Forum KrysztalyCzasu.pl

Oczom Eitharta ukazała się ogromna pieczara zasłana ciałami. Ludzie w różnym wieku leżeli na matach, wśród nich krążyło kilkunastu nieludzko zmęczonych kapłańskich pomocników. Chorzy krwawili z oczu, uszu, ust i otworów genitalnych. Majaczyli w gorączce. Smród w pieczrze był okropny, złożony z wymieszanej woni krwi, ekskrementów, ludzkiego potu i kadzideł.
Brunta zwrócił się do wciąż zszokowanego Eitharta: - Do tej pory siedemnaście osób zmarło, w tym jedenaście dzieci. Leży tu ponad pięćdziesięciu ciężko chorych, a obawiam się, że do jutra kilku szczeźnie. A magii użyć już nie możemy ale nawet czarostwo zarazy nie cofało, jeno na czas jakiś objawy wstrzymywało. Do tej pory mimo rozmaitych prób nie udało nam się nikogo wyleczyć...
Eithart obszedł pieczarę przyglądając się chorym i nerwowo wertując w myślach przeczytane medyczne grimuary. Niestety nie przypominało mu się nic wartego uwagi lub już nie wypróbowanego w Duviku przez Sanne i Jareda. W końcu zrezygnowany stwierdził po cichu: - Nic tu nie wymyśle, ta choroba dalece moją wiedze przerasta. Ale skoro magią się jej leczyć nie da tedy znak to, zaraza magiczny rodowód mieć może... Posłać by trzeba po kapłanów Graama z Wielkiej Turegańskiej Katedry... - Jared na to żachnął się: - Sami poradzimy coś na zarazę. Poza tym gdyby w świat poszła jakoby pomór u nas, wtedy karawany przestały by przez Duvik chodzić, a bez nich marny nasz los. Krążąca po pieczarze Sanna dodała: - Esajan należałoby zatrzymać w mieście co najmniej na kilka dni, żeby sprawdzić, czy wszyscy aby zdrowi, bo jakby tak jeszcze zaraze rozwlekli...
- Ja bym karawanę czym prędzej z miasta odesłał, zanim na którego z chutliwych wozaków wapory z ciała niewieściego przejdą. Poza tym jak ich tu siła zatrzymacie, popularności Duvikowi to nie przyniesie - objaśnił krótko Eithart, badając jednego z chorych.
- Sanna ma rację. Porozmawiam jeszcze dziś ze starszym Esajańczyków. A dziewek chętnych to wozak tu nie znajdzie, chyba że siłą weźmie, choć głową by za gwałtownictwo zapłacił. Czy mogę liczyć na Twoją pomoc Eitharcie w rozmowie ze starszym karawany?
- Nie jestem do końca przekonany co do zatrzymania karawany, ale pomogę. Jeśli Esajańczycy pozostaną z dala od miejscowych nic nie powinno się stać.
Kapłani pokręcili się jeszcze trochę po kawernie pomagając chorym i konającym. Eithart stwierdził, że stan kilku z nich był rzeczywiście beznadziejny. W końcu Sanna oświaczyła: - Jestem wyczerpana. Wyjdę na górę zaczerpnąć świeżego powietrza. - Brunta podniósł się od chorego - I na nas czas Eitharcie, chodźmy do karawany a potem na wieczerzę. Sanno spotkamy się w domu zgromadzeń. Mam nadzieję, że spożyjesz z nami posiłek.
Trójka kapłanów wyszła na powierzchnie. Eithart zwrócił się do Brunty z rozbrajającą szczerością: - Jaredzie, niewiele pomogę tym ludziom na dole, a wspomniałeś o zaginionych górnikach. Tam bardziej miecz Gorlama może się przydać. Porozmawiam z kompanami. Może zobaczymy co da się zrobić...
Na zewnatrz gorlamita dostrzegł niecierpliwie czekającego Trehanta...

rozmawiam z Durmakiem ogólnie o wszystkim i niczym, pytam się gdzie tu można piwo dostać, i od jak dawna ludzie tutaj chorują.

Kapliczka Graama, późne popołudnie

Pozostawiony samemu sobie Trehant kucnął w cieniu rzucanym przez ołtarzyk Niebiańskiego Uzdrowiciela, zapatrzył się posępnym wzrokiem w płaskorzeźbę obrazującą w toporny sposób surowe, ale dostojne oblicze Graama. Słoneczny skwar począł lżeć wieszcząc nadciągający ospale zmierzch, zalegający w zakątkach głębokiej rozpadliny mrok gęstniał zauważalnie. Z wielu domostw wychynęli powoli Duvikanie, zbijający się w niewielkie grupki, trzymające się na dystans od obcego i konferujące w cichym ożywieniu. Obserwując niemo miejscowych półork dostrzegał w ich mowie ciał i wyrazie twarzy bezkresną rozpacz i lęk, zauważał je we wstrząsanych szlochem ramionach kobiet i zaciśniętych gniewnie pięściach mężczyzn, w dobiegających do jego uszu strzępach błagalnych modlitw recytowanych z pełną determinacji żarliwością. Wszyscy stali lub klęczeli na obrzeżach placyku zamkniętego kapliczką Graama i otworem w skale wiodącym do podziemnych grot.

Łowca makunów poczuł się nieco onieśmielony widok coraz liczniejszego tłumu miejscowych, toteż podniósł się z kucek i otrzepał naprędce z piaskowego pyłu swe odzienie. Duvikanie zdawali się nie dostrzegać zakłopotania obcego, modląc się coraz głośniej i wpatrując niecierpliwie w zejście do podziemi.

Trehant dostrzegł nagłe poruszenie ludzi i usłyszał niski pomruk ich głosów. Z groty wychynęła trójka postaci. Byli to Eithart i kthan Jared Brunta, ale towarzyszyła im kobieta, która z miejsca urzekła Trehanta swą urodą, promieniującą od niej pomimo ewidentnych oznak skrajnego wyczerpania. Obaj mężczyźni pogrążeni byli w cichej rozmowie, urwali ją jednak na widok czekających na nich mieszkańców Duviku.

- Bracia i siostry, wróćcie do swych domów! - poprosił słabym głosem Brunta - Ten oto czcigodny mąż, sługa kultu Gorlama, pozostanie z nami, by dołączyć do grona medykusów. Z jego pomocą ostatecznie pokonamy chorobę. Wracajcie do swych domostw i oddajcie się modłom w intencji naszych wysiłków!

Wypełniający obrzeża placyku tłum Duvikan zaszumiał, zafalował nieznacznie, kiedy posłuszna wezwaniu sędziwego kleryka część miejscowych zaczęła się wycofywać bez słowa w głąb osady.

Lecz nie wszyscy.

- Co z moimi dziećmi?! - krzyknęła rozdzierającym głosem jakaś młoda kobieta, z całych sił trzymana w miejscu przez swego męża - Kiedy oddacie mi moje dzieci?!

- Jak się czuje mój brat?! - do młodej matki dołączył jakiś mężczyzna w ubrudzonym ziemią stroju ogrodnika, unosząc wysoko ściskaną zbbielałymi palcami motykę - Kiedy będę go mógł zobaczyć?!

Pomruk wśród Duvikan nabrał na sile, odchodzący już z placyku mieszkańcy zaczęli zawracać.

- Bracia i siostry! - krzyknął donośniej Brunta - Nie ściągajcie na nas wszystkich boskiego gniewu okazując lekceważenie wobec słów sługi Graama! Jam jest jego narzędziem, instrumentem boskiej woli! Mój język przemawia słowami Niebiańskiego Uzdrowiciela! Nie okazując im uszanowania dajecie wyraz nieposłuszeństwa wobec Najwyższego! Nie grzeszcie, opamiętajcie się!

Wśród Duvikan rozległy się krzyki lamentu i szlochy przemieszane z głośnymi modlitwami. Dostrzegając poruszenie w jednym miejscu zgromadzenia Trehant odwrócił głowę w tamtą stronę, ujrzał grupkę wiedzionych przez pierwszego kapitana zbrojnych przepychających się śpiesznie w kierunku kapliczki.

- Bracia i siostry! Wasi bliscy czują się coraz lepiej! - krzyknął sędziwy graamita - Lada dzień choroba opuści ich członki! Idźcie do domów i nie opuszczajcie ich bez potrzeby, jeśli zaś spostrzeżecie, że któryś z was zdradza objawy zarazy, bez chwili zwłoki przyprowadźcie go do mnie!

Tłum zafalował ponownie, rozdarty pomiędzy gniewem, lękiem przed karą boską i surowymi twarzami zbrojnych, którzy ustawili się w międzyczasie przed wejściem do pieczary. Modląc się, płacząc, a w kilku przypadkach również złorzecząc Duvikanie zaczęli w końcu opuszczać placyk.

- Gdzie reszta naszych? - zapytał ściszonym głosem Eithart podchodząc do czekającego na niego Trehanta - Mus mi pilno wam cosik rzec.

- Nie tobie jednemu - odpowiedział ze śmiertelnie poważną miną półork - Skela w chatce dla gości został, Uhra pewnikiem jest w domu zgromadzeń, a goblin gdziesik wsiąknął. Jak cię nie było, jużeśmy zdążyli z tutejszym komendantem zadrzeć i to nie na żarty, lada chwila gotów nas pod byle pretekstem powiesić.

Trehant przeniósł badawcze spojrzenie na wydającego żołnierzom ciche rozkazy Oktara Detelfa, ten jednak sprawiał wrażenie takie jakby półorka wcale nie zauważył.

- Świątobliwy Eitharcie, udasz się ze mną do starszego karawany? - zapytał Jared Brunta kładąc pomarszczoną dłoń na ramieniu gorlamity. Młody kleryk odpowiedział twierdzącym kiwnięciem głowy, ale mijając Trehanta złapał go szybko za rękaw i szepnął półorkowi dl ucha kilka słów.

- Znajdź wszystkich! Mus mi się z wami rozmówić!


Wątek techniczny

Czy dla zachowania płynności sesji mogę przyjąć automatycznie, że zgodnie z prośbą Eitharta Trehant odnalazł Uhrę i Mordila i bez zwłoki zapędził ich do chatki, by tam czekać na przyjście gorlamity? W międzyczasie rozegrałbym scenkę przedstawiającą negocjacje z Esajanami i zaraz potem moglibyście już w pełnym gronie BG rozmówić się na temat bieżącej sytuacji siedząc w progu chatki dla gości.

A propos tego rozmówienia się, nie musicie na siłę pisać postów fabularyzowanych, równie dobrze możemy tę naradę zaliczyć za pomocą normalnych postów technicznych (tryb niebieski), wtedy szybciej Wam to pójdzie.

8ART, jaka taktyka w stosunku do Esajan? Zdolności profesjonalne, może jakieś sztuczki?

Chatka dla gości, wczesny wieczór

Wypoczęty po całodziennej drzemce gulmak piszczał na widok Mordila i ustawicznie próbował swego pana lizać szorstkim jęzorem, ale goblin nie zwracał na te objawy sympatii najmniejszej uwagi, kucając pomiędzy przednimi łapami zwierzęcia i obserwując zgromadzenie ludzi przy zagrodzie dla wołów. Pakujący swój dobytek Esajanie rzucili całą robotę wywołani na zewnątrz pieczary przez Eitharta i towarzyszącego mu duvikańskiego kapłana, wspartego ciężko na swym kosturze. Za plecami obu kleryków stało paru miejscowych zbrojnych w lekkich skórzniach i chustach zawiązanych na głowach, z palcami oplatającymi rękojeści mieczy lub drzewca włóczni.

- Jakowysie kłopotne? - zapytał głośno goblin nie odrywając wzroku od rozmawiających ze starszym karawany kapłanów - Chętne wszytkie precz na Turegan jechować?

- Cosik mi się widzi, żeś daleki od racji - pokręcił głową Trehant - Nie myślę, że Eithart się tera gdzieś wybierał, chociaż może zmieni zdanie jak mu powiem, com się zwiedział.

- No to rzeknij od razu, a nie miel ozorkiem po próżnicy - zniecierpliwiła się Uhra - Wielce tajemny żeś się zrobił, wszystkich tu bez objaśnienia przywlókł. O co rzecz idzie, o tego ichnego złego ducha, co chorobę przywlókł?

- Wybacz, żem nic przy tamtym myśliwym nie rzekł, ale gotów on jeszcze co swemu kapłanowi rzec, a jakoś nie mam ja do tego starca ufności - mruknął Trehant - Rzecz idzie o kopalnię, a raczej o to, że nie we wszystkim byli z nami kapitanowie szczerzy, wiele zdali się przemilczeć. Lecz nie chcę się powtarzać, tedy poczekajmy na Eitharta, ma się on z wozakami rozmówić na prośbę tego Brunty i zaraz potem tu przyjdzie.


Wątek techniczny

Zaraz napiszę wstawkę dla 8ART-a opisującą spotkanie z Esajanami i po jej publikacji będziecie już mogli oficjalnie wymienić między sobą zdobyte informacje, ocenić bieżącą sytuację i podjąć decyzje co do dalszego pobytu w Duviku lub jego opuszczenia. Do zapadnięcia zmroku dwie godziny, do wieczerzy pół.

Zagroda dla wołów, wczesny wieczór

Zgodnie z podejrzeniami Eitharta, uprzejma prośba Jareda Brunty nie spotkała się ze zrozumieniem esajańskich karawanników. Pokrzykując gniewnie i potrząsając głowami, smagłoskórzy mężczyźni poczęli w charakterystyczny dla swej kultury sposób objawiać niezadowolenie z wizji spędzenia kolejnego dnia w Duviku. Poszturchiwany przez najbardziej śmiałych kompanów starszy karawany postąpił krok do przodu wspierając ręce na biodrach i zadzierając wyzywająco podbródek.

- Wielchnie złowawa proposta, mościewy - oznajmił Esajanin spluwając demonstracyjnie na piasek pod nogami. Gorlamita poczuł na ów widok lekkie ukłucie złości, ale wiedział od początku podróży, że Salach był zagorzałym sharamitą i nie zwykł okazywać przesadnej atencji kapłanom innych kultów - Mychne uwidali tako, iże ne ostanmy w tacho mistinu, gde placha.

Eithart położył prawicę na swym mieczu słysząc harde słowa Salacha, postąpił raptownie do przodu zwracając tym nagłym ruchem uwagę wszystkich i uciszając pomrukujących z aprobatą dla słów Salacha karawanników.

- Kto zło czyni choćby i nieświadomie, wspólnikiem złego pozostaje - powiedział gromkim głosem gorlamita, nie zdejmując dłoni z miecza - Choroby roznoszą posłańcy złych bogów, naszym zaś powołaniem jest ich zwalczanie. Osada ta plagą jest trawiona, lecz choroba pozostaje uwięziona w tych skałach, w tym wąwozie, wystawiona na ciężką próbę dzięki mądrości i mocy tutejszych kapłanów i mej skromnej pomocy. Czcigodny Brunta mądrze czyni prosząc was, abyście pozostali na kilka dni, albowiem do tego czasu pokonamy plagę, wy zaś nie zawleczecie jej przez przypadek do miast Tureganu.

- Szto te urutywał? - odkrzyknął Salach ujmując się jeszcze mocniej pod boki - Mychne wszte nie chorytwe, a z unymi ne macane. Placha mychnych nie uchłapła, tede uchodytme.

- Bogowie patrzają, a oceniają, również w tej chwili! - podniósł głos jeszcze wyżej Eithart - Lecz cosik mi się zdawa, że wam boska kara pewnikiem potrzebna nie będzie, że bogów ktoś inny wyręczy, jeśli chorobę w ziemie Tureganu poniesiecie. Mus wam bowiem wiedzieć, że niecałe sto lat temu podczas Czarnej Śmierci tamtejsi satrapowie zwykli żywcem grzebać chorych, by z zarazą walczyć. O ile mnie pamięć nie myli, wciąż żywy jest ten obyczaj w Tureganie, wciąż żywy.

Przy zagrodzie zapadła cisza, ciągnąca się w nieskończoność i uginająca pod ciężarem ogromnego napięcia. Salach spojrzał na swych ziomków wzrokiem, w którym gorlamita spostrzegł pierwsze iskierki niezdecydowania.

- Byście zaś nie czuli się ukrzywdzeni na mieszkach, tutejsi mieszkańcy zaopatrzą was w jadło i napitki bez sięgania głęboko w wasze sakiewki, prawda, kthanie Brunto?

- Tak, kthanie Eitharcie - odpowiedział natychmiast sędziwy graamita, pośpieszając swemu młodszemu kompanowi z pomocą - Strawa i woda za bezcen, ani srebrnika nie weźmiemy, zapraszamy w gościnę.

Salach splunął ponownie na piasek rozważając te słowa, potem nie dodając nic więcej odwrócił się w miejscu wyładowując całą swą złość na ziomkach i nakazując im ochrypłymi okrzykami zaprzestać dalszego pakowania bagaży.


Wątek techniczny

Udało się powstrzymać Esajan przed wyjazdem z osady, aczkolwiek uczynili to bardo niechętnie i istnieje ryzyko, że mimo wszystko dadzą nogę, gdy spuści się z nich oko. Co do mechaniki, Eithart zaliczył poprawnie testy na MDi CH (układając w myślach treść kazania i charyzmatycznie je wygłaszając), potem zaś zaliczył na wyniku 95 przekonywanie Salacha, który poległ w próbie odparcia sugestii wynikiem 81.

Teraz możemy już przyjąć, że Brunta poszedł do domu zgromadzeń, a Eithart wpadł do chatki dla gości. Naradę czas zacząć, oddaję Wam klawiaturę!

"Kapłanie ty się , urwa, swoją osobą dysponuj." wypaliłam natychmiast

"a co do kopalni, czemu nie, warto pójść zoczyc co tam siedzi, tutejszy zwidowca wskazał mrówkoludy na możliwych zabójców tych biedaków, a chorobę miejscowy szaleniec nazywa zemstą upira pustynni za grzechy ojców, cóż to za grzechy dowiedzieć się nie zdołałam."