"Baryłka Piana"; 26 orakt-ran
Otlaf odczekał chwilę upewniając się, że utykający człowiek i jego towarzysze poszli w głąb wypełnionej gwarnym tłumkiem ulicy, po czym wyślizgnął się zza klatek z cuchnącymi niemiłosiernie grzywaczami i podszedł do pachołków z "Baryłki Piana". Dwaj młodzi mężczyźni - rosły półolbrzym trzymający po dwie beczułki pod pachami oraz irytujący urodziwy półelf - przerwali rozładunek wózka na widok stojącego przy nich mieszańca.
- Też kogoś szukasz? - spytał długowłosy półelf opierając stopę o postawioną na bruku beczułkę - Czy się zgubiłeś?
Otlaf uśmiechnął się porozumiewawczo, między palcami jego prawej dłoni zalśniła wsadzona tam wcześniej złota moneta.
- Nie zajmę wam wiele czasu, bo widzę, że ciężka wasza dola - oświadczył życzliwym tonem - A że skwar się dzisiaj z nieba leje, złoto na dzbanek zimnego piwa zawsze mile widziane.
- Czego chcesz za tę monetę? - burknął półolbrzym spoglądając na złodzieja nieco podejrzliwym wzrokiem - Jak mam komu kulasy połamać, to cena będzie dużo wyższa, pojmujesz?
- Wystarczy mi wiedzieć, o co was pytał ten kulawy, co poszedł dalej uliczką? Znam go dobrze, bo swego czasu wychędożyłem jego córkę, szpetną tak, że cała rodzina winna to uznać za wielką przysługę. Ale ten zawziął się i chyba wciąż mnie szuka po bazarach.
- Pytał, czy zachodzi do nas jakiś kupiec ze świtą, w której jest ślepiec z czarną opaską na oczach - odparł półelf - Ponoć miał z nim dobić targu na dostawę drewna, a ten się o coś obraził i nie chce zwrócić zaliczki. Może i jaki kupiec zachodzi, nam to nie wiedzieć, my na zapleczu robimy, a w składzie, nie na jadalnej sali.
- Nie opieprzać mi się, bo nie zapłacę! - w progu karczmy stanął zażywny krasnolud o brodzie sięgającej przyrodzenia, modnie przystrzyżonej i ozdobionej naciągniętymi na włosy mosiężnymi pierścieniami - Dawać te beczułki do środka!
Otlaf pstryknął palcami posyłając monetę w nadstawioną dłoń półelfa, cofnął się czym prędzej od "Baryłki" nie chcąc ściągać na siebie złości brodacza. Stając w cieniu baldachimu rozciągniętego nad straganem jakiegoś rzemieślnika mieszaniec zamyślił się głęboko, albowiem słowa pachołka niosły w sobie duże ostrzeżenie. Właściciel sakwy rzeczywiście szukał tych, którym wieczór wcześniej nieopatrznie i przez wielką pomyłkę oddał coś, czego ci nie powinni byli dostać. A teraz czynił wszystko, by tych nieznajomych odnaleźć, zwłaszcza najlepiej zapamiętanego Milcarra.
Złoto złotem, taki dług w najgorszym przypadku zawsze można było oddać, ale Otlaf poczuł zimny dreszcz na wspomnienie trzech wypreparowanych z wielką wprawą głów, które zostały skrzętnie i błyskawicznie ogryzione przez koty Eco i które w zasadzie straciły bezpowrotnie wszystkie swoje walory dekoracyjne.
Postukując palcami w metalową klamrę pasa, mieszaniec obrzucił raz jeszcze spojrzeniem uliczkę, od ostatnich klatek Ptasiego Bazaru po przejście wiodące ku jednemu z głównych deptaków Placu Karczemnego.
Stojący za oddalonym o kilkanaście kroków straganem handlarza przekąskami człowiek o ostrzyżonej do łysa czaszce odpowiedział mu spojrzeniem, przyłapany w mgnieniu oka na dyskretnej obserwacji Otlafa.
...
