Forum KrysztalyCzasu.pl

[center]Opodal Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua)[/center]
Wciągając w nozdrza całkiem przyjemny zapach stęchlizny, podkreślony charakterystyczną nutą pleśni i kuszącą wonią mułu, Kallan przykucnął obok Felidae nie chcąc przypadkiem nadepnąć zwalniającemu kroku czworonogowi na ogon.

- Roztropnie prawisz, druhu - szepnął czarownik - Wszelako na tych mokradłach nie dość drzewów, co byś mógł po nich skakać, a do wody nie wpaść. Wleź ty mi lepiej na pukel, poniosę cię jak kozę z pastwiska, bo jak przemokniesz, znów będziesz kichał i smarkał bez ustanku.

W zapachową kompozycję pieszczącą powonienie Vileny wdarł się nagle akcent nie pasujący do całości: woń niedawno rozczesanego gęstego futerka, słonawa i znajoma. Nętka.

- Siostro, czy twój skrzydlaty towarzysz zechce stać się naszymi oczami? Mus nam ominąć skrzętnie groblę, wszelako na tych bagnach czai się zło, o których wszyscy słyszeliśmy.

Pieśniarz Astralu wzdrygnął się na samą myśl o topielnikach, odrażających nieumarłych kryjących się pośród porośniętych rzęsą sadzawek i grząskich rozlewisk. Utopce czyhały w tym miejscu tak długo jak tylko Kallan sięgał pamięcią, chociaż nigdy nie zbliżały się do wioski, najpewniej odstraszane od Kamu czarodziejską mocą ochronnego menhiru - a tak przynajmniej sądził niezbyt obyty w teorii magii guślarz. Szeptane złośliwie po kątach plotki głosiły, że pierwszym z nich był jakiś ludzki przybysz z Drecare, który wbrew zdrowemu rozumowi rozkochał się bezgranicznie w babce Nętki i który utopił się własnoręcznie w bagnie po odrzuconych przez nią zalotach - tradycyjnie wychowana Utra nie potrafiła bowiem znieść widoku jego bezwłosego torsu. Vilena, z oczywistych powodów nie czujący żadnego pociągu ani do obdarzonych brzydkimi oczami ludzi ani do cierpiących na brak kostnych płytek Utra, nie miał pojęcia, ile w tej historii było prawdy, a ile przekornej złośliwości, wszelako przygody wielu napastowanych na bagnach ziomków jawnie dowodziły tego, że utopce cały czas tam krążyły!

[center]Pobliże Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua),
360 rok Ery Silniri. [/center]

Popielata mgła wkrótce spowiła ostatnie chatynki Mądrego Kamu, który ze smutkiem zostawili za sobą. Na skraju osady wznosiły się niewielkie kurhany, tym dotkliwiej przypominające tych, których szczerze kochały ich serca. Z każdym kolejnym krokiem ból rozłąki narastał, a milcząca to tej chwili młódka cicho zmówiła modlitwę do Naji Najdroższej i Gronosa Szlachetnego rozciągnięcie swej opieki nad synami i córami tej ziemi, mieszkańcami Modrego Kamu. Dziewczyna już do końca dni swoich miała zapamiętać baczne spojrzenie babki swej, cierpliwie gotowe na to, co przyniósł okrutny los. Biorąc od Mądrej uzdrowicielską torbę, głos dziewczyny niemal uwiązł w gardle. Zdołała li tylko wyszeptać:

- Babciu... uczynię wszystek, by wesprzeć moich druhów, a cudowny kam był bezpieczny. Pamięć o waszej miłości i ofierze będzie zawsze w naszych sercach.

Z oczu dziewczyny popłynęły łzy na wspomnienie pożegnania. Dopieroż po chwili dosłyszała kocią i rozsądną propozycję, a także sugestię Kallana. Ciemność dookoła istotnie zdawała się zapowiadać obecność sił ciemności, toż dziewczyna szybko ozwała się do swych przyjaciół:

- Dobrze prawicie. Pójdźmy poprzez bagniska, a uda się przemknąć niezauważonym przez wroga.

Opowieści o utopcach czających się w mętnych toniach rozlewisk napawały ją strachem i równie nieprzyjemnym odczuciem obrzydzenia na myśl o pozbawionych życia, śliskich od wody ciałach, ożywionych li tylko wiecznym głodem i niechęcią do żywych. Przeto przytaknęła na sugestię swych towarzyszy, a niebawem biało umaszczony nietoperz, niczym zjawa ze snu zniknął pośród mgły i cieni.

[center]Opodal Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua)[/center]
Mądry Kam został z tyłu. Vagar nie sądził by kiedykolwiek zobaczył swoich bliskich. Ale może zdoła ich pomścić. Patrzył na runiczną tarczę i rękojeść rodowego miecza. Tak przyrzekł sobie w duchu, z ich pomocą dokonam pomsty.

Teraz najważniejsze było ujść wrogom, by móc zrealizować swoje plany. Ucieczka była wbrew wszystkim naukom i przekonaniom Vagara, ale ojciec i starszyzna tak nakazali. Posłuszeństwo było najważniejsze.

Popatrzył na towarzyszy, chyba mieli odczucia zbliżonego niego samego.

[center]Opodal Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua)[/center]

Rodan spakował cenne przedmioty jakie przed chwilą otrzymał i zaczął się zastanawiać nad możliwościami jaki mieli.

- Musimy zrobić wszystko, aby oddalić się jak najdalej od kultystów, więc idziemy przez bagna. Nie będziemy ryzykować wykrycia kamienia, przez tych plugawych łajdaków i to w mojej ocenie jest najważniejsze. Nie wiemy jakimi mocami dysponują, dlatego musimy zrobić wszystko, aby nie mieli szans nas wykryć. Nie znam się na utopcach, ale w grupie jesteśmy siłą.

- Vagar ma tarczę, więc może iść z przodu. Jakby cosik się wydarzyć miało będę strzelał z łuku. I nie lękajcie się. Na pewno nam się uda - powiedział szeptem dodając sobie i innym otuchy.

[center]Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua), 360 rok Ery Silniri. [/center]
Naradziwszy się przeto uprzednio, sciegnę opuścili i szparko ruszyli ku grzęzawie. Ot czasu dużo nie minęło, gdy grunt opadać zaczął coraz to i bardziej, a wokół wzrosły zastępy gęstych łozic. Przekradali się przez nie cichcem, radzi, że ich nie tylko mgły, ale i gęsty chrap kryją przed wzrokiem sług Ciemności. Zali po kilku krokach jeszcze krze ustąpiły, ukazując przestwór okrytych mgłą moczarów, gdzie się szare tonecki* galatnie rozciągały. Wokół nich zaś zieleniło się wiosenne rogozie,** długimi piórami liści wezbrane. Tu i tam, na kozubach złociło się bonowie,*** na próżno starając się umaić tę ponurą krainę smętku i wieczystej mgły. Drzew rosło tu niewiele, jeno olsze samotne i zastępy sawakowych**** zarości.

[center][/center]
Amasis nie dając na siebie czekać śmignął w stronę grzęzawy, by najlepszą drogę dla druhów swych wyszukać. Za nim ostrożnie podążył Vagar, rozglądając się dookoła, a zły nieco, bo już mu majaczące we mgłach pniaki na nerwy działały, zdając się co i rusz do jakowyś postaci podobne. Wszak młodzian czujności swej nie zmniejszył, dłoń w pobliżu miecza mając. Kolejno za nim ruszył Rodan, gotów po łuk sięgnąć przy najlżejszej sposobności, dalej zaś Nętka i Kallan. Vilena zamykał pochód, gotów by pomóc, kiejby ktosik wpaść miał w grzęzawę.

Wtem zafurczało cosik w powietrzu i niewielki biały latopiyrz***** opadł na ramię Nętki. Młoda wiedźma słuchała chwilę tego, co miało jej do powiedzenia popiskujące stworzonko, za czym odezwała się:

- Dobrze się stało iżeśma groblę minęli. Pado mój chowaniec, iże na niej dwóch jeźdźców stoi. A zbroje mają ciemne, jakoby mary. A oczy ich koni jarzą się niczym węgle. Snadź to przeklętniki są.

Strwożeni wieścią wszyscy zara spojrzeli w stronę niedalekiej grobli. Odetchnęli wszak z ulgą, widząc jeno wirujące opary, w których majaczyły kolejne gnijące pniaki. Wiedzieli jednak, iż wróg jest blisko i trza być ostrożnym, by go krzykiem jakim na swój łeb nie ściągnąć.

Ruszyli dalej, przedzierając się przez tupła. Gdy nagle usłyszeli z tyłu jakieś wołanie:

- Rodanie! Rodanie! - wołał ojciec młodego barda - Wracajta! Wszyćko już dobrze jest, nikaj się nie musita lękać!

- Wnusiu, pomóż mi! - ozwał się z innej strony głos babci Nętki - Toż potopię się do cna w tej grzęzawie! Ratuj!

- Synu, kaj idziesz? - zawołał z inszej strony głos ojca Vagara - Wszak nie tędy wam droga. Do wsi migiem wracajta!

Słysząc głosy do powrotu ich wzywające Nętka cofnąć się odruchowo próbowała. Jeno kępa rogozia na którym stała ciężaru Utra utrzymać nie dała rady i młoda wiedźma z plaśnięciem zwaliła się w grzęzawę. Zara też wokół niej wzburzyła się gnijąca woda, a na powierzchni topieli ukazały się bąble wypuszczające z siebie odór okropisty, błocko z obrzydłym odgłosem poczęło zaś wciągać szamoczącą się dziewkę. * tonecek - topiel, miejsce, gdzie się można utopić.
** rogozie - sitowie
*** bonowie - kaczeńce
**** sawakowe - szakłakowe
***** latopiyrz - nietoperz

[center]Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua), 360 rok Ery Silniri. [/center]

Latopyrz przybył niebawem ze zwiadu wielce przydatnego, oto bowiem na grobli, którą mogliby przyjść do Puszczy Brodatej, stał rycerz czarną jak smoła zbroją okuty. Serce Nętki zabiło wżdy szybciej strachem wiedzione. Rozejrzała się więc dookoła, jednak li tylko powykręcane gałęzie olsz i smętne pniaki dawnych drzew, wyglądały z pośród białych jak mleko mgieł. Cichym głosem oznajmiła więc swym bratnim obecność przeklętnika na trakcie. I gdy jęli dalej przedzierać się przez tupłoty rzęsą zazielenione, zdało się, że posłyszała głos. Z początku ciche wołanie, zdało się nagle tak wyraźne, że młódkę zdjęła trwoga. Głos babki będącej w nagłej potrzebie rozbrzmiał tuż nieopodal.

- Wnusiu, pomóż mi! - ozwał się z innej strony głos babci Nętki - Toż potopię się do cna w tej grzęzawie! Ratuj!

- Babusko kochana! - jęknęła Nętka - toć to jej głos! Wytrwała i li znalazłas się na bagniskach! A jesli to jej duch! Przerażona dziewka obróciła się zmierzając w stronę, z której dobiegał głos jej babki. Grząska i pokryta śliskim błockiem ziemia nie była w stanie dać li podparcia krzepkiemu ciału dziewczyny i czarownica plusła w cuchnącą toń. Bagnisko zaczęło łapczywie pożerać młódkę, a długie poły sukni i wszechobecne w topiecku glony oplatały jeszcze bardziej ciało kobiece. Wtedy pokryta zazieleniałą rzęsą woda, wydała z siebie gwałtownie bąble i przyprawiający o mdłości odór. Niesamowita wytrzymałość cechująca utra, pozwoliła jednak wiedźmie wytrwać. Dziewczyna wyciągnęła długie ramiona na przód, próbując się chwycić czegokolwiek, co zdołałoby utrzymać jej ciężar.

- Druhowie moi, pomóżcie! Zapadam się w tonecku!

[center]Podkład:https://www.youtube.com/watch?v=4EMvTm2Jlek[/center]

Myśli dziewczyny biegły jak oszalałe, gdy próbowała uchronić się przed całkowitym zatopieniem w chłodnej czeluści wód. Przed oczami wyobraźni na chwilę stanął jej obraz ukochanej babci i przestrogi przed tym, co może kryć się pod mętną powierzchnią tupłotów.
[center]
Strzeż się, strzeż
Czarnych oków wód i tego co pod nimi

Strzeż się, strzeż
Głosów co na manowce wiodą[/center]

Nętka wiedziała, że teraz poddać się nie stoi, a w myślach jęła błagać Naję o ochronę i siłę, aby pomóc babci a z bagnisk wyjść.

Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat

Drżąc na całym ciele pod wpływem złego przeczucia, Kallan Pieśniarz Astralu okręcił się w miejscu i wyciągnął w stronę Nętki dzierżony oburącz sakwakowy kij.

- Nie dajcie się zwieść, złe licho nas chce omamić i ku zgubie przywieźć - wyrzucił z siebie ściszonym głosem Vilena - To nie nasi krewniacy nawołują, jeno bagienne upiry. Nętka, kija ucap. Rodan, ściągnij mi harpun i podaj go Nętce w drugą rękę, pociągniemy we dwóch. A ty, Amasisie, zadem się przysuń do dziewki i ogon wyciągaj ku niej jak jeno daleko zdołasz, a nuż zdoła się go uchwycić, to w przód pociągniesz.

Za wszelką cenę nie chcąc spoglądać ku migoczącym pośród smrodliwej mgły kulom trupiego światła, guślarz odwrócił od nich czym prędzej głowę.

- Nie patrzcie w te ogniki, to się jeno źle skończyć może - przestrzegł towarzyszy - Nętka, trzymaj kija!

[center]Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat[/center]
Nie drzyj gęby babo, bo nas jeszcze usłyszą i na zawsze będziemy w tych tupłach mieszkać - pomyślał zdenerwowany Rodan, trzymając mocno torbę z kamieniem. Wtem odezwał się Kallan, który wpadł na bardzo dobry pomysł. Rodan natychmiast go podchwycił i Razem z Vilena zaczęli pomagać towarzyszce Utra, która z racji swojej wagi zagłębiała się w bagno coraz bardziej.

- Bądź ciszej - powiedział do Nętki, mając nadzieję że sytuacja szybko zostanie opanowana. - I nie szarp się, to cie szybciej wyciągniem.

- Masz racje Kallanie. Nie patrzcie na światełka, bo nas w zgubę wyprowadzą - dodał szeptem, zwracając się do reszty towarzyszy.

[center]Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua), 360 rok Ery Silniri. [/center]
Felidae prychnął ino, najwyraźniej nie popierając propozycji Vilena, która musiałaby się skończyć wylądowaniem i jego w mętnej topieli. Za czym wskoczył na pobliski pieniek, by rozejrzeć się wkoło. Kallan z Rodanem nie czekając pospieszyli na pomoc tonącej, podczas gdy Vagar, z ręką na głowni miecza, podejrzliwie przyglądał się snującym się wkoło mgłom, starając się jednak, pomny ostrzeżeń guślarza, nie patrzeć na tajemnicze światła.

Nętka ułapiła uczepiła się podanego kija, podciągając się w górę. Za czym obaj młodzieńcy napięli mięśnie, starając się ją z tej zdradliwej dunicy*. Przez chwilę zdało się, iż bagno nie zechce zwrócić swej zdobyczy, za czym jednak błocko wydało z siebie oślizgłe ślurpotanie, puszczając dziewkę i całą trójka potoczyła się w pobliską kałużę. Nętka leżąc twarzą w kępie zorzówki** nie zdążyła wszak Karadosowi za ocalenie podziękować, gdy nagle poczuła jak cosik oślizgłego chwyta ją za kostkę i ciągnie nazad, w grzęzawę! Pisneła tylko, nogą to coś kopnąwszy. Uścisk zelżał i utra co rychlej odczołgała się od feralnej topieli.

Takoż Rodan i Kallan na nogi się podnosili, gdy wtem uwagę ich wzburzyło syknięcie Vagara. Spojrzeli w miejsce, w które i on patrzył. A tu gwałtu, rety! Woda burzyła się tam i kipiała pianą zieloną pokryta. Z niej zaś wynurzył się kształt okropny, wężowy, o ślipiach żółtych jak ropa sącząca się z rany. Na ten widok zamarli naraz wszyscy, bo potwór wielgachny był a paskudny, ostrymi kolcami na długim ciele porosły. Stwór zaś wspiąwszy się na pobliskie drzewo zasyczał do nich, ukazując kryjące się w paszczy ostre zębiska!

[center][/center]
* dunica - głęboki dół zalany wodą
** zorzówka - trawa rosnąca na bagnach: turzyca dwupienna

Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat

Vagar nadal próbował oczyścić się nieco z błota. W takim terenie jego zbroja była zawadą i to znaczną. Tylko dlatego nie ratował dziewczyny. Sam z trudem sobie radził, ale nie zamierzał tego powiedzieć głośno.

Już miał pochwalić kompanów, za udane uratowanie Nętki, gdy zauważył jakieś paskudne wielkie COŚ. Nie mógł sobie nic przypomnieć na temat stwora, ale wyglądał na głodnego.

- No chodź tu paskudo - rzekł Strażnik i ruszył na stwora z mieczem i tarczą. By przykuć jego uwagę.

[center]Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua), 360 rok Ery Silniri. [/center]

Młoda kobieta szybko pochwyciła podany jej kostur i już niebawem dwójka przyjaciół wyciągnęła ją z cuchnącej topieli. Gdy wiedźma myślała już, że udało jej się uwolnić od tegoż paskudnego wielce bagniska, poczuła pociągnięcie za nogę. Coś niczym oślizgła macka, próbowało ją wciągnąć z powrotem do matni, z której dopieroż wyszła. Utra niemal odruchowo kopnęła silnie napastnika, a cios okazał się na tyleż silny, iż uczuła, że to coś puszcza jej nogę, a sama może szybko podnieść się z klęczek i ruszyć na przód, na troszkę bardziej stabilną płachetkę ziemi. Dopieroż wtedy, gdy znalazła się za oboma jej druhami, odwróciła się w kierunku zagrożenia. Widząc jadowite ślepia gada szybko sięgnęła po jedną z kamiennych duli przytroczonych do jej pasa. Choć instynkty podpowiadały jej natychmiastową ucieczkę, młoda wiedźma nie zamierzała się cofnąć. Słyszała głos swej babki, tak niedaleko! A gdybyż to najeżone kolcami, olbrzymie gadzisko zwróciło swój wzrok na mądrą kobiecinę? Ziemia dawała na dodatek podparcie tylko miejscami, ucieczka nie należałaby więc do zbyt bezpiecznych.

[center]Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua), 360 rok Ery Silniri. [/center]

Rodan po wyciągnięciu towarzyszki z bagniska, poderwał się na nogi widząc wężowego potwora. Nie myśląc dłużej złapał za łuk i naciągnął strzałę na cięciwę, dając sobie chwilę na pewny strzał.

- Vagar, zajmij go czymś jak będę strzelał - powiedział nerwowo do druha.

Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat

Kallan zapuszczał się czasami w środku dnia na sąsiadujące z wioską mokradła w poszukiwaniu ziół, gdyby jednak wcześniej wiedział, że w pobliżu Kamu zamieszkują takie monstra, najpewniej całe życie przesiedziałby na wioskowej strażniczej wieży. Zapewne jedynie niemożebnie łaskawemu miłosierdziu Karadosa należało zawdzięczać fakt, że wężowidła pokroju stwora na drzewie trzymały się z daleka od osady, teraz jednak Vilena znalazł się na ich własnym terytorium, niczym osaczona przez Amasisa norka.

Przez umysł guślarza przemknęła spłoszona myśl wrzeszcząca o potrzebie natychmiastowej ucieczki, znienacka zniknęła jednak spłoszona dziwnym uczuciem dumnej desperacji. Prawdziwy potomek Salana Płomienia Rosy nigdy nie uciekłby porzucając towarzyszy na pastwę losu!

Wbijając swój kostur w grząską ziemię pomiędzy nogami, Pieśniarz Astralu pochwycił upuszczony chwilę wcześniej przez Rodana harpun, odwiódł do tyłu drżące z wrażenia ramię. Dzieląc swą uwagę pomiędzy bestię i napinającego łuk Rodana, guślarz wymierzył swą broń w cielsko syczącego groźnie potwora.

[center]Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua), 360 rok Ery Silniri.[/center]


Sugestia Kallana została zignorowana. I bardzo dobrze - pomyślał kot - Ciekawe, czy byłby taki cwany, gdyby potem musiał mi futerko czyścić z tej brei., pomyślał felidae obserwując dalej całą sytuację.
Zastanawiało go jednak zachowanie wiedźmy - o ile bowiem zwykle była hałaśliwa, tak teraz zdawała się słyszeć własną babkę w głębi bagien, a to nie wróżyło najlepiej. Niemniej samą akcję ratunkową obserwował strzygąc uszami na wypadek pojawienia się kogoś niespodziewanego. Przez moment wydawało mu się, iż gdy Nętka miała już wyjść z bagien, na ułamek sekundy cofnęła się wgłąb ziemi, co zwróciło uwagę zwiadowcy. To, co po chwili zobaczył, przerosło jego oczekiwania.

Na widok oślizgłego stwora złożył momentalnie uszy po sobie, najeżył sierść i prychając odskoczył instynktownie do tyłu. Nie wiedział co to, nie zamierzał jednak się z tym bliżej zaznajamiać. Wyciągnął łapkę z dmuchawką i przygotował się do strzału, celując w ohydny łeb. Świetnie, dopiero wyruszyliśmy, a tu już kłody pod nogami!

[center]Bagniska w okolicy Mądrego Kamu, 29 Łżykwiat (Aloqua), 360 rok Ery Silniri. [/center]
Widząc poczwarę wypełzłą z bagiennych czeluści, wszyscy nie myśląc wiele za broń migiem porwali. I choć ręce im drżały, a kolana zdawały się bardziej miękkie niż być powinny, zali nie wspomniał nikt o ucieczce. I gdy wiele lat później we wspomnieniach będą wracać do tej chwili, pojmą przecie, że to właśnie ona pchnęła ich na szlak bohaterski - decyzja o tym, czy ujść haniebnie, druhów we mgle porzuciwszy, czy walczyć ze stworem, choćby i obrzydły a straszliwy był.

Widząc poruszenie wśród przeciwników, stwór zasyczał groźnie i plunął gęstą, zieloną mazią w stronę Vagara. Strażnik jednak tylko podniósł tarczę, tak jak go na szkoleniu uczono i jadowita wydzielina spłynęła po niej, nie czyniąc mu krzywdy. Amasis już miał użyć swej dmuchawki, gdy spojrzenie wężowych oczu padło na niego, wszelką siłę członkom odejmując. Podobnie stało się z Kallanem i Nętką, którzy już brali zamach by cisnąć w wężowidło bronią, którą dzierżyli w ręce. Siła jarzących się ślepi była jednak przemożna, pożerając moc ich woli, niczym ogień pochłaniający suche liście.

[center][/center]
Atoli Rodan oparł się z łatwością złemu zaklęciu i wypuścił chyżą strzałę, która niczym jaskółka przemknęła w powietrzu i utkwiła w cielsku gada. Zasyczał on groźnie, bryzgając zieloną śliną i zamierzył się do ciosu, widząc zbliżającego się Vagara. Strażnik poruszał się uparcie naprzód, wyszukując pewne oparcie w zdradliwym bagnisku. I jego przez chwilę opadła słabość, sącząca się z wężowego wejrzenia. Młodzieniec wspomniał jednak ojca i matkę i wiosce pozostawionych i oparł się mocy hipnotycznych ślepi.

Kallan, widząc iż jego druhowie stawiają dzielnie, skupił całą siłę swej woli i wyrwał się wreszcie z niemocy. Zaraz też oszczep, co go w ręku wzniesionym dzierżył, ku wężowi cisnął. Ugodził on stwora boleśnie, bok mu cały przeorał. Na ziemię zaś polała się ciemnozielona jucha. Wężowidło wzniosło się ino w górę, jakkby bólu nieswiadome i spadło na Vagara, atakując go kłapnięciem potężnych szczęk. Ten jednak ponownie wzniósł tarczę, blokując cios. Nie był jednak w stanie ustrzec się zdradliwego uderzenia ogonem, który wynurzył się z topieli tuż plecami wojownika. Cios ten zgruchotałby z pewnością kręgosłup młodzieńca, gdyby nie kolczuga, która ochroniła ciało Strażnika. Mimo to, siła uderzenia była tak wielka, iż Vagar z trudem zachował równowagę. Utrzymał się jednak na nogach, choć wielu słabszych przecie upadłoby na jego miejscu w grzęzawę. Za czym miecz do ciosu wzniósł i jednym cięciem łeb stwora od szyi oddzielił! Zwinęło się z bólu okropne cielsko, osuwając się bezładnie na powrót w topiel. Przez kilka uderzeń serca, jego potworne sploty wiły się w gnijącej wodzie, coraz głębiej w tupła się pogrążając, aż w końcu nastała cisza.

Spojrzeli tedy na siebie wszyscy zdziwieni jeszcze przez chwilę, że oto stwór legł z ich ręki. Nętka zaś odetchnęła ciężko, wyzwolona wreszcie z paraliżującej ją niemocy. Wszakże nie koniec był to jej utrapień.

- Wnusiu ratuj! - zawołała bowiem ponownie jej babka we mgle. - Toż tonę ja ci tu! Tonę!