało kuszę, reszta krótkie miecze. W sumie jest ich sześciu. Mieliśmy szczeście, że zdrajcy byli ścigani przez prawdziwe Szepty, inaczej mógłbym zginąć razem z moimi najlepszymi agentami. Tamci muszą być zmęczeni, nie spodziewają się ataku. Musimy ich dorwać, Garrakh - tu Czarny przybrał śmiertelnie poważny wyraz twarzy, jak i ton głosu. (używam aktorstwa). Mamy za dużo do stracenia, jak ich informacje wypłyną dalej. Przekaż wieści staremu, ja tymczasem skontaktuje się z Wszystkowidzącymi. Spotkajmy się tu za dwa kwadranse.

Jeżeli mnie nie zatrzymuje, idę poszukać Khoren

- Hola, hola! To nie twoje miasto, Czarny, ja tu dyktuję warunki! - zawołał Garrakh. - Zapomnisz o tym, że byli kiedykolwiek jacyś Dahmeryjczycy. Poza tym, kiedy nie było cię tu, stary ustanowił mnie zwierzchnikiem zabójców, więc nawet nie muszę mu mówić. Ale jak wyjdzie na jaw, że przy użyciu zabójców Gildii spłacam stare długi, stary obedrze mnie ze skóry, wbije na pal i zatknie na dnie morza. Bądź pewny, że zanim mnie złapią, to samo spotka ciebie. Będziemy mieli dużo do omówienia w zatoce - na twarz Garrakha wstąpił sadystyczny uśmieszek. - Pójdziesz do Khorena po informacje, ale... Dahr, Radh, chodźcie tu! Ten pan potrzebuje fachowej eskorty. Zapewnijcie mu ją - z twarzy nadal nie znikał uśmieszek.

- No, no, gratuluje awansu! - Czarny odwzajemnił uśmiech, ignorując pierwsze zdanie rozmówcy. - Jakbym wiedział, wysłałbym z Troy list z gratulacjami. Dobra, panowie Dahr i Radh, chodźmy pogadać z kolejnym moim dłużnikiem - ostatnie zdanie Czarny powiedział z nutką śmiechu w głosie. Przeszedł dwa kroki i odwracając głowę, rzucił krótko w poważnym i szczerym tonie:
- Garrakh, ja nigdy nie zapominam ofiarowanych mi przysług.

Podczas drogi próbuję zagadać do moich "ochroniarzy", starając się wybadać, jakie mają do mnie nastawienie.

- Co tam u Menake, dalej prowadzi swój bogaty kurwidołek?

- A jakże! Przecież lwia część dochodów jej przybytku pochodzi od Gildii! - powiedział Dahr.
- Zamknij się. Mamy tylko go eskortować, informacje to nie nasza sprawa - warknął Radh.

Dotarliście po kilku minutach do schludnego, zadbanego piętrowego domku wspartego o półkę skalną, należącego do Khorena. Dahr zapukał do drzwi, pokazał się portier w towarzystwie dwóch wykidajłów.

- My do Khorena. Powiedz, że przyszedł Czarny z przyjacielską wizytą.

- Czarny? Czarny to jest mój pies, pokazać ci go? - odburknął kamerdyner. - Na poważnie, ktoś ty i po co przychodzisz? Jest tu dwudziestu ludzi ochrony, a jeżeli nawet uda ci się coś zrobić panu, Wszystkowidzący cię dopadną.

- Po prostu mu przekaż, że przyszedł Czarny z Troy i prosi o audiencje - powtórzył cierpliwie, akcentując uprzejmie słowo "proszę". - Jak nie będzie chciał rozmawiać, uszanuję jego decyzję. Ze smutkiem.

- Ma pan jakieś pełnomocnictwa? Szlacheckie, wojskowe, gildie? - wkurzający osobnik nie dał się zbić z tropu.

- Że co? No nieźle się tu porobiło w Podwójnym Mieście, skoro nawet starych przyjaciół chcą się pozbyć!
Zaczekam na reakcje. Jeżeli dalej będzie twardo obstawiał na swoim, dodam: "Cóż, chciałem mości Khorenowi wyświadczyć przysługę za przysługę, ale skoro tak...". BTW czy ja o nim tylko słyszałem, czy łączą nas jakieś szczególne relacje?

Jako podrozujacy incognito, nie wiem czy powinienem brac samodzielny pokoj. Wydaje mi sie, iz lepiej jak bede traktowal siebie na rowni z innymi.
Uwaga Sibeliusa tez jest dobra, wiec chyba wybralbym 2 pokoje 3 osobowe by bylo nas w miare duzo, ale bez tloku

Za twoimi plecami pojawił się osobnik w skromnym stroju kupca.
- Spokojnie, Gaer, nie chcesz chyba wylądować w Słoninie? - powiedział do kamerdynera. - Wiesz, że ja wiem wszystko. A tak w ogóle, to.. Witaj, Czarny. Dawno żeśmy się nie widzieli, co? - Czarny dopiero w tym momencie odwrócił się i z wielkim zaskoczeniem stwierdził, że stoi przed nim Khoren we własnej wszystkowiedzącej osobie.

- Khoren! Kopę lat! - rzucił z nieukrywaną radością Czarny, lekko rozkładając ręce na boki. - Masz chwilę dla takiej podłej kanalii jak ja?

- No, całkiem sporo się tych lat nazbierało. Wejdź do środka, nie wypada przyjmować gości na dworze. Zwłaszcza że w tej okolicy na dworze bywa niebezpiecznie.

- Rozumiem. Wejdźmy zatem, mam pewną kwestię do omówienia...
Kiedy wejdziemy do środka i usiądziemy by porozmawiać, Czarny przemówi.
- Zapewne wiesz, że do miasta zbliżają się pewne kłopotliwe typki. Wraz z drobną pomocą Garrakh i moimi ludźmi zamierzamy pozbyć się owego kłopotu. Oczywiście, jeżeli zechcesz nam pomóc, z przyjemnością z niej skorzystamy. A mówię ci o tym, ze względu na szacunek, jakim cię darze. O wiele lepiej usłyszeć dowcip od komika, aniżeli od publiczności.

- To publiczność zawodowych komików - odrzekł Khoren. - Myślisz że Symm wybrałoby kiepskich ludzi do zabicia Linnoya? A twoje pobudki mało mnie obchodzą. Ja liczę przysługi w srebrnych i złotych.