Forum KrysztalyCzasu.pl

Krew głucho tętniła w skroniach gdy wypadł zza krzaków na pustą przestrzeń przed ostatnimi zabudowaniami wioski. Na niebie unosiła się chmara skrzydlatych stworów, co i rusz któryś z dzikim wrzaskiem rzucał się w dół ku upatrzonej ofierze.

Widok masakrowanych, rozrywanych, zabijanych z bezmyślnym okrucieństwem kobiet i dzieci wzburzył krew barbarzyńcy. Przed oczyma stanęły mu jako żywe wydarzenia z przeszłości, porwanie sióstr i bezeceństwa dokonywane na mieszkańcach rodzinnej wioski.
Zmrużył oczy do wtóru napinających się mięśni i podrywając kuszę z dzikim rykiem ruszył w tan ze śmiercią nie zważając na pojawiające się strzały.

W biegu wystrzelił z broni odrzucając ją natychmiast i wyrywając topory zza pasa posłał je w upatrzone cele. Nie sprawdzając czy pociski dosięgły celu runął z pianą na ustach w największą ciżbę napastników kotłującą się z kilkoma wystraszonymi młodzieńcami usiłującymi chronić kobiety z dziećmi.

Impet z jakim dopadł i ciął dwuręcznym toporem najbliższego Akaana wprost przepołowił paskudne cielsko. Potem w pamięci zostały tylko rozprute podbrzusza, odrąbywane kończyny i wrzask okaleczonych stworów. Bez skrzydeł, brocząc krwią z ran zadanych ogromnym ostrzem, starały się odpełzać jak najdalej lecz młodzież wsparta przez żadnego zemsty wojownika szybko ochłonęła i nabrawszy animuszu dokańczała dzieła zniszczenia...

Idąc za ciosem Białe Lwy zebrały około 100 nie poranionych wojowników i ruszyły noca ku jaskiniom akaana.
Dotarliście około 1 kilometr od jaskiń, jest szarówka, ostatnie 200 metrów nim wejdziecie do jaskiń to otwarty teren.

Jak zamierzacie to rozegrać, kilka akaana lata poza jaskinią, większość jest raczej w środku.

- Wygraliśmy bitwę, ale jeszcze nie wojnę - splunął krwią Zorian, czyszcząc swój miecz z posoki. Wojownicy, którzy przeżyli bitwę o obronę wsi, stali w czterech szeregach po dwudziestu pięciu ludzi, stojąc na baczność. Kilka godzin treningu musztry i taktyki uczyniła z tych ludzi dobrych rekrutów do - może przy dobrych chęciach - prowincjonalnej warowni w Akwilonii. Tylko tam zdołaliby przeżyć, o ile nie zabiłaby ich nuda.

- Ruszymy natychmiast, dobijemy raz na zawsze te stwory! - krzyknął Zorian, wznosząc miecz. Odpowiedział mu chór zmęczonych, ale owładniętych zemstą ludzi. - Macie chwilę na zebranie zapasów. Kiedy słońce minie tamte drzewo - akwilończyk wskazał wysuszone drzewko na obrzeżach wsi - wtedy wyruszamy. Rozejść się!

***

- Pssst! Tranicos! - zaszeptał Zorian, dając znać innym Białym Lwom, przy przykucnęli. Ukryci nieco dalej wojownicy kucali w krzakach i między drzewami, rozproszeni zgodnie z rozkazem Zoriana. - Musimy szybko i w miarę cicho zestrzelić tych przed jaskinią. Potem zbierzemy suchy chrust, wrzucimy do wejścia do jaskiń i podpalimy, jednocześnie machając tarczami, by dym skierował się do wnętrza siedliska. Akaana wylecą zdezorientowane, a wtedy je dobijemy. Chyba, że macie inny pomysł? - zapytał szeptem, mrużąc oczy i uśmiechając się drapieżnie.

Grupa bojowa zajęła pozycje, część wojowników podpaliła krzewy blisko jaskiń, udało wam się wystrzelać i wybić około 1/4 populacji akaana, zostało ich około 200, tyle uciekło z zasadzki.

Nie macie szans ich trzy,ac w jaskiniach one latają, wyjścia są często wysokie na blisko 10 metrów, trzeba do tego masy ludzi.
Dzikie świnie są tylko w 1/20 tak na oko źródłem pożywienia dla mieszkańców.

Na ile się dało spaliliście i zniszczyli leża akaana. Potem wróciliście do osady.
Zaczęliście polowanie na dzikie świnie (jakimi żywią się akaana), tylko część da się złapać, większość trzeba zabijać.

Ok, budujecie zagrody i wieżę obserwacyjną. Ludzie mają zajęcie, Tranicos prowadzi dalsze szkolenie łuczników.