Forum KrysztalyCzasu.pl

Umazany posoką, zlany potem, Druss otarł dłonią twarz rozmazując pył. Westchnął powoli rozglądając się po pobojowisku, czując jak gorączka walki powoli ustępuje. Odszukał broń i ocierając ją o wiecheć dzikiej trawy ciężko podszedł do towarzyszy.

- Ciała stworów przybijcie jak najwyżej na baobabie - rzucił czarnym wojownikom - Żeby została pamiątka po nas na przyszłość. Waszych zabitych pogrzebać czy co tam macie w zwyczaju...

Machnął ręką i odkorkował bukłak. Pociągnął solidnie chcąc zmyć z ust smak krwi i brudu. Splunął pod nogi...

Wróciliście do wioski, lud Bogondi ogłosił was bohaterami, przygotowano wielką ucztę.

Dziki łomot bębnów do wtóru piszczałek i pokrzykiwania tańczących wojowników niósł się daleko w ciemnościach pomiędzy pagórkami. Wielkie ognisko, rozpalone pośrodku kręgu w jakim został usadzony wraz z towarzyszami, na honorowym miejscu obok Szamana i wodza, rzucało mnogość światła na twarze obecnych.

Dziwaczne cienie wyłaniające się na granicy wzroku, nie pozwalały barbarzyńcy w pełni się odprężyć. Spięty i czujny rzucał czasem spode łba krzywe spojrzenie na Vanko spijającego jakieś miejscowe trunki w ogromnych ilościach. Ów, jak zwykle czuł się w swoim żywiole, trunek i soczysta pieczeń z dzikiej świni zajmowała bez reszty jego uwagę. Zresztą, reszta towarzystwa także pochłonięta była zabawą.

Druss, oszczędnymi kęsami pogryzając ociekającą tłuszczem golonkę, od czasu do czasu popatrywał w noc zamyślonym wzrokiem. Jego wzrok przyciągnęła wstępująca tanecznym krokiem w krąg młoda kobieta. Przystrojona jedynie w krótka spódniczkę i naszyjnik z paciorków, falując biodrami w rytm uderzeń bębnów, w szybkim tańcu okrążała rozpalone ognisko.

Wyginając ciało w gibkich krokach zbliżała się coraz bardziej wpatrując wprost w niego. Rozbujane, jędrne piersi, biel zębów w pełnych wargach i ogniste spojrzenie tancerki burzyły krew najemnika. Krew zatętniła w skroniach do wtóru muzyki, mięśnie napięły się gdy nozdrza wyczuły zapach młodej dziewczyny.

- Dość! - poderwał się i łapiąc dziewczynę przerzucił sobie przez ramię - Na dziś wystarczy pląsów! Teraz czas się odprężyć...

Z dzikim uśmiechem popatrzył po obecnych, widząc w spojrzeniu szamana błysk aprobaty i czując na sobie ciepło branki odszedł w kierunku przeznaczonej dla niego chaty. Nadszedł czas na relaks, rozluźnienie po stoczonej walce i wędrówce do wioski.

Rankiem pomału trzeźwiejecie, jak duże siły chcecie zabrać w pobliże jaskiń akaana, to generalnie może być niebezpieczna dla małej grupy.
Macie około 2 dni marszu do jaskiń. Około 300 wojowników to wszystko co mają Bogondi, wielu musi zostać, w razie ataku ludożerców albo akaana.

- Moja głowa... - mruknął Zorian, szczając pod drzewem. Ostatnia potyczka i uczta dały się we znak najemnikowi. - Definitywnie potrzebuje przejść na wygodne życie... Jeszcze te ptaszyska, skarb i powrót... ech... - zapiął guziki skórzanych spodni i wrócił do kwatery głównej, czyli najlepszej i największej chaty rozdysponowanej dla Białych Lwów.

- Racja. Najpierw udamy się na zwiad: musimy sprawdzić, jak wygląda ich leże, rozeznać się w terenie i wtedy pomyśleć nad zasadzką. Weźniemy łuczników i oszczepników; ptaszyska musimy wystrzelać z daleka, to jedyna nasza szansa. Zorganizujmy przewodników, zapasy i wyruszajmy dziś wieczorem, pod osłoną nocy. Za dnia mogą nas wypatrzyć.

Cały dzień trwały przygotowania.
Wyekwipowaliście 100 wojowników, w tym wszyscy zbrojni w łuki. W wiosce zostało około 50 łuczników tylko.

Niedługo po wyruszeniu, widzicie jak nad wioskę nadlatują akaana, ciemno jest ale dobrze ponad 100 ich leci.
Wracacie, macie około 5 minut tylko, czy idziecie dalej obronę zostawiając miejscowym?

Nalot akaana to pewnie zemsta, za niedawną zasadzkę jaką zrobiliście.

- Szybko, wracamy! To nasza szansa! Te demony ogarnięte są zemstą, nie będą działać racjonalnie! - krzyknął Zorian, zwołując resztę i gwizdając, zawrócił i ruszył truchtem w stronę atakowanej wioski.

Białe lwy, czyli wy, na czele 100 wojowników Bogondi, biegniecie do wioski porzucając zapasy.

Akaana uderzyli w ciemności, z zaskoczenia, cicho i z wielu stron.

Nim Białe Lwy i wojownicy nadbiegli kilka chat zaczęło się palić, a wioska byłą bliska paniki. Akaana grasowały wśród, siejąc śmierć.

Zdyszani wojownicy wpadli do wioski, udało się zastrzelić kilkanaście akaana trzymających się z tyłu poza wioską. Potem zaczął się bój wręcz lub z użyciem broni miotanej, szpile i gwiazdki ciskane przez Chen Shu, strzały Tranicosa, pociski z arbalestu Zoriana siały śmierć.

Udało się wam zabić około 70 akaana, jakieś trzydzieści kilka zwiało. Część ranna.
Około 100 ludzi w wiosce zginęła, w tym nieco kobiet i dzieci.

Z waszej grupy około 20 zabitych i 15 rannych macie. Z wojowników z wioski zginęło 32, i około 30 rannych.

Potężne chmury zwiastujące ulewę okazały się być deszczem strzał, spadających wprost w akaana, które rozwścieczone niedawnymi wydarzeniami pałały żądzą zemsty. Zorian rzucił krótkie komendy, rozkazując łucznikom strzelać bez rozkazu i trzymać się w grupach, włócznikom zaś nakazał protekcję miotaczy i strzelców i walkę w zwarciu. Sam zaś wyciszył umysł i wypuścił dwa bełty z potężnej, akwilońskiej kuszy.

Nie musiał martwić się o pozostałych Białych Lwów. To byli zaprawieni w boju ludzie i nie potrzebowali niańki.

Wystrzeliwane przez Zoriana pociski zbierały krwawe żniwo; akaana w szale atakujący ludzkie dziecko został przedziurawiony na wylot i padł martwy, zanim jego szpony znalazły się przy przerażonym kilkulatku. Kolejny bełt przebił oko innego potwora, gdy ten pikował do brzemiennej kobiety, w popłochu uciekającej w ognistej pożodze.

Kilka kolejnych pocisków pomogło wojownikom dobić bestie. Bezużyteczna kusza poszła w odstawkę; kopis i tarczę z charakterystycznym, białym lwem zastąpiły broń dystansował i żądne krwi ruszyły w taniec, prowadząc starego najemnika w danse macabre, mobilizując przy tym resztę wojowników, którzy widząc potęgę i kunszt Białych Lwów zawyli wściekle i z furią uderzyli w akaana, chcąc pomścić wszystkich, którzy przez nich ucierpieli.