Forum KrysztalyCzasu.pl

Czeeekaj.. -spokojnym tonem Vanko powstrzymał rwącego się do walki Vasqueza.

Impet ich uderzenia rozbije się o szyk Zoriana, wejdziemy dopiero wtedy. -zamorianin oblizał wargi karcąc się w myślach za to, że coraz częściej walka sprawia mu przyjemność.

Czyżby nazbyt długie przebywanie w towarzystwie tego niecywilizowanego durnia wywierało na niego wpływ? -pomyślał, dobywając sejmitarów.

Druss spokojnym krokiem przemierzał pokład dopilnowując rozsypania na nim warstwy piasku, niedługo pokład zaleje krew a jeśli było coś gorszego podczas walki od kołyszącego się pokładu to był to z pewnością śliski kołyszący się pokład.

Mam nadzieje że się nie zagalopowałem ale jeśli nasz kapitan sam tego nie zaproponował to Druss wyszedł z propozycją pokrycia pokładu piaskiem z pokładowego balastu żeby wsiąkała w niego krew, bez tego podczas długiej bitwy zaczniemy się ślizgać na jusze i jeszcze wylecimy za burtę. Jeśli pomysł został odrzucony to proszę zignorować powyższy wpis o piasku.

Starał się o utrzymanie spokoju i dyscypliny wśród załogi ponieważ pomimo barbarzyńskich korzeni zdawał sobie sprawę jaką przewagę daje porządne zorganizowanie i dyscyplina w walce. Cały czas był jeszcze bez broni(po za zatkniętymi za pasem toporkami do rzucania), jego topór i kusza stały oparte o burtę koło zejścia podpokład do którego dostępu bronili margrabia i uczony. Wiedział że ma jeszcze czas zanim wrogowie zbliżą się na tyle aby mógł skutecznie strzelać i wolał go spędzić na dodawaniu marynarzom pewności niż na nerwowym ściskaniu w dłoniach broni i gapieniu się na wroga. W końcu zatrzymał się koło Uma i rzucił do niego lekko rozbawionym głosem, niezbyt głośno ale jednocześnie tak aby znajdujący się najbliżej członkowie załogi nie mieli problemu ze słuchaniem:

- Może mała rywalizacja? Założę się o dziesięć złotych lun że ubije więcej tych pętaków niż ty.

Druss będzie strzelał na początek z kuszy(jeśli Tranicos nie trafi wyróżniającego się wroga to Druss będzie poprawiał). Toporkami będzie rzucał tylko we wrogów którzy wejdą na pokład żeby nie potracić od razu wszystkich w wodzie.
Po tym postara się pozostać blisko Springalda i Ulfilo aby ich osłaniać w szczególności tego pierwszego. Będzie też co jakiś czas sprawdzał co z resztą drużyny i kapitanem w razie czego ruszy z pomocą. Jeśli w innym miejscu piraci przedrą się pod pokład ruszy za nimi żeby nie mieli szansy dotrzeć żywi do Malii.

.

Atak czarnych korsarzy.

Słyszeliście już śpiew dzikich burzący krew w żyłach - barbarzyńskie zaproszenie do walki i rzezi. Głosił pierwotną radość z rozlewu krwi. Zapowiadał, że wojownicy w pirogach nie będą brali jeńców, by sprzedać ich jako niewolników. Będą zabijać każdego, kto wpadnie im w ręce.

Między wioślarzami stali wojownicy, którzy potrząsali włóczniami w rytm śpiewu. Wyspiarze byli wysocy, o jaśniejszej skórze niż czarni z kontynentu. Ich nagie ciała lśniły od oliwy, jaskrawe wzory wymalowane na skórze mieniły się kolorami tęczy. Nosili wysokie pióropusze z barwnych piór, chwiejące się w takt melodii. Ich włócznie miały długie groty z topornie wykutego żelaza, dzięki nierównym powierzchniom jeszcze bardziej śmiercionośne. Ostrza połyskiwały złowieszczo w gorącym słońcu. Krótkie, grube drzewca były wycięte z hebanu.

Pirogi mknęły do przodu, pchane gwałtownymi, gorączkowymi pociągnięciami wioseł. Rytmiczny śpiew przerodził się w dzikie okrzyki wojenne, kiedy czarni zorientowali się, że ich ofiara nie zdoła uciec. Łucznicy zaczęli strzelać, ale małe łuki nie nadawały strzałom z trzciny wielkiego impetu, więc lekkie tarcze marynarzy z łatwością zatrzymywały pierzaste pociski. Strzały z żaglowca przynosiły lepsze efekty, w łodziach piratów co chwilę rozlegał się krzyk i trafiony wojownik wypadał za burtę.
W każdej łodzi znajdowało się po około trzydziestu wojowników i gdyby wszyscy wdarli się na pokład, z pewnością pokonaliby obrońców. Gdy pirogi zbliżyły się na odległość kilku kroków, ze statku posypały się włócznie i kamienie.

Potem rozległ się trzask drewna, gdy dziób pierwszej pirogi uderzył w sterburtę Tygrysa. W tej samej chwili wysocy czarni włócznicy przeskoczyli nad relingiem, gdzie czekały na nich miecze i topory marynarzy. Ludzie krzyczeli, cięli i dźgali, krwawili i padali. Kołyszący się pokład stał się jeszcze bardziej zdradliwy, gdy pokryły go krew i wnętrzności wojowników.
Tranicos, Druss i Zorian wystrzelili ostatnie strzały i bełty, potem dobyli broni i zeskoczyli na niższy pokład, każdy na swoje miejsce.

Następna piroga dobiła do burty i Cymmerianin rzucił się do strzaskanego relingu, aby odeprzeć piratów. Pierwszy, który spróbował wedrzeć się na pokład, miał krótką pelerynę z lamparciej skóry i szkarłatny pióropusz. Wzniósł wysoko włócznię, ale zanim zdążył uderzyć, Druss rzucił toporkami powalając go.

Gdy inni próbowali dostać się na pokład, topór Drussa, miecze Tranicosa, sejmitary Vanko i miecz Zoriana walczącego w murze tarcz zbierały krwawe żniwo. Chen Shu polował samotnie, skacząc a masztu lub atakując na linie, jedna z jego akcji spowodowała, ze jakiś korsarz kopnięty wypadł za burtę W powietrzu latały odcięte głowy i ręce na pokładzie byłą krew i wyprute wnętrzności.

Pirogi oblepiły burty i piraci wdarli się na statek. Obrzydliwe mlaskanie mieczy i siekier rozcinających nagie ciała mieszało się ze śpiewem wojowników, którzy czekali w pirogach na okazję do zadawania albo poniesienia śmierci.

Tego dnia ludzie nie byli jedynymi drapieżnikami na morzu. Trójkątne płetwy cięły wodę, gdy wygłodniałe rekiny pędziły w kierunku okrętu. Krew przyciągnęła drapieżne ryby, gromadzące się wokół tak, jak sępy i kruki zbierają się na lądzie wszędzie tam, gdzie toczy się bitwa.
Dwóch przedsiębiorczych marynarzy skoczyło do ładowni i wróciło z olbrzymim balastowym kamieniem. Gdy towarzysze zrobili im miejsce przy relingu, cisnęli go na środek najbliższej pirogi. Ciężki głaz strzaskał cienkie drewniane dno i łódź zaczęła nabierać wody. Wojownicy z tonącej pirogi zaczęli krzyczeć, nie z lęku przed głodnymi rekinami, ale z wściekłości, że umierają bez szansy zabicia wroga. Marynarze wrzasnęli z radości, kilku rzuciło się pod pokład po następne kamienie.

Chen Shu odszedł od relingu, by przez chwilę odetchnąć i sprawdzić sytuację na pokładzie. Kilku żeglarzy zajęło jego miejsce, gdy tylko się cofnął. Zobaczył kapitana, który rąbiąc napastników toporem, wesoło podśpiewywał vanirską pieśń wojenną. W walce jeden na jednego marynarze mieli przewagę nad zawziętymi, ale słabo uzbrojonymi piratami. Groźna była jedynie liczba wrogów.

Chen Shu wskoczył na rufę, gdzie znalazł Drussa, Ulfila i Springalda, którzy pilnowali zejścia pod pokład. Teraz zrozumiał, dlaczego Ulfilo zignorował jego radę dotyczącą pochwy. Aquilończyk walczył, nie odrywając stóp od pokładu. Gdy wymachiwał wielkim mieczem i robił uniki przed śmiercionośnymi włóczniami, jego nogi i ciało wyginały się płynnie, ale stopy tkwiły nieruchomo. Zadawał ciosy potężne i celne. Wyglądał imponująco. W pobliżu był Springald, który zręcznie władał swoim krótkim mieczem o plecionej gardzie. Chen Shu spotykał już uczonych-wojowników i wiedział, że nauka w żaden sposób nie osłabia człowieka, chyba że sam tak postanowi. Mól książkowy walczył nie ponuro jak Ulfilo, nie zaciekle jak Cymmerianin, ale przebiegle i z uśmiechem na krągłej, inteligentnej twarzy. Chen Shu wyszczerzył zęby na ten widok. Ci trzej, strzegący Malii, nie potrzebowali jego wsparcia.

Po wyeliminowaniu jednej pirogi obrona stała się trochę łatwiejsza. W chwili gdy Chen Shu o tym pomyślał, zobaczył marynarza przebijanego włócznią na wylot. Zabójca wskoczył na pokład i z triumfalnym wrzaskiem wyciągnął drzewce z martwego ciała. Wzniósł broń wysoko, by przeszyć następnego obrońcę, gdy miecze Chen Shu zakreśliły w powietrzu błyszczący łuk i rozpłatały mu głowę. Ostrze weszło głęboko, aż do mostka, tak że Khitajczyk, musiał pchnąć nogą ciało wojownika, by uwolnić miecz.

Gdy czarny upadł, Chen Shu zeskoczył do pirogi i zamachnął się swymi mieczami. Skrwawiona stal Kitajczyka zataczała dzikie poziome półkola, tnąc za każdym razem ciało, kości i wnętrzności, zbryzgując morze deszczem purpurowych kropel. Marynarze zawyli z radości i poszli w jego ślady. Wycinali sobie drogę z jednego końca pirogi na drugi jak śmiercionośni drwale. Czarnoskórzy walczyli do ostatniego człowieka, woląc śmierć od stali niż w zębach rozszalałych rekinów, które ubijały wodę na różową pianę.



Chen Shu, i inni jacy zeskoczyli do pirogi, wrócili na pokład Tygrysa w sam czas, by zobaczyć, jak pozostałe pirogi z przetrzebionymi załogami rzucają się do ucieczki. Żeglarze wznieśli dziki okrzyk i triumfalnie potrząsnęli skrwawionym orężem. Przez chwilę Wulfrede krążył wśród nich, składając gratulacje, potem powrócił do prac związanych z dalszą podróżą.

- Do roboty! - wrzasnął w doskonałym humorze. - Rzucić zabitych za burtę. Niech paru ludzi przyniesie kubły i zmyje krew z pokładu, zanim zaschnie. Ranni na rufę, do opatrzenia ran. Złóżcie broń w skrzyniach, oczywiście po oczyszczeniu i natarciu oliwą.

Ludzie wesoło wypełnili jego rozkazy, najwyraźniej wcale nie zasmuceni losem poległych kamratów. Po paru minutach pokład błyszczał jak nowy, a statek ponownie płynął swoim kursem. Kuk okrętowy rozpalił ogień i podgrzał garnek ze smołą do najcięższych okaleczeń, podczas gdy żaglomistrz przygotowywał igłę i nici dla marynarzy, których rany potrzebowały szycia.
- Tam, skąd pochodzą, zapewne mieli - odrzekł Druss. - Nie wątpię, że przestrzegali obyczajów i odprawiali rytuały związane z grzebaniem zmarłych i uspokajaniem duchów. Jednak teraz nie mają ojczyzny. Dla żeglarzy morze jest odpowiednim grobem. Jeśli ich zapytasz, większość odpowie, że rekiny są sługami morskich bogów, które przyjmują ofiary z żeglarskich żywotów, a martwi udają się na spoczynek na dno morza. Marynarze mają wiele wierzeń, niektóre mogą się wydawać dziwne, ale nie ma w nich miejsca na lęk przed śmiercią. Na morzu śmierć jest czymś zwyczajnym, a dożywanie sędziwego wieku niezwykłym osiągnięciem.
- Fascynujące - stwierdził Springald. - A ty, Drussie? W co wierzysz?
- Cymmeria jest krajem leżącym w głębi lądu i my, jej mieszkańcy, nie mamy wierzeń czy tradycji dotyczących morza. Naszym jedynym bogiem jest Crom z Góry. Crom niewiele dla nas robi, żywych czy martwych, jedynie daje życie i waleczne serca. My, mając te dary, pragniemy zachować je jak najdłużej. Nie ma znaczenia, czy umieramy na lądzie, czy na morzu.
- Ponura filozofia wybitnie ponurego ludu.
- Chodź - powiedział do Springalda Ulfilo, znudzony tematem. - Zejdźmy na dół oporządzić broń i zbroje. Nic tak nie niszczy świetnej stali jak krew, a poza tym chcę oczyścić ubranie.

- Wieczny żołnierz, prawda, szwagrze? - zapytała wchodząca po schodach Malia.
- A jakżeby inaczej? - zapytał Ulfilo, odporny na ironię.
Obaj Aquilończycy zniknęli pod pokładem.
- Mój szwagier jest dobrym człowiekiem, aczkolwiek trochę sztywnym i całkowicie pozbawionym poczucia humoru. - Malia omiotła statek wzrokiem. - Nikt by nie odgadł, że na tym okręcie ledwie pół godziny temu miała miejsce krwawa jatka. Wygląda tak samo, jak przed starciem z piratami!

- Wulfrede dba o swój żaglowiec - powiedział Druss - a piraci byli zbyt złaknieni krwi, by dobrze wykonać swoją korsarską robotę.
- Co przez to rozumiesz?
- Czarnoskórzy wpadli w szał bitewny. Gdyby byli mądrzejsi, kilku mogłoby wedrzeć się na pokład z siekierami i pociąć takielunek oraz strzaskać koło sterowe. Wtedy zostalibyśmy unieruchomieni na wiele godzin, a oni mogliby wrócić na swoją wyspę, zabrać posiłki i nas wykończyć.
Zadrżała na tę myśl.
- Dziękuję Mitrze, że nie pobłogosławił ich taką dalekowzrocznością. - Nie po raz pierwszy przyjrzała się uważnie Drussowi. - Słyszałam twoją rozmowę z moimi towarzyszami. Nie pierwszy raz Springald powiedział, że

Cymmerianie słyną z ponuractwa. A jednak ty jesteś inny: posępny i skłonny do milczenia przez długi czas, ale gdy humor ci dopisuje, potrafisz się śmiać głośno i zaraźliwie.
- Jestem niepodobny do reszty moich rodaków. Cymmerianie są największymi w świecie wojownikami, ale życie wśród nich jest nad wyraz nudne. Pogardzają luksusami i wygodą, nienawidzą opuszczać kraju i życia wśród obcych. Ja byłem inny od najwcześniejszych lat.
- To znaczy?

- Od dziecka lubiłem słuchać opowieści podróżujących kupców i tych nielicznych Cymmerian, którzy walczyli w innych krajach. Tęskniłem za widokiem wielkich miast i podróżami po dalekich krainach. Potrafię znosić ciężkie życie w obozowiskach i walczę ze szkarłatną furią, w czym jestem podobny do moich rodaków. Ale nie mogę przebywać zbyt długo w jednym miejscu, opanowuje mnie bowiem żądza dalszej wędrówki. Poza tym lubię świetne wino, dobre jadło i dźwięk muzyki. - Popatrzył na nią równie otwarcie jak ona. - I delikatne kobiety, które pachną wonnościami, nie dymem z torfowych ognisk. Tym różnię się od moich pobratymców.
Obdarzyła go uśmiechem.

- Cieszę się, że to usłyszałam - rzuciła mu na pożegnanie to dwuznaczne stwierdzenie i odeszła.
Gdy tylko jej białe włosy zniknęły pod pokładem, pojawił się Wulfrede. Obaj mężczyźni zaczęli przechadzać się po rufie i rozmawiać ściszonymi głosami.
- Jak wypadł rzeźnicki rachunek? - zapytał Chen Shu.
- 15 ludzi zginęło na miejscu - odparł Wulfrede - a ośmiu dalszych może nie przeżyć nocy.
- Niewielu w porównaniu z łaźnią, jaką sprawiliśmy korsarzom, ale na tych wodach nie możemy uzupełnić załogi.
- Tak. Nie możemy wplątać się w żadną bijatykę przed dotarciem do celu.

- Czarny żaglowiec w dalszym ciągu trzyma się za nami.
- Widziałem. Jest tak, jak myślałem. To tylko jakiś kupiec, który myśli, że odkryliśmy bogate tereny. Prawdopodobnie będzie rozczarowany, gdy odkryje, dokąd zmierzamy - rzekł ze śmiechem Wulfrede.
Jednak Chen Shu miał co do tego poważne wątpliwości.

- Ło skurwysyn! - mruknął z podziwem Zorian, który stał w murze i kątem oka obserwował akrobacje skośnookiego Chena. Wszystko zapowiadało się dobrze. Nikt z jego ludzi nie zginął, zaś zmniejszyła się liczba marynarzy Tygrysa, co oznaczało, że w razie buntu mieli większe szanse...

*

- No, Vanko, muszę przyznać, że zdziadziałeś... tylko pięciu martwych? Cymeryjczyk znowu pokazał ci twoje miejsce w szeregu, he, he, he! - zaśmiał się, czyszcząc broń z wnętrzności czarnoskórych. Reszta jego ludzi robiła to samo, albo pomagała marynarzom w sprzątaniu statku i opieką nad rannymi.

Miejsce w szeregu zachowaj dla swych najemników Zorianie! -parsknał nad podziw niezadowolony Vanko, sycząc przy tym nieznacznie z powodu alkoholu wylanego, by odkazić ranę na przedramieniu.
Zapomniał się. wiedział, że Zorian ma rację dając mu do zrozumienia, że siedzenie pod pokładem rozleniwia go i osłabia przed tak niebezpieczną wyprawą. To samo tyczyło się jego zamaskowanych ochroniarzy.

W głębi ducha liczył na szybki koniec podróży.

Druss po walce zajął się przenoszeniem rannych, kiedy najciężej ranni znaleźli się pod opieką postarał się o opatrzenie rany na lewym udzie, nie wyglądała na poważną ale zbyt często widział niewielkie rany które sprowadziły gorączkę na potężnych wojowników i zabijały ich straszniejszą śmiercią niż najgorsza w ogniu bitwy.
Świetny opis, szkoda że z beczką się nie udało, ale nie można mieć wszystkiego. Jeśli jakiś marynarz albo najemnik szczególnie wyróżnił się w walce to Druss, pochwali go głośno i wręczy nagrodę w postaci 50zl.