Forum KrysztalyCzasu.pl

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Czterej awanturnicy gnali w ślad za wycofującymi się śpiesznie draugrami, ściskając w dłoniach oręż i modląc się w myślach o to, by ich pozostawieni w głównej komorze towarzysze wciąż pozostawali żywi. Chociaż żaden z przybyszów z Cesarstwa nie znał zbyt dobrze trzech zwiadowców, poczucie honoru nakazywało im podążyć nowym druhom z pomocą bez względu na niebezpieczeństwo.

Ożywieńcy nie byli tak ociężali jak ich pobratymcy z katakumb, ale ciężkie żelazne pancerze robiły swoje i niedaleko przed wejściem do stojącej otworem cmentarnej komory śmiertelnicy dopadli pierwszego z nich, utykającego nieznacznie po konfrontacji z ogromnym pająkiem.

Biegnący w przedzie Hastur i Barr'teh uderzyli niemal jednocześnie, klingą miecza i zbroczonymi pajęczą posoką pazurami. Nieumarły okazał się tak zaprzątnięty niewidzialnym zewem czegoś lub kogoś ukrytego w grobowcu, że nawet nie zwrócił uwagi na pierwsze spadające na jego barki ciosy. Długie ostrze Redgarda i pazury muskularnego kotołaka wniknęły w szpary pancerza, ponad jego kołnierzem, pod pachy. Dźgany i cięty, draugr dosłownie rozsypał się w cmentarny proch, runął pod nogi napastników łoskocząc żelaznym napierśnikiem w kamienną podłogę korytarza.

Barr'teh przesadził zwinnie uśmiercone ostatecznie truchło, ale trzej inni nieumarli już zniknęli za progiem wielkich wrót wspinając się w górę szerokich schodów.

Na ich szczycie khajiit widział po raz ostatni Sivariaela, Tronda i bretońskiego obieżyświata.

Pokrzepiony łatwym sukcesem redgard postanowił iść za ciosem, doścignąć i obrócić w proch pozostałych draugrów. Obawiał się, że mogą natknąć się na kolejne grupy nieożywieńców zmierzających zewsząd do serca podziemi, wzywanych niesłyszalnym dla człowieka głosem. Miał jednak nadzieję, że inne szkielety również będą zaabsorbowane siłą nieznanego zwu, i kolejne zwycięstwa przyjdą równie łatwo. A jeśli nawet miałby się mylić, to wbrew opinii, jaką zdążył sobie wyrobić na temat Hastura młody kowal, nie był bezwzględnym mordercą, któremu całkowicie obojętne jest ludzkie życie, szczególnie zaś życie towarzyszy.

Barr'teh nie zwolnił nawet po pokonaniu draugra. skoczył dalej w poscigu za umarłymi, którzy wiedzeni dziwnym zewem wracali czym prędzej do komnaty, w której buszowali teraz druhowie. Jakie to mogło nieść ze sobą skutki, tego nie trzeba było kotołakowi tłumaczyć.

Llorvas biegł za towarzyszami jak szybko mógł
Przez jego umysł przebiegały różne myśli:
-Co się dzieje, że gnam na pomoc tym dwóm Altmerowi i Bretonowi, chyba mnie za mocno uderzyli w ten łeb.
Ale nawet nie zwolnił na chwilę starając się dotrzymać kroku towarzyszom.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Trzej draugrowie pięli się w górę kamiennych schodów z budzącą trwogę żwawością, wcale nie ułatwiając swym prześladowcom zadania. Ścigający ich śmiertelnicy wytężali wszystkie siły, ale kolejnego nieumarłego dopadli dopiero w przeciwnym wyjściu z komory grobowcowej.

Rzucając okiem ponad ramionami odwracającego się raptownie ożywieńca Hastur dostrzegł nie tyle kanciastą przestrzeń następnego grobowca, co rozświetloną niecodziennym w tym miejscu dziennym blaskiem jaskinię. Uwagę południowca przykuł rzecz jasna podnoszący zardzewiały oręż martwiak, ale kątem oka mężczyzna zdążył jeszcze zauważył dziwaczną budowlę w głębi jaskini, jednoznacznie przywodzącą na myśl prastary ołtarz.

- Nawraca! - wrzasnął ciemnoskóry wojownik wyrzucając przed siebie w geście zastawy ostrze miecza i napinając mięśnie w oczekiwaniu na nieunikniony cios.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Omal nie obalając Hastura z nóg przypadkowym uderzeniem tarczą, syczący głośno argonianin wskoczył pomiędzy kotołaka i człowieka wywijając z dzikim animuszem swym ściskanym w łapie toporem. W żylastych mięśniach i giętkich kościach Ahraveena wciąż pulsował ból, którego pośpieszne czarodziejskie leczenie nie zdołało z ciała wygnać, ale umysłem rozumnego jaszczura zawładnęła niepodzielna żądza zemsty, spychająca na dalszy plan inne myśli.

Wiedziony półzwierzęcą wściekłością i niewiele robiący sobie z własnego bezpieczeństwa argonianin ciął toporem z całej siły, wibrując skrzelami i nadymając skórzasty worek na gardzieli. Draugr zdążył już obrać za swą ofiarę tkwiącego w zastawie Redgarda, odciągając do tyłu dzierżący oburącz ciężki miecz, ale Ahraveen spadł na niego niczym bagienny demon z prastarych legend krążących po Czarnych Mokradłach. Ostra jak brzytwa stal odrąbała jedną rękę ożywieńca na wysokości barku, po czym wciąż gnana impetem ciosu wbiła się głęboko w tors martwiaka druzgocząc jego żebra i kręgosłup.

Jaszczur wyrzucił do przodu jedną nogę, zaparł się nią o rzemieniowy napierśnik zbroi nieumarłego i wyszarpnął topór z rany w tej samej chwili, w której upuszczony przez draugra dwuręczny miecz zadźwięczał na twardej skale.

- Ssdychaj, sskurwielu! - wyrzucił z siebie argonianin odtrącając stopą w tył truchło strażnika grobowca.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

W głowie Sivariaela wciąż rozlegało się upiorne dzwonienie, a z jego oczu nie ustępowały głębokie mroczki, altmer zamachnął się zwinnie dzierżonym w prawej dłoni nożem ciskając nim prosto w napierającego na Neviersa draugra. Długie ostrze utkwiło w boku nieumarłęgo i chociaż zapewne w niczym mu nie zaszkodziło, gotowiący się do zamaszystego cięcia ożywieniec przekręcił raptownie w bok głowę, spojrzał swymi wywołującymi ciarki nieziemskimi oczami na podnoszącego do rzutu drugi nóż elfa.

Przypominające czarną otchłań usta draugra otworzyły się ponownie i chociaż Sivariael pojąwszy, co się święci skoczył gibko w bok, wydarty z gardła nieumarłego chrapliwy okrzyk dosięgnął go w trakcie tego zwinnego skoku, strącając elfa pośród zduszonego jęku na kamienne schody wiodące ku ołtarzowi.

Dumas Neviers z miejsca wykorzystał dogodną okazję, rzucił się na draugra pospołu z Trondem, który zdołał się w końcu wyrwać z paraliżującej członki trwogi dołączając do reszty antagonistów.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Neviers i Trond skoczyli równocześnie w kierunku draugra, chociaż wcale tego między sobą nie uzgodnili - brakłoby im zresztą najpewniej ku temu czasu. Miecz i topór świsnęły w powietrzu mierząc w zmumifikowane ciało nieumarłego, ale strażnik ołtarza poruszał się znacznie szybciej i zwinniej od martwiaków zniszczonych wcześniej w katakumbach. Cofając się o krok draugr wysunął jednocześnie do przodu jedną stopę. Szarżujący na niego z dzikim wrzaskiem norski góral minął z rozpędu uchodzącego przed nim prastarego wojownika, po czym zahaczywszy o podstawioną podstępnie nogę przeciwnika poleciał do przodu z wrzaskiem jeszcze głośniejszym niż ten towarzyszący sekundę wcześniej jego szarży.

Wyniesiony własnym impetem nad krawędź podwyższenia, młody Nord stracił równowagę i spadł z wysokości ołtarza na skalisty brzeg potoku, uderzając głową w kamienie i upuszczając niejako przy okazji swój topór.

Draugr w jednej chwili stracił zainteresowanie osobą Tronda, odwracając się w kierunku bretońskiego intruza. Neviers już był przy nim, już ciął z półobrotu swym mieczem chcąc w porywie zaciekłej desperacji raz na zawsze rozprawić się z morderczo niebezpiecznym przeciwnikiem.

Klinga bretońskiego miecza rozrąbała rzemieniowy ochraniacz na barku nieumarłego, niemal odcinając przy okazji jedną z dzierżących wielki miecz rąk. Nie czekając ani sekundy Neviers wyszarpnął ostrze z pozbawionej kropli krwi rany i chlasnął nim ukośnie przez tors draugra, a potem poprzecznym cięciem wymierzył cios w czaszkę martwiaka na wysokości jego szczęki.

Dobra ostra stal zdjęła nieumarłemu głowę z karku, gładko przechodząc przez czaszkę draugra tuż poniżej jego ust i gasząc ostatecznie nieludzkie niebieskie światło gorzejące w jego wstrętnych trupich oczodołach.

Ociekający potem i dyszący niczym znużony łowami ogar, Breton cofnął się w stronę ołtarza zamierzając opuścić ostrze ku ziemi, zesztywniał jednak natychmiast dostrzegając w głębi pieczary znajome kształty nadbiegających niezgrabnie draugrów.