Forum KrysztalyCzasu.pl

A gdzie jest twój dom pytam na głos, a także w myślach.

- Nie wiem - odparła, spuszczając głowę. - Mieszkaliśmy z mamą w środku lasu, niedaleko takiej kamiennej drogi, po której chodziło wielu kupców, a czasem nawet elfy! - powiedziała radośnie, jednak wciąż stoją koło drzewa i patrząc bacznie na Den'vera, który wywąchiwał las w poszukiwaniu dalszych tropów.

Waleczni, ale narwani nieco, jak to młodziki.. -myślał brodacz oblizując palce.

Biegać tam po lesie o pustym brzuchu,.. wiadomo to, jakie tam licho może jeszcze na kogo wyskoczyć? -mruczał pod nosem do siebie, niezadowolony z faktu rozdzielenia się kompani. Jeśli w pobliżu czaiłyby się jeszcze jakieś orki, to niemądre ludziki dałyby się złapać na prosty fortel udawanego odwrotu, który to Dwalin znał od wczesnego dzieciństwa.
Opowiedział mu o tym dziadek, kiedy wędrując po zakazanych tunelach Morii natknęli się we dwóch na oddział zielonoskórych. Dziadek zastosował udawanego taktykę odwrotu i zaskoczenia przeciwnika, choć nie całkiem skuteczną, gdyż zapomniał o zaskoczeniu i skończyło się na samym jedynie odwrocie. Niezupełnie zgodnie z planem.

Niedźwiedź zniknął za krzakami, zaś dziewczynka nieśmiało podeszła do Wosa i o niemal połowę większego Dunedaina. W zasadzie, jakby duch stanął na ramieniu Nagro, to dorównywałby wzrostem Galdorowi.

Ryk niedźwiedzia przywołał towarzyszy, którzy podbiegli przygotowując profilaktycznie broń. W krzakach znajdowały się obgryzione, bezładnie rozrzucone kości, mające na sobie liczne ślady zębów. Duch również podszedł do tej sterty i beznamiętnie patrząc wskazał małą rączką jedną z czaszek, nieco różniącą się od pozostałych kości.

- To od elfa - wyszeptała.

Strażnik ocenił ją i potwierdził, że czaszka musiała należeć do elfa. Reszta kości była typowa dla ludzi. Niższych od Dunedainów, ale wyższych od Wosów.

- Leśni osadnicy - stwierdził Galdor, zbierając kości by odprawić rytuał pogrzebu. Po chwili dołączył do niego Den'ver i Nagro.
- Poznaje to miejsce! - krzyknął duch, wywołując zimny pot na plecach Den'vera i Nagro. - Tutaj mamusia zabrała mnie na pierwszą podróż!

Drund nie widząc eterycznej istoty sam zaczął mówić, niemal zagłuszając niewidzialną dla niego istotę.

- No! Dotarliśmy już prawie do połowy naszej drogi! Jeszcze tylko... hmmm a cóż to za dźwięk...?

Gdzieś w oddali słychać było niewyraźny stukot, który przeradzał się w regularny odgłos marszu.

- Z drogi, szybko! - krzyknął Galdor, pomagajac pchać wóz. Karawana skryła się w cieniu drzew i wielkich bloków skalnych w niewielkiej dolinie, jakieś osiemdziesiąt metrów od gościnca. Z tej pozycji byli zupełnie niewidzialni dla kogokolwiek znajdującego się na drodze.

Strasznie tu tłoczno... -zadumał się Dwalin gładząc brodę.

Nie znam zbytnio tych okolic, choć z zasłyszanych po gospodach opowieści spodziewałem się większego spokoju myśląc, że to bujdy w większości. Zaiste jednak kryje się tu i mrok i tajemnica.

Odgłosy przemarszu ucichły, więc drużyna postanowiła zostawić na chwilę karawanę i sprawdzić, co też się wydarzyło na szlaku.

- Czarny punkt na mapie nie może być dalej niż dwie mile na północ od traktu - Strażnik szepnął do zgromadzonych wokół niego członków wyprawy. Duch również nachylał się nad mapą, przenikając przez ciało Krasnoluda i śmiejąc się z głaszczonej brody Dwalina.

- Pamiętam, że kozy od dziadka miały taką samą brodę! - powiedziała, biegnąc w stronę północnej odnogi.

- Przynajmniej o nią nie musimy się martwić - bąknął Den'ver, przedzierając się przez kolczaste krzaki czarnych jeżyn.

*

Po kilkunastu minutach mozolnej wędrówki przez wielkie korzenie drzew i porozrzucane w nieładzie skały towarzystwo dotarło do pierwszych zabudowań. Domostwa wyglądały na nowe, ale opuszczone.

- Dom! - pisnęła dziewczynka i wbiegła między zabudowania, znikając ludziom z oczu.
Nagro miał już pognać za nią; wbiegł na ścieżkę prowadzącą wgłąb wioski ale zaraz odskoczył jak poparzony, przywierając plecami do ściany budynku. Ostrożnie wyjrzał jeszcze raz zza winkla, a następnie przybiegł z powrotem do ukrytych w cieniu drzew towarzyszy.

- Na środku wioski, koło dużej studni, stoi dwóch dziwnie odzianych ludzi. Mają hełmy w kształcie garnków, duże, prostokątne tarcze, włócznie. To chyba straż, bo nie widziałem więcej - zameldował wos, relacjonując to, co widział przed chwilą.

Galdor zauważył, że Nagro ma na plecach ślad zakrzepłej krwi, który musiał się odbić, gdy ten przywierał do ściany.

Pokrętne dziwactwo. Krasnoludzkie zwyczaje są uczciwsze! -narzekał Dwalin. Już miał rozpocząć tyradę na temat taktyk honorowego boju, gdy Galdor zakrył mu usta dłonią spogladając na wosa.

Nargo masz na plecach krew, zraniłeś się, czy oparłeś o coś?, podejdź muszę sprawdzić czy to na pewno krew czy jakaś iluzja.