Forum KrysztalyCzasu.pl

Stara pracownia bednarza, 32 orakt-ran

Ochlaptusy spojrzały wymownie po sobie, kiedy tylko Ketras obrócił się na pięcie gotując do srogiej szarży, jak na typowego maga przystało. Surelion był pewien, że ten jego uczeń był szczególnym przypadkiem. Nie, żeby jakoś odstawał od reszt ewenementów składających się na jego lud ale rozumiał czemu Ketrasowi tak trudno było ukończyć magiczne patenta, uprawniające do oficjalnego uprawiania magi. Surelion spoglądając na maga oddalającego się właśnie w kłębach wzniecanego kurzu unoszącego się spod tupotu nóg był dumny z ucznia. Był też pewien, że ów uczeń ten dokona rzeczy chwalebnych i wielkich dla kultu, choć być może nie będzie ich zbyt wiele biorąc pod uwagę entuzjazm z jaki maga pchał się w niebezpieczeństwo. Niebo. Tak niebo, temat który nieco spędzał sen z oczu półbogowi. Miejsce gdzie trafiają jego wyznawcy... nie do końca działało poprawnie. A szczerze mówiąc, temat był zupełnie nie ruszony. Surelion obiecywał sobie wielokrotnie, że zajmie się nim w pierwszej kolejności, ale wymagało to dostępu do dużo większej mocy i kręgów jakie był nadal poza zasięgiem jego ograniczonego ludzką powłoką boskiego jestestwa. Zatem, jedyne zatem co mógł zrobić póki nie uruchomi Nieba, to nie wspominać o tym drobnym, nie istotnym fakcie swoim wiernym. Taki szczegół jak chwilowy brak królestwa niebieskiego, gdzie można spocząć po śmierci, mógłby położyć się cieniem na entuzjazmie do ponoszenia ryzyka jaki przejawiali uczniowie. Spoglądając na szarżującego w jak w amoku Ketrasa, Surelion uznał że taka wiedza nie była mu teraz do niczego potrzebna.

- A wy dokąd? - zapytał Surelion chłodnym głosem, dwóch obdartusów, którzy najwyraźniej zamierzali się ewakuować w trybie pilnym. Pytanie poparte było mocnym argumentem w postaci czubka jednoręcznej kuszy który wychynął z cienia gdzie stał półbóg. Ostry szpic bełta mierzył raz w jedną raz w drugą słabiznę pilnowanych ludzi. - Jeszcze nie pozwoliłem wam odejść, zanim tak zrobię, wpierw utniemy sobie małą pogawędkę na temat waszej wiary...

Nawracanie nowych wyznawców na prawdziwą wiarę to takie męczące zadanie Pomyślał półbóg.

Stara pracownia bednarza, 32 orakt-ran


Podzielony na dwa bieguny plac stał się wszystkim co teraz interesowało wyznawców. Proste ruchy zaowocowały szybkim przemieszczeniem się w kierunku oponenta. Milcar i Eszar byli szybszy niż błąkający się w swym umyśle połork.

Raptownie podzielili kroki i tuż po uderzeniu barda, ślepak chwycił mięsiwo i z obrzydzeniem na twarzy i posłał je w mroczną czeluści drewnianego portalu.

Olf gotowy na wszystko zbliżał się w kierunku towarzyszy. W jego umyśle drzwi rozszarpywała ogromna włochata bestia, napędzana rządzą mordu na nieznajomych, tuż po tym jak przynęta zniknęła za progiem pracowni. Jednak marzenie umysłu nie spełniło się. Mag orczym okiem lizał ciemność, która z każdym uderzeniem serca nabierała konturów.

Elszar celnie walnął nieświadomego ataku mieszańca. Jucha momentalnie zalała jego łysą glace, a nogi ugięły się w kolanach rzucając go o ziemię. Zdążył tylko przekląć z ból gdy na moment zastygł bez ruchu.

- Or! Poszła! Wrzasnął ktoś z ciemności i wtedy kształt, który wcześniej Ketras próbował oddzielić z smolistej czerni pokazał się w pełnej okazałości.


Gruba atramentowa sierść zdobiła potężnie zbudowane czteronożne ciało. Głowa wilka przyozdobiona szpiczastymi uszami ułożona była bardzo nisko ziemi. Mocarne łapy niosły ogara z wielką gracją, a długie kły zdradzały wilczą krew. Oczy drapieżnika i barda spotkały się, łowca i ofiara ruszyli do tańca. Niebo ozdobił jaśniejący pocisk uwolniony z rąk maga, a w uszach zawrzała muzyka przerażonych żebraków.

Wszystko szło gładko, uzbrojony półork leżał nieprzytomny, ale kolejne niebezpieczeństwo ukazało się w ciemnym otworze drzwi. Znów napotkałem dzikie oczy gotowe do mordu. Tym razem miałem w ręku ostrą stal.

Głos z wnętrza ciemnego pomieszczenia dowodził, że w ukryciu czaka ktoś jeszcze, trzeba było działać szybko. Choć serce waliło jak oszalałe, nie było czasu na odwrót. Wystawiłem miecz ostrzem w kierunku wilka, by móc wykorzystać bezpieczną odległość, jaką dawała mi broń.

Wbiłem oczy w jego ślepia, śledząc każdy ruch. Jasna iskra wstrząsnęła jego ciałem, coś czego nie znał.

Stara pracownia bednarza, 32 orakt-ran

Skrząca się energią bryłka mocy trafiła potężne zwierzę w pierś, wypaliła mu w sierści szkarłatną łatę. Wilczur wydał z siebie pisk, który momentalnie przeszedł w dławiące gardziel warczenie, nienawistne i pełne żądzy krwi.

Ketras odpowiedział mu podobnym w brzmieniu warkotem, dając się ponieść dzikiej krwi swego orczego rodzica. Bijące szaleńczo serce olfa tłoczyło krew z niezwykłą szybkością, wyostrzając zmysły mieszańca i wywołując u niego dreszcz ekscytacji.

- Ku chwale Boga Bogów - szepnął mag wysuwając przed siebie uzbrojoną w sztylet prawicę.

Milcarr nie mógł dostrzec efemerycznego błysku kling sztyletów jakie pojawiły się w jego dłoniach. Nie mógł też ujrzeć psiego pyska i groźnej pary oczu, ale potrafił to sobie wyobrazić. Aż ciężko było uwierzyć, że już drugi raz w przeciągu kilku dni los stawia przed nim pobratymców wilków. Czyżby był to jakiś kolejny znak klątwy jaka wisiała nad Ślepakiem? Nie czas był teraz aby się nad tym zastanawiać. Trzeba było wpierw zapracować sobie na czas do rozmyślań, a sztylety aż wydawały się gorące, takie były skore do juchy przelewu.

Zabójca instynktownie odwrócił się w stronę niesłyszalnego dla innych odgłosu psiego oddechu i syknął cicho do barda:

- Gdzie?

Stara pracownia bednarza, 32 orakt-ran

Włochata bestia w mgnieniu oka wybyła się w powietrze, celując w szyje Eszara. Taneczny krok pozwolił mu uniknąć kłapnięcia dwóch podków ostrych zębów. Przerzucił ciało w bok i ustawił ostrze szpikulcem w nadziei na zadanie ostatecznego ciosu. Ostrze stało się jego tarczą, jednak nie było tak efektywne jak włócznia. Ciepła jucha polała się na obie ręce barda, kiedy klinka przeszyła atramentowe futro. Wraz z ślizgiem do uszu zebranych dotarło przerażające warknięcie. Uśmiech na ustach grajka zszedł tak szybko jak szybko doszło do niego, że zwierz jest dalej w pełni sił! Ustawił miecz szpicem w kierunku ogromnego pyska, zwierz zaczął okrążać barda z prawej strony, czekając na odpowiedni moment do ataku!

Milcar czekał na wskazówkę od towarzysza by zaatakować zwierza, chwile w niewiedzy upływały bardzo szybko i kilka uderzeń serca usłyszał ponowny pisk drapieżnika. Dźwięk ten kazał mu działać. Zdając się na swój instynkt i czuły słuch posłał pierwsze ostrze w kierunku sapiącej bestii. Niestety usłyszał tylko świst i uderzenie stali w drewno.

Mag mógłby przysiąść że jego oczy przodków dostrzegły w starej pracowni ruch, mogło być to okno, drzwi bądź kolejny z akolitów czający się w mroku. Teraz jednak zagrożeniem był żarłoczny wilczur, złowrogo szczerzący kły na barda. Ketras zatrzymał się w połowie drogi, skierował dłoń w kierunku atramentowej kudłatej bestii. - Sagitta magicae! warknął i ponownie z jego dłoni wystrzelił pocisk niosący skumulowana energię.

Pocisk wypalił spory kawał futra, a drapieżnik zawył z bólu!

Działania wyznawców skupiły pełną uwagę Kielicha Magii, tak bardzo przejął się omal zranionym bardem. Żebracy widząc rozproszenie uwagi na obliczu półboga wykorzystali to i rzucili się na niego z gołymi pięściami! Szybka przepychanka, skończyła się kiedy ledwo co się zaczęła. Surelion został zepchnięty na ścianę, a dwóch żebraków ucieka w najlepsze zagraconym przesmykiem.

Ten ogień, który pewien alchemik nazwał kiedyś adrenaliną, spalał mięśnie, nerwy i resztki rozsądku. Sytuacja wymagała działań błyskawicy, a ja zasłaniałem się mieczem przed wilkiem, brak było mi odwagi, by stanąć z nim do otwartego i decydującego starcia.

Nie mogłem pozwolić sobie na żaden błąd. Jakbym dyrygował głosami, niczym sławny malaucki bard Bobbin M'kferrin. Wyczekam momentu, kontynuując manewr, ustawię się tak by zwierz był na wprost rzutu sztyletu Milcara.

Oddechy, dyszenie,
uuuuuu, ffffffy,
warczenie,wrrry,
stopy i łapy,
pac,
pac, pac,
szurr, pac,
szur, szur,
...ciach.

-Wprost! Wal!

Patrząc w czarne oczy, obwiedzione atramentowym futrem, myślę że jestem lepszym drapieżnikiem.

Stara pracownia bednarza, 32 orakt-ran

Rażony ciskanymi przez Ketrasa ładunkami czystej mocy, ogromny wilczur wydawał z siebie potępieńcze dźwięki cierpiąc ból oparzeń i dławiąc się jednocześnie własną zajadłością. Świat w oczach mieszańca poczerwieniał, kiedy do jego skroni uderzyła gorąca krew pompowana przez walące szaleńczo serce. Płynąca poprzez ciało maga moc, czerpana z amuletu w dłoni, wprawiała surelianina w stan euforii nie pozwalając mu myśleć o własnym bezpieczeństwie.

Zmieniając uchwyt dłoni na rękojeści sztyletu olf skoczył zwinnie do przodu, zamierzając dźgnąć uporczywie trzymającą się życia bestię w grzbiet.

Stara pracownia bednarza

- Prawda was odnajdzie! Kielich wiedzy pożegnał czułymi słowami dwie sylwetki, które w zajęczych skokach przemykały przez zagracony przesmyk. Deszcz nieubłaganie odliczał czas między kroplami. Półbóg nie tracąc czasu wyskoczył zza winkla z kuszą aby dołączyć do swoich towarzyszy, kotłujących się pod wielkimi wrotami szopy bednarza.

Nigdzie nie pójdziesz gagatku! Powiedział chłodnym głosem ślepak, wypatrując w przenikających się plamach kolorów i szarości półorka. Napędzani adrenaliną serce mieszańca kotłowało coraz szybciej, pchając energię do jego rąk. Próbował się czołgać, co chwilę rzucając błagalne spojrzenie na nieuniknioną konfrontację z zbliżającym się oprawcą.

Uderzenie serca później mieszaniec przestał się ruszać, przekonało zabójcę, że tak wielka breja szarych i ciemnozielonych kolorów nie stanowi już zagrożenia. Będąc pod wpływem ogromnej euforii, dopiero teraz skupił uwagę na zbliżającym się odgłosie ujadania. Zdążył tylko obrócić głowę i nastawić sztylet kiedy cały świat przysłoniła mu rosnąca w mrugnięciu oka atramentowa plama a nozdrze wypełnił swąd spalonego futra wymieszany z smrodem rynsztoków Chłopskiego Krocza!

Elszar był zdumiony szybkością i precyzją ruchów drapieżnika. Wilczur widząc znieruchomiałego pana ruszył mu na ratunek i zanim bard dźgnął go ostrzem czteronożna bestia skoczyła z impetem na ślepaka złowrogo warsząc!

Impet cielska nie zwalił zabójcę z nóg, jednak zwierz nie poddał się i zatopił zęby w ludzkim mięsie, krew pociekła po kaftanie i zmieniła żółty kolor zębów wilczura na czerwony. Ból przeszył ciało zabójcy, lecz ten zachował zimną krew i zaczął szybko dźgać na przemian trzymanymi w rękach sztyletami. Lawina szybkich pchnięć okazała się skuteczna na tyle by pozbawić montrum sił. Milcar poczuł jak otaczająca go atramentowa masa oddala się. Pierwszemu jęknięciu towarzyszył rozbłysk światła, a drugi nastąpił tuż po finezyjnym ataku barda.

Bystre oko półboga zauważyło wybijane okno na piętrze oraz postać która zaczęła celowac do walczących na podwórzu z kuszy. Kiedy już miał oddać strzał z trzewi pracowni ujawniła się mu druga postać która z impetem rzuciła się na drzwi wmontowane we wrota próbójąc je zamknąc od środka!

Surelion spodziewał się ruchu, a kiedy nadszedł był gotowy by działać. Nieco lepsza pozycja jaką udało mu się uzyskać zbliżając teraz procentowala dobrym kątem ostrzału. Szybko złożył sie do strzału opierając jednoręczną kuszę na kikucie lewej dłoni dla lepszej stabilizacji. Nie czekał.

Aby się wypełniły słowa "i tego dnia nie utracił się żaden z jego uczniów" pomyślał i nacisnął spust kuszy. Bełt poszybował w kierunku przeciwnika.
Wątpliwe było by mały pocisk mógł zabić, jednakże z całą pewnością przeszkodzi składającemu sie do strzału niewiernemu.

Milcar wygrał w morderczym starciu z bestią, pod zaślepionymi oczami ukrywał się mord. Wilk umarł w ciągu kilku sekund. Przyszła więc kolej na ukrytego w głębi warsztatu. W mgnieniu biegnę do bramy.