Forum KrysztalyCzasu.pl

- Mnie za jedno w które drzwi pójdziemy pierwej, byleśmy się nie rozdzielali. To nigdy nikomu nie wychodzi na dobre - mruknął Grag.

- Nie trza hałasować bez potrzeby. Jeżeli nikt z nas nie potrafi otworzyć zamka, zobaczmy co jest za tymi drugimi.

Tedy ruszamy jako jedna grupa ku tym drugim drzwiom jakich jeszcze nie sprawdzaliśmy.

i widzimy?

CYTADELA

Drugie przejście zaprowadziło Was do korytarza który ciągnął się kilkanaście metrów na wprost kończąc się pozbijanymi krzywo dechami mającymi imitować drzwi. Tuż obok drzwi znajdowało się wejście do niewielkiej całkowicie pustej i zaśmieconej odpadkami komnaty. Drzwi natomiast ozdobione są jakimiś barwnymi bazgrołami przypominającymi bliżej nieokreślone kształty,których śledzenie wzrokiem może wywołać oczopląs. Są też otwarte prawie na oścież ukazując Wam dużą komnatę o nieregularnych kształtach. Ściany pokryte są symbolami i glifami nakreślonymi jaskrawozielonym barwnikiem. Wielka jama pośrodku ukazuje ślady po niedawnym ognisku. Metalowa klatka w środkowej części południowej ściany zawiera ziejącą dziurę i jest pusta. Przed klatką stoi mała,drewniana ławka,na niej zaś kilka niewielkich przedmiotów.
Obok ławeczki leży materac,z którego dochodzą Waszych uszu dobrze słyszalne odgłosy skamlania.

Techniczny: z jednego z bazgrołów na ścianach da się rozczytać napis we wspólnym: SMOKI SOM TU I UWDZIE

Asekurując się,zbliżam się powoli do materaca. Najchętniej nie na wprost a po łuku. Rzucam też okiem na "kilka niewielkich przedmiotów" na ławeczce. W kierunku materaca zaś rzucam - Ktoś Ty?!

Grag rozejrzał się po nowo odkrytym pomieszczeniu. Słysząc skamlenie i widząc wchodzącego rycerza, przepuścił elfy i sam stanął w drzwiach. Miał zamiar zablokować ucieczkę, jęczącego "ktosia".

Rozglądam się i stoje z wyciągniętym mieczem i lewakiem, ale mam nadzieję, że to szczeniak a nie jakiś potwór imitujący skomlenie.

Jeżeli to audyt zewnętrzny z PCA, to ci współczuję.

CYTADELA

Przechodząc koło ławeczki dostrzec można stojące na niej cztery zielonkawe figurki smoków



oraz ceramiczny kubełek z jaskrawozieloną breją i umoczonym w nim pędzlem.
Stając nad posłaniem Dino dojrzał wśród mocno zatęchłych koców wpatrzone w niego przerażone spojrzenie pokracznego jaszczurowatego stworzenia.



Łuskowata skóra stworka zrobiła się blada na widok zakutego w stal półolbrzyma,nastepnie zaczął on przeraźliwie łkać,pociągać nosem i skulił się jeszcze bardziej.

Hej mały! - Dino starał się brzmieć przyjaźnie, ale natężenie jego głosu było porównywalne z taranowaniem bramy zamkowej- ładne tu masz figurynki. Jak Cię zwą?

Chowam broń. Rozumiesz we wspólnym? Nie chcemy cię skrzywdzić. kim jesteś i co tu robisz? - mówię do małego stwora.

Grag przysłuchuje się rozmowie i przygląda stworowi nieufnie. Nadal pilnuje drzwi.