Forum KrysztalyCzasu.pl

Każdy z nas może oddać połowę zapasów. Na nic nam się zda żywność na dwa dni, jeśli nie wyjdziemy stąd żywi.

Pogrzebałem i znalazłem. Taka ciekawostka, dla zainteresowanych.
Generalnie w feudalnej Japonii funkcjonowały trzy kolory monet: złote, srebrne i miedziane.Mistrzu, co sądzisz o wrzucaniu od czasu do czasu takich ciekawostek?
Panowie Gracze, życzycie sobie takie info w nawiązaniu do fabuły?

Miejmy nadzieję że to wystarczy. -rzekł Motobu po czym skinieniem ręki dał znać bacznie obserwującemu ich szczurakowi, który pozostał u wylotu jednego z tuneli. Nezumi zniknął wybiegając wgłąb tunelu, by po kilku chwilach wrócić wraz z Chikka-Tek'em.

Massiie mije za głufcóf?!! Assh! Asshh!

-wściekły Nezumi biegał z kjaskini wyraźnie niezadowolony z oferty, waląc drągiem każdego podwładnego, jaki mu się napatoczył.

Nieee chsieć faszszyfy kanień! Nieee chsieć! Jeści z mała- za mało! Chikka- Tek łatwi lepiej pojeśś wy wojjjniki. Wiecsiej ichi ot to mało jeścia, co chsą na darki dla Chikka-Tek.

Nezumi oblizał się wyszczerzając ostre zębiska i przez moment przyglądał się w bezruchu samurajom.

Dość!

-Motobu przerwał narastający zgiełk powodowany napierającymi powoli Nezumi, z których jednak żaden, prawdopodobnie z obawy przed swym wodzem, nie śmiał pierwszy sięgnąć po łakomy kąsek.

Dostaniesz tyle samo jedzenia, ile razem waży nasz oddział. Musisz jednak najpierw doprowadzić nas do Haikyo no Hiruma. Te kilka drobiazgów dostaniesz jako zadatek. cHcemy wyruszyć natychmiast!

[center]***[/center]

Ruszyliście wraz z kilkoma Nezumi wgłąb któregoś z tuneli. Rozległość jaskiń, oraz mnogość tuneli zadziwiała Satoru i Ieyasu, a nawet sam Motobu wydawał się tym zaskoczony. Wkrótce weszliscie w obszar naturalnie powstałych jaskiń gdzieniegdzie tylko połączonych wydrążonymi przez szczuraki korytarzami. Trudno było określić jak głęboko pod ziemią jesteście, szczuraki zaś nie chciały zatrzymywać się na jakiekolwiek postoje, tym samym i samurajom niegodnym było o to prosić. Chwilami widzieliście blask Amaterasu przebijający przez sklepienie jaskini, który sugerował nie tylko nastanie kolejnego dnia, ale i koniec piaskowej burzy, jednak ponure zawodzenie, sypiące się odłamki skalne i cienie przerywające prześwity promieni słonecznych aż nadto sugerowały, że ponad Wami przemieszczały się przeklęte oddziały nieumarłych sług Fu Lenga.

- Psst! Hiruma Ieyasu! Nie dziwi cię, że zostaliśmy tak nagle zaatakowani, a później lądujemy u szczuroludzi? Coś tu jest grubo niewporządku, nie uważasz? - szepnął Kazuki, zrównując swój marsz ze zwiadowcą.

Prawdopodobnie 12 dzień miesiąca Księżyca, godzina Doji, kilka dni drogi na północ od Haikyo no Hiruma

Po wielu godzinach wędrówki dotarliście wreszcie do wylotu jaskini, z którego rozciągała się szeroka panorama na rozległy obszar skalny otaczający od południowej strony Haikyo no Hiruma. Stąd widać było dość dobrze zarówno zamek, jak i piętrzące się kłębowisko, przypominającej pełzającą masę robactwa poruszającą się daleko poza południowym pasmem wzgórz osłaniającym Zamek od południowej strony. Widok ten ścisnął Wam gardła, nie trzeba było bowiem być zwiadowcą, by zrozumieć, że ciągnęła ku pozycjom Krabów jeszcze jedna, nieprzeliczona armia Oni i bakemono, których prymitywne konstrukcje oblężnicze wznosiły się ponad luźno ciągnące formacje.
Wasz oddział podróżował w towarzystwie Chikka-Tek'a oraz dwócj innych Nezumi, jednakże co jakiś czas widzieliście przemykające w zaułkach jaskiń, bacznie obserwujące wasze ruchy ślepia, aż do tego miejsca, w którym się zatrzymaliście.

Stoicie nad wylotem jaskini, któy urywa się kilkanaście metrów nad ziemią. Są tu plecione drabinki, niechybnie wyglądające na ludzką robotę, które można opuścić w dół, by bezpiecznie zejść.

Ofietnicsa na słofa, Tfoja ofietnica na jedzcsenie dla Chikka-Tek! Teras!

- rozpoczął nerwowo podskakując przywódca szczuraków.

Kdzije Tfoja wiele jeścii teras?

-szczurak oparł koniec drąga na piersi Motobu.

taisa Hiruma Motobu przez dłuższą chwilę patrzył w kierunku tłoczącej się poza wzgórzami armii, jakby nie słysząc ponagleń szczuraka. Po czym odwrócił się ku niemu i z niezwykle poważną twarzą rzekł:

Moi towarzysze odejdą teraz do zamku Hiruma, tam przekażą warunki umowy, jaką z tobą zawarliśmy. Ja zostanę tutaj, wraz z mym yojimbo jako zapewnienie ich powrotu, korzystając z Twojej gościny.

następnie zwrócił się do samurajów, oznajmiając:

Zamek Hiruma nie wytrzyma jednoczesnego ataku tak wielkich sił. Zostanę tutaj i spróbuję nakłonić Chikka-Tek'a do wsparcia nas w walce z pomiotem. Nie mamy zbyt wiele czasu do stracenia, udajcie się jak najszybciej z ostrzeżeniem o nadciągających armiach do rikugunshokana Hiruma Yataro.

Aasssz! Chikka-tek posfłaci tfa wojjjniki i czarofnik, taka umofa! Pfecz! Pfecz! Wojjjniki tam szszekać na W-waszy!

-nezumi wskazał końcem drąga małą polankę u podnóża wzgóza, od której okiem Ieyasu dzieliło Was pół dnia marszu. Sam cel- zamek Hiruma znajdował się jakieś dwa, może trzy dni od Waszej pozycji.

bakemono- gobliny
Oni- demony
rikugunshokan- generał

-Ieyasu pozwól na chwilę ze mną.

Do Hiruma Ieyasu:

Musimy ostrzec zamek, nawet za cenę życia, jego upadek byłby zbyt poważnym ciosem dla Klanu Kraba.



Do Satoru:

Opuściwszy kryjówkę Nezumi skierowaliście się ku Haiyko no Hiruma. Satoru narzucił bardzo wysokie tempo marszu, kolumnę zaś zamykał Ieyasu (araven) ubezpieczając tyły. Chikka-Tek wskazał Wam przed wyruszeniem miejsce, w którym oczekiwać na Was mają dwaj wojownicy oraz czarownik szczuraków. W cieniu rzucanym przez skały, wkrótce zrobiło się dość zimno, a przesłaniające Słońce chmury pozbawiły Was błogosławieństwa Amaterasu. Widoczność jednak była dość dobra, gdyż nie sięgała tutaj piaskowa kurzawa, ledwie dostrzegalna na północnym horyzoncie.
Najbardziej wymagający, ostatni etap przeprawy przez skalne pustkowia był jednak jeszcze przed Wami, zaś od punktu spotkania ze szczurakami dzieliło was jeszcze około godziny (rokugańskiej- czyli 2h naszego czasu).
Choć ogromny Kazuki i Hida Shintaro nie narzekali na trudy podróży, idący na tyłach Hiruma Ieyasu dostrzegł, że obydwaj samurajowie coraz częściej zaczynają się potykać, nadto wkrótce powinno się ściemnić (około 1,5h naszej do zmroku).
Natomiast Naganori był w świetnej formie, z dumnie wypiętą piersią, nie okazując najmniejszych oznak wyczerpania coraz częściej rzucał nerwowe, wzgardliwe wręcz spojrzenia ku ociągającym się, zmęczonym towarzyszom.

- Towarzysze - rzekł Naganori starając się nie okazywać swej narastającej irytacji - musimy dać z siebie wszystko, choćbyśmy padli trupem u stóp rikugunshokana. Nasza misja jest ważna a życia nieistotne. Za pozwoleniem Hiruma Satoru, nie zwolnimy tempa, póki nie wykonamy zadania a jeśli ktoś go nie wytrzyma, zostanie w tyle na pastwę pomiotu Fu Lenga. Jeśli zaś to ja jestem jedynym zdolnym wykonać powierzone nam zadanie, niech i tak będzie. Puszczę się biegiem i ostrzegę załogę zamku Hiruma przed niebezpieczeństwem a potem popełnię seppuku by zmyć hańbę, jaką swą opieszałością niektórzy z was nas okrywają.