Forum KrysztalyCzasu.pl

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Porąbane okrutnie i nadpalone czarodziejskim ogniem truchło monstrualnego pająka wciąż leżało pośrodku groty, otoczone zawiniętymi w kokony truchłami górskich rozbójników. Najmici ścisnęli mocniej broń zauważając, że jeden z kokonów wciąż się rytmicznie poruszał, zdradzając zawziętą nieustępliwość pochwyconego w lepką i niebywale wytrzymałą wydzielinę draugra. Leżący na boku ożywieniec co rusz podrygiwał nieporadnie, bez większego rezultatu próbując wyzwolić się z pułapki.

- Czekajcie - wydyszał ociekający potem altmer, zrzucając niesiony na grzbiecie żelazny pancerz pod nogi. Sterta ciężkiego metalu uderzyła w skały z ogłuszającym hukiem, którego echo odbiło się kilkakrotnie od ścian rozległej pieczary - Mam coś jeszcze do załatwienia.

Ocierając rękawem spocone czoło, elf podszedł do pajęczego truchła wyciągając zza pasa jeden ze swoich sztyletów i przyglądając się uważnie śliskiemu od organicznej posoki korpusowi arachnoida.

Przyglądający się poczynaniom altmera khajiit zjeżył z odrazą sierść, kiedy Sivariael wstrzymał oddech, a potem wraził ostrze sztyletu w cielsko stwora poszerzając wycięty w nim mieczem Hastura otwór. Cuchnąca breja bryznęła z odwłoku brudząc nogawice elfa i klejąc się do jego szytych na miarę butów.

- Barr'teh woli zdrowe jedzenie - prychnął kotołak strosząc swe długie wąsy - Strawy z tego pająka nie tknie, choćby z głodu miał się przekręcić.

Nie będę jednak tascył tego zelaza, idę z magicznym mieczem i uwazam na otoczenie, łupy podzielim potem po spienięzeniu ich.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Dobywszy własnego miecza Hastur podszedł szybkim krokiem do martwego arachnoida i nie zwracając żadnej uwagi na wysiłki altmera jął siec stalową klingą po żuwaczkach bestii, w zamiarze obrąbania jednej z nich w charakterze trofeum. Dokonawszy swego, ciemnoskóry wojownik podniósł fragment pokrytego chityną łupu i wsunął miecz z powrotem do pochwy.

- Jeśli masz już dosyć, ruszajmy - rzucił w stronę umorusanego posoką Sivariaela, tkwiącego z rękami po łokcie w odwłoku pająka i próbującymi wymacać we wnętrznościach stwora spoczywające tam jajeczka.

Nie czekając na odpowiedź elfa Hastur zerknął uważnie w stronę milkliwego od pewnego czasu Neviersa, po czym przeskoczył ponad jednym z kokonów zmierzając w kierunku wejścia do tunelu wiodącego przez katakumby Czarnygłazu.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Dwaj pozostawieni w sali z kratownicą więźniowie wciąż żyli. Słysząc zbliżające się niemo kroki obaj wpadli najpewniej w przekonanie, że w ich stronę nadciągają nieumarli strażnicy grobowca, bo nie czekając na pojawienie się intruzów zaczęli wrzeszczeć i turlać się po całej posadzce.

Widok umorusanych pajęczą posoką i własną krwią najmitów, objuczonych łupami, brudnych i bladych z wycieńczenia, bynajmniej nie poprawił brańcom humoru, wręcz przeciwnie - ich zauważalna trwoga jeszcze się spotęgowała.

- Pomiłujcie, a nie zarzynajcie! - wrzasnął nieborak, któremu Llorvas brutalnie przestrzelił wcześniej rękę - Caluśki czas żeśmy się modlili za wasze ocalenie, a bezpieczny powrót! Caluśki czas!

Dunmer prychnął donośnie i dla poprawienia sobie samopoczucia kopnął bliższego z więźniów od niechcenia, nabijając mu solidnego siniaka i budząc wśród rzezimieszków jeszcze większy popłoch.

- Stulcie gęby - sarknął zmęczony wyprawą Hastur - Nikt was zarzynał nie będzie... przynajmniej na razie. Idziecie w łyki i do Rzecznej Puszczy, tamtejsza naczelniczka rozsądzi, c oz wami dalej uczynić. Każe wypuścić, wypuścimy, każe powiesić... nie nasza sprawa. Barr'teh, Ahraveen, pomóżcie postawić tych nicponiów na nogi!

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Uwolnieni z więzów, ale przez cały czas bacznie obserwowani, górale czym prędzej pozbierali ciężkie łupy swych prześladowców, zarzucając zwinięte w tobołki płaszcze na plecy i ruszając szybkim krokiem ze zbolałymi minami męczenników. Sunący przodek kotołak wiódł całą kawalkadę niezawodnie ku wejściu do kurhanu, strosząc co chwila uszy i oblizując bezwiednie swe przednie łapy.

Żaden z intruzów nawet na chwilę nie tracił czujności, dzieląc uwagę pomiędzy dwóch więźniów oraz ciemne zakamarki grobowca, wciąż mając się na baczności przed martwiakami, które ciągle jeszcze mogły się ukrywać w labiryncie pomniejszych krypt i odnóg Czarnygłazu. W grobowcu panowała dzwoniąca w uszach cisza, nie mniej przez to niepokojąca. Łuczywa dogasały z cichym trzaskiem płomieni, pogrążając całe połacie katakumb w ponownym objęciu smolistych ciemności podziemi.

- Przedsionek! - zamruczał radośnie khajiit, kiedy jego okrągłym ślepiom ukazał się znienacka początek schodów biegnących ku rozbitym młotami kamiennym wrotom.

Gdzieś z góry, od strony szczytu schodów, płynęła słaba dzienna poświata, wieszcząca coraz bliższy wieczór.

- Hej, oni po jednej, a ja tacham dwie? Niech każdy z nich weźmie po dwie! - zwrócił się do argonianina.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Dobywając przezornie miecza, Redgard wślizgnął się pierwszy do przedsionka kurhanu, wodząc bacznym spojrzeniem po wciąż gorzejącym palenisku i jego otoczeniu. Ciało zastrzelonego przez Neviersa rzezimieszka wciąż leżało w miejscu, gdzie powaliła go strzała, zmarli od kąsanych ran górale również spoczywali tam, gdzie wcześniej odkryli ich najmici. Czujny i podejrzliwy, Hastur podkradł się pod główne drzwi Czarnygłazu, co rusz zerkając ku szczelinom w sklepieniu przedsionka - skoro bowiem mógł się tam zaczaić zbrojny w łuk Breton, zawsze istniało ryzyko, że ktoś poszedł w jego ślady.

Lecz bystre oczy ciemnoskórego miecznika nigdzie nie dostrzegły śladu życia, ani rozumnego ani zwierzęcego. Dobiegające z zewnątrz zawodzenie zimnego wiatru przyprawiało bezwiednie o ciarki, ale nie kryło w sobie niczego nadnaturalnego.

Przycisnąwszy dłoń do kamiennych wrót Czarnygłazu Hastur pociągnął je ostrożnie, po czym wsunął głowę w powstałą szczelinę wyglądając powoli na zewnątrz.

Taras przed wejściowymi schodami był pusty - o ile nie zwracało się uwagi na zesztywniałe trupy zasieczonych wiele godzin wcześniej wartowników, leżące w kałużach zakrzepłej krwi, która w czerwonych promieniach zachodzącego słońca przypominała bardziej plamy czarnego oleju.

Czarnygłaz, 11 dzień Ostatnich Siewów

Hastur przywołał do siebie obu więźniów, celując w nich sztychem swego miecza i przybierając groźną minę. Dwaj mężczyźni natychmiast się zbliżyli do Redgarda, nie ukrywając swego niepokoju.

- Wyjdziecie na taras - polecił nie znoszącym sprzeciwu tonem Hastur - Przeciągniecie wszystkie zwłoki w jedno miejsce, tam na krawędzi.

Ciemnoskóry najmita wskazał czubkiem broni na wyrastający ponad przepaść skraj kamiennej platformy, górujący ponad odległym dnem rzecznej doliny.

- Pracujcie szybko i bez ociągania - ciągnął dalej odwracając głowę w stronę rzezimieszków - Jeśli przyjdzie wam do głowy coś głupiego, nim to zrobicie, zarobicie szypa i tym razem nie w dłoń, tylko w serce. Rozumiecie moje słowa?

- Rzecz jasna, zacny panie - odparł natychmiast młodszy z rabusiów, starszy zaś przytaknął mu naprędce kiwnięciem głowy - Każdeńkie słóweczko.