Forum KrysztalyCzasu.pl

Rzeczna Puszcza, 11 dzień Ostatnich Siewów

Alvor odczekał, aż jego młodszy brat nasyci żołądek, potem zaś rzucił garść złotych monet na stół opodal opartej o blat Delphine i podziękowawszy karczmarce skinieniem głowy wyciągnął Tronda za łokieć ze "Śpiącego Giganta". Młody góral nie wyglądał na zbyt zachwyconego zdecydowanymi poczynaniami brata, ale był zbyt zmęczony i osłabiony utratą krwi, by móc mu się oprzeć.

- Źle wyglądasz, mały, mus ci czym prędzej odpocząć - oznajmił Alvor schodząc po drewnianych schodkach na przecinającą wioskę drogę - Miałem ci ja złe przeczucia, kiedy padł ten pomysł pójścia do kurhanu za przewodnika, alem gębę na kłódkę trzymał. Teraz widzę, że przeczucia mnie nie myliły.

- Przecież jestem z powrotem - prychnął Trond, próbując zbagatelizować niespokojny komentarz starszego brata - Gdybyś ty widział, co ci obcy potrafią. To istni rzezacze, a na dodatek czarownicy, wszyscy jedni bez wyjątku. Pozabijali tych oprychów równie chwacko jak draugrów.

- Więc naprawdę spali tam draugrowie? - Alvor wzdrygnął się słysząc wzmiankę o nieumarłych, nakreślił na piersi stendarrski symbol ochrony przed złem - Zatem bogom dzięki, żeśmy się tam nigdy nie zapuszczali.

- Nie lękaj się, braciszku - odpowiedział Trond wskakując na zadaszony taras przylegający do chaty Alvora, będący jego kuźnią i warsztatem - Popatrz, co stamtąd przyniosłem.

Odrzuciwszy na bok płachtę brudnej płótna młody Nord odsłonił złożone przy masywnym kowadle żelazne topory, podniósł w górę jeden z nich ważąc broń w ręku i spoglądając na nią w blasku księżycowego światła.

- Przetopię je i wykuję dla siebie własną broń, z metalu starożytnych Nordów - oznajmił rozmarzonym głosem - Kto wie, może ten oręż pamięta czasy Talosa?

- Zaczniesz kuć od jutra - przesądził szorstkim głosem Alvor - A teraz marsz do łóżka, już posłane. Lecisz z nóg, mus ci odpocząć.

Rzeczna Puszcza, 11 dzień Ostatnich Siewów

Wymieniwszy półmiski na kufle piwa Hastur i Ahraveen przechylili się ponad stołem w stronę Hrotha, zapominając na chwilę o coraz bardziej doskwierającym im zmęczeniu i wypytując drużynnika o służbę pod jarlowskim znakiem.

- Nam sstała ssłużba sstrassnie nudna ssię zdawa - oznajmił jaszczur przyciskając się bokiem do Hrotha i oblizując paszczękę giętkim jęzorem. Hersir Balgruufa sprawiał wrażenie nieco skrępowanego taką bliskością argonianina, ale dzielnie walczył ze swymi emocjami, zerkając z ukosa na śmigający w powietrzu rozdwojony język gada.

- Nikt nie powiedział, że będąc hersirem trza na murach Smoczej Przystani wystawać - odparł Hroth - Irileth nie raz wspominała, że sama uczyniłaby porządek na gościńcu, gdyby jej było wolno zaciągnąć na jakiś czas pod sztandar Grani najemników dość mężnych, by jej dotrzymali kroku. Mus wam wiedzieć, że Irileth bardzo trudno dotrzymać kroku, ale jeśli to prawdziwie prawda, coście tam w Czarnygłazie wyczyniali, to chyba byście się zdali.

- Rzeknij tedy cośś jessce o zapłacie - zapytał Ahraveen mocząc jęzor w kuflu piwa i przewracając z błogością ślepiami - Na co liccyć mogą ci, co jarlowi ssłużą?

- Tu nic wam przyobiecać nie mogę - odparł ostrożnie Hroth - Mus wam rozmówić się z Irileth, a z samym jarlem, jeśliście służby chętni.

Rzeczna Puszcza, 11 dzień Ostatnich Siewów

Hastur nie wątpił, że żądni barwnych opowieści górale gotowi byli siedzieć w karczmie do białego rana, ale Gerdur niezawodnie wyczuła, że pogromcy draugrów zaczynają padać z nóg. Podnosząc się z ławy zaklaskała donośnie w dłonie, urywając w jednej chwili gwar ożywionych rozmów.

- Dajmy im już spokój - przesądziła zdecydowanym tonem - Inakszej zara z ław nam pospadają. Delphine, wskaż im miejsca do spania, niechaj odpoczywają, bo przecie każdy widzi jak ciężki mieli dzień.

- Wszystko już naszykowane do spania! - odkrzyknął zza kontuaru Orgnar. Słysząc jego słowa Redgard ziewnął bezwiednie, w ostatniej chwili przesłaniając usta dłonią. Jego wzrok pobiegł w stronę Camilii, akurat na czas, by podchwycić ostatnie spojrzenie młodej Cyrodiilki wyciąganej pod ramię z karczmy przez Luciana.

Brat dziewczyny bez wątpienia zdążył spostrzec słane Hasturowi przez Camillę spojrzenia i postąpił tak jak należało się na jego miejscu spodziewać, niemalże siłą wyprowadzając gorącokrwistą siostrę do własnego domu.

Widząc to ciemnoskóry wojownik westchnął skrycie, nie potrafiąc się pogodzić z myślą, że w kwestii przytulania do ciepłego prężnego ciała pozostał mu do dyspozycji jedynie Barr'teh.

Rzeczna Puszcza, 11 dzień Ostatnich Siewów

Odczekawszy, aż Sivariael wniesie do współdzielonego z Hasturem pokoju swe sakwy, Redgard złapał za koniuszek ogona mijającego go leniwie kotołaka. Kocur prychnął zaskoczony wrażeniem ucisku w czułym na dotyk ogonie, okręcił się na łapach wbijając w człowieka otwarte znienacka szeroko ślepia.

- Pójdziesz spać z Bretonem, sierściuchu - oznajmił ściszonym głosem miecznik, zerkając ponad ramieniem khajiita na podnoszącego spod ławy wędrowny worek Neviersa - Miej baczenie na to, że on ma nasz kamień. Śpij z jednym okiem otwartym, wiem że tak potrafisz. Jeśli pozwolisz mu pierzchnąć, do końca naszej znajomości będziesz żył na suchej karmie.

Barr'teh zachichotał słysząc groźbę przyjaciela, a chichot ów - zapożyczony od znanych kocurowi ludzi - zabrzmiał w gardle futrzastego drapieżcy iście nieludzką nutą.

- Hastur się nie troska, Barr'teh popilnuje - kotołak nastroszył dumnie uszy, a potem oblizał bezwiednie prawą łapę - Ale tylko jednym okiem, drugie musi śpikać.

Rzeczna Puszcza, 12 dzień Ostatnich Siewów

Hastur obudził się z silnym bólem głowy i piekącymi niemiłosiernie powiekami, ale usiadł na posłaniu nie chcąc sobie pozwolić nawet na chwilę lenistwa. Wciąż zmęczone wydarzeniami poprzedniego dnia mięśnie zdawały się płonąć żywym ogniem, ale ciemnoskóry miecznik tylko zacisnął usta, pocierając oczy czubkami palców.

Sivariael leżał na sąsiednim posłaniu, przekręcony na bok i oddychający rytmicznie. Redgard przyglądał się przez chwilę altmerowi, rozważając w myślach kolejny krok. Rozsądek wzywał, by jak najszybciej dostarczyć do Białej Grani runiczny kamień poszukiwany przez czarodzieja jarla, ale na przeszkodzie w realizacji tego planu stała oczywiście ponowna wyprawa do Czarnygłazu.

Hastur miał pewne wątpliwości co do pomysłu Faendala, ale musiał ustąpić w obliczu połączonych sił Hrotha i Gerdur. Zbyt ostentacyjna prezentacja skuteczności cudzoziemskich najemników mogła w opinii miecznika zagrozić ich bezpieczeństwu, bo prawdą było, że niemal wszyscy z nich pochodzili ze Skyrimu i zapewne wywodzili się z rodzin zamieszkujących okoliczne sioła.

- Elfie, pora wstawać - powiedział Redgard przeciągając się z trzaskiem kości - Słyszysz, Siva? Pora wstawać!

Człowiek podniósł się z posłania i naciągnął na siebie nogawice, co chwila pocierając bezwiednie piekące z niewyspania powieki.

Khajit wylizywal dokladnie siersc czekajac az Nievers zalegnie w poslaniu. Z doswiadczenia wiedzial, ze czekanie poplacalo, bo rzadko kiedy jakis czlowiek zgadzal sie wpuszczac dobrowolnie kotolaka do lozka. Ale gdy ludzie spali wslizgiwanie sie pod posciel przychodzilo duzo latwiej i mozna bylo cala noc korzystac cieploty spiacych i nieczego nie domyslajacych sie ludzi.

Wiec gdy kotolak w mroku nocy w koncu dostrzegl, ze oddech Nieversa splycil sie i wyrownal Barr'teh bezszelestnie wstal wsunal w szpare miedzy gorna czescia drzwi a framuga monete, tak aby spadla jesliby ktos otworzyl drzwi i sprawdzil dokladnie okienko czy aby napewno nie dalo sie go otworzyc. Potem wsunal sie pod koldre i na wszelki wypadek zawinal ogon wokol kostki bretona. Czlowiek emanowal tak przyjemnym cieplem, ktore w moment wprawilo Barr'teha w plytki, czujny sen.

Watek techniczny

Kotolak spi czujnie jednak na wszelki wypadek, przygotowal kilka "alarmow", gdyby Nievers postanowil dac noge w nocy. Jesli okienko sie otwiera, to tez robie cos podobnego jak z drzwiami.

- Yaaa.... Nie mam sztyletu pod żebrami? Dzieńdobry wszystkim - elf przeciągnął się. - Witaj, Hastur. Neveirs żyje, nie zwariował? A miałem nadzieję...