Forum KrysztalyCzasu.pl

Zgrzyt i szum. Urwane nic nie znaczące słowa. Jelcynow przez moment usiłował zrozumieć coś z bełkotu po drugiej stronie. Stuknął koreańskim szajsem o ścianę.
Nic.
Spojrzał na numer. Był ten sam, co ostatnim razem. Może przynajmniej jego słyszał.

Kmicic sapał tylko z wysiłku. Działał po omacku, ale miał wrażenie że cały budynek runął konkretnie na ruskiego wojaka. Spróbował odgruzowywać pojedynczo, po jednym kawałku.
Coś poturlało się z góry, puknęło ciężko po czym z chlupotem wpadło do wody.
Puknięcie zlało się w czasie z siarczystą wiązanką przekleństw Motłocha.

Zaczął pluć naprzemiennie klnąc. Coś przysypało mu gębę i niespecjalnie wygodnie było mu to usunąć. Potrząsnął głową na ile to było możliwe. Załączył tryb termooptyki. Sufit parował niczym spód babcinego rondelka. Dostrzegł jednak zarysy korytarza kanalizacyjnego, w którym się znajdowali. Jedyny drożny tunel prowadził kilkanaście metrów dalej po łuku odchylając się w prawą stronę.
Motłoch wyraźnie widział dwie sylwetki towarzyszy. Nigdzie jednak nie dostrzegł małolaty.

- Co? Nie, przykro mi, nie mamy precli - odpowiedział Borys, znużonym głosem. Bełkotanie po drugiej stronie działało mu na nerwy. Rozłączył się i rozejrzał. Tkwił po uszy w gównie. Dosłownie. Postanowił wstać - co z pewnym trudem mu się udało.

- Motłoch? Tania? Jest tu ktoś? - zapytał, a odpowiedziało mu echo.

- Ciemno jak w dupie - sapnął, podnosząc telefon i oświetlając okolice wokoło. Zobaczył przygniecionego Motłocha, Kmicica, breje. - Kurwa! Motłoch! Żyjesz?! - podszedł do mężczyzny i zobaczył, że ten jest przygnieciony. Borys po raz pierwszy od dawna rozpłakał się. On, twardziel i skurwiel jakich mało w całej Neorosji, płakał jak małe dziecko samo w w lesie. Beznadzieja sytuacji i bliskość śmierci rozkleiła starego wygę.

- Przepraszam, Motłoch! To nie miało się tak skończyć! Mieliśmy tylko dostarczyć to gówno a potem przez pół roku grzać dupska na karaibach! Ja... ja nie wiedziałem... - szlochał przepraszającym tonem.

Jelcynow otarł twarz umorusanym rękawem, co jedynie pogorszyło mocno już nadwyrężony wizerunek bossa. Oświetlał tak okolicę wypatrując czegoś sensownego. Potrzebowali jakiejś dźwigni, którą możnaby podważyć najcięższą z brył. Wówczas Motłoch mógłby uwolnić nogi, zaprzeć się nimi. Wtedy coś by już dalej wykobminowali.
Jest! -zakrzyknął uradowany niczym dziecko dostrzegając pogięty pręt zbrojeniowy. Odłożył włączony telefon na gzyms biegnący wzdłuż ścieku. Niemal krzyknął z przerażenia dostrzegając parę małych, czerwonych ślepków zafascynowanych zaistniałą sytuacją. Rozejrzał się uważniej na ile tylko umożliwiało światło z latarki komórkowej.
Czerwonych ślepii było nieco więcej. Złaziły się dosłownie zewsząd.
Pospieszmy się!
Na trzy wszyscy zaparli się ze wszystkich sił. W przypadku Jelcynowa nie było ich co prawda wiele. Ból w ramieniu szybko dał o sobie znać.
Motłoch niemal wyskoczył spod gruzowiska. Okazało się, że wielka płyta przygniatająca jego nogi ochroniła zarazem jego ciało przed osuwiskiem wielu mniejszych brył gruzu zapierając się o ścianę tunelu.
Musiał oderwać lewy rękaw, by wydostać rękę. Wygrzebał się rechocząc niczym przedwojenny as lotnictwa przy wieczornej gawędzie.
Hłe hłe! Alem miał kupę szczęścia!

Z przewagą kupy -krótko skwitował Niedźwiedź przyglądając się swemu gorylowi, który przypominał teraz nieprzetrawiony posiłek bezdomnego kundla.

Kmicic przyglądał się uważnie tunelowi. Nie wiadomo było, na ile starczy baterii w komórce, by zasilać latarkę. Wiedział, że niemalże cały obszar najstarszej części Witebska pokrywała sieć wielopoziomowych podziemnych tuneli pamiętających wieki średnie. Kompleks labiryntu był tak rozległy i wielokrotnie przebudowywany, że nie było osoby, która znałaby go choć w dziesiątej części, mimo tego stanowiła idealny teren działania ruchu partyzanckiego.
I wtedy zobaczył kabel. Przerwany w wielu miejscach potrójny przewód zasilania biegł pod sufitem w obu kierunkach korytarza.

Szef wyłączy telefon - Motłoch macał się po kieszeniach w poszukiwaniu zapalniczki - zużyjemy najpierw paliwo z tego cuda.

Razem z zapalniczką odpalił Low Lite.

Teraz pozostała decyzja albo w te albo wewte. Motłoch zacmokał i zamlaskał cudacznie, usiłując przywołać kundelka

Boss posłusznie, mechanicznie wręcz wyłączył latarkę. Po chwili namysłu wyłączył też telefon - na wypadek, gdyby ten był śledzony, choć taka myśl zdawała się niedorzeczna.

- Motłoch, możesz chodzić? Pójdziemy wzdłuż tunelu z kablami. Musimy się stąd wydostać...

- Mam jeszczo i ja zarzigałku. - Kmicic triumfalnym ruchem wydobył zapalniczkę, która pomimo przemoczenia wciąż powinna była działać. Rozejrzał się jeszcze raz w półmroku, szukając wzrokiem dziecka. Nie dostrzegł jej, ale domyslił się że zapewne ruszyła sladem kabli. Z pewnością należała do jednej z dziesiątek band zdziczałych dzieciaków - bezprizornych, które wegetowały niczym wilcze sfory Witebsku, a także w rozległych podmiejskich lochach.[offtopic]Koszal! Ty psychopato! Małego pieska utopiłeś? Mam nadzieje, że zabrała go małolata (byle nie na kolację), Jak nie to rezygnuję z sesji;)[/offtopic]