Forum KrysztalyCzasu.pl

Motłoch przymierzył, złożył się i wypuścił powietrze kładąc palec na spuście. Czerwony błysk w oku nagle przerwał ułożoną już sekwencję działania. Chowając się sprawnie zauważył "coś" idące w stronę mundurowych i jeńca. Był pewien, że snajper nadal czeka, aż Motłoch wystawi łeb. W sumie mógłby tego poprańca uratować. Może się jeszcze przydać, a sytuacja nie była najweselsza....

Odetchnał głeboko. Po pierwsze - zmienić pozycję, po drugie - celnie strzelać. Ścisnął mocniej automat, skok adrenaliny. Wychylił się w zupełnie innym miejscu, wiedząc że snajper musi przycelować ponownie - Motłoch na pamięć wymierzyłł w gościa z detonatorem - był właściwie tuż przed nim - i wywalił serię właściwie nie celując. Sus z powrotem za ścianę. Przeanalizował skutki ułamków sekund....

Przekoziołkował w kierunku progu. Wyłonił się całkowicie zaskakując przeciwnika.
Sasza stał półtora metra od linii strzału. Motłoch bez wahania nacisnął spust.
Zasypał wroga gradem ołowiu. Pociski kalibru 7,62 mm dosłownie rozerwały szyję i tors żołnierza czyniąc okolicę krwawą domeną śmierci.
Wpakował w pechowca kilkanaście kul, po czym odskoczył w kierunku korytarzyka nanosekundy przed tym, jak snajperski pocisk wyrwał w futrynie otwór wielkości pięści.

Kątem oka dostrzegł, jak Sasza rzuca się na ziemię usiłując skryć się za osłoną gruzu.

Zimni. Wyrachowani. Żaden nawet nie krzyknął, widząc nieludzką śmierć towarzysza.

Coś wpadło do środka z ciężkim uderzeniem odbijając się od przeciwległej do głównego wejścia ściany. Obróciło się w powietrzu.

Serce Motłocha waliło jak oszalałe. Runął z całym impetem wgłąb korytarza.

[center]***[/center]

Zmarznięte, zmęczone ręce podciągnęły stalowy kadłub ku sobie.
Sasza musiał poświęcić kawałek koszuli, by nie poparzyć się wciąż rozgrzaną puszką. Zaczął siłować się z zaciśniętą na rewolwerze poszatkowaną ołowiem karykaturą cyberręki. Nie miał narzędzi, żeby poradzić sobie z pewnym, nadludzko silnym uchwytem.
We łbie widniala jednak obiecująca dziura. Może .. dałoby radę.

Obojętne sensory Tani odnotowały mało profesjonalne wymontowanie drugiego oka. Świat doznań wzrokowych odszedł w niepamięć.

Motłoch spieprza byle dalej od granatu każdy większy załom to ratunek, ale preferuję pomieszczenie czy skręt korytarza.

Techniczny

Trumna będzie dobrą miejscówką. W razie czego Kmicic będzie od razu gotowy na pogrzeb (szkoda tylko ze garniaka nie ma, bo by łapiduchy już w ogóle nic do roboty nie mieli). Jak wojacy wejdą w pułapkę to odpalę ładunek, chyba, że już ich płaczka zdąży załatwić. Najlepiej żeby rozwalić żołdaków i płaczkę za jednym zamachem.

- Do kwadransa to mogą rozjebać tą budę z twoim cennym ładunkiem - sapnął Borys, siląc się na złość. Trochę kiepsko mu, zważając jeszcze na to, że ciekła mu krew, czuł się jakby wchodził na techno party z mega kacem. Nagle zauważył coś kątem oka, co wpadło do środka i odbiło się od ściany. Natychmiast rzucił telefon, i wydając z siebie zduszone "kurwa mać" rzucił się do najbliższej osłony.

Rozpierzchli się w poszukiwaniu osłony.
Zaktkać uszy, otworzyć usta, skryć głowę w ramionach. Cisza.

Nieokreślony trudny do porównania z czymkolwiek dźwięk, stłumiony silnym uciskiem dłoni osłaniających głowę. Coś jakby.. pękająca sprężyna, setki sprężyn.

Motłoch otworzył przyklejając się do podłogi, błyskawicznie wymierzył karabin. Kmicic ostrożnie wychylił się ponad gorylem ściskając rękę na zapalniku.

Plątanina cienkich strun fortepianowych wypełniała niemalże całe pomieszczenie wejściowe, całkowicie izolując ich od jedynej drogi ucieczki. Kmicic zaklął siarczyście. Gdyby ktokolwiek z nich znalazł się razem z tym cholerstwem w jednym pokoju w momencie eksplozji zdobiłby teraz równocześnie podłogę, ściany i okapywał mało wytwornie z sufitu.

Byli odcięci.

Pełna seria z AK. Krzyk niosący w sobie śmierć. Miarowe, basowe prucie z rewolweru.

Czyżby Tania się pozbierała? Motłoch z niedowierzaniem wybałuszył oczy.

Znowu cisza.

Głosy. Sasza.

Motłoch z powątpiewaniem rzucił okiem na dach. Rozejrzał sie po pomieszczeniu.
Przewiesił automat przez plecy podchodząc do więżnia sprężystym krokiem - Kmicic spiął się widocznie.
- Kukniesz przez tę dziurę, chudy. Może uda Ci się coś zdziałać. Tylko na snajpera uważaj, żeby Cię nie kropnął.

Zanim Kmicic odrzekł cokolwiek, Motłoch ruszył do trumien i zaczął bezceremonialnie wywalać zwłoki na podłogę i ustawić pod dziurą piramidę z solidnych skrzyń.

- Dawaj wpierw nieboszczyka. Snajpier jemu pierwej łeb odstrzeli. - Kmicic nie miał zamiaru od razu wytawiać swojej głowy na odstrzał, ale głowie trupa pewno było już wszystko jedno, czy dostanie ekstra kilkanaście gram ołowiu.

Wątek techniczny

Wystawmy najpierw trupa. Jak snajper odstrzeli mu łeb na dziendobry, to Kmicic się tam pierwszy nie będzie pchał.

Smród. Robactwo toczące dawno zapomniane truchło.
Ledwie powstrzymany odruch. Sinożółte butwiejące ochydztwo.
On.. a raczej to, albo ja.
Kmicic wypchnął robaczany strach na wróble ponad wyrwę w dachu. Odwrócił twarz. Pustka. Cisza.
Czekali.
Wyjrzał. Dźwięk zwrócił jego uwagę. Szum wirników helikoptera.
I nic ponad to.

Telefon Jelcynowa odezwał się mącąc śmierciowróżbną ciszę.

Komando ratunkowe jest u celu. Odkryjcie swoją pozycję.
[center]
***[/center]

Mniemasz Rikandur dobrze

Ogłuszony Borys przytknął mocno telefon do ucha. Słyszał jeszcze jakby był pod wodą.

- Helikopter? No pięknie! Strzelajcie do wszystkiego, co jest na zewnątrz. Jesteśmy otoczeni! - niemal krzyczał do słuchawki. - Jak będzie czysto, to zniżcie pułap, byśmy mogli wskoczyć! Wtedy wyjdziemy ze schronienia!