Forum KrysztalyCzasu.pl

Gwałtownym ruchem podniósł Buonafiori ręce ku niebiosom zawodząc straszliwie głosem Arpadówny. Skowyt zimnym dreszczem przeszył serca wszystkich, nadto gdyście spostrzegli, że z nadgarstków i palców templariuszowych kolce, ciernie, zadziory poczynają wzrastać rozrywając ciało i skórę krzyżowca. Potąpił krok do tyłu, zachwiał się, spadł z wozu, runął bez pamięci jakąś siłą zmożon. Pioruny coraz bliższe uderzyły srogo. Z błota zrazu powstał Buonafiori chwiejnie wciąż dłonie unosząc, zatrzymał na chwilę, zdało by się uspokoił. Warknął znowu wściekle rozrzuciwszy ręce! Wtem pchnął je sobie w gardło- przyobleczone w ciernie ostre kciuki w usta wepchnął gardzieli sięgając pozostałymi palcami wpijając się w szyję. Krzyczeć spróbował, lecz krzyk to zdławiony. Twarz swą poszarpał, kaleczy się srodze.

Tortury. Cierpienie. Kaźń sroga i wściekłość. Były w oczach Rundstedta, lecz zrazu pojął Alfonso, że jakoby w taflę wody spoglądał. Wody mętnej i czarnej, pełnej grozy, wody brunatnej.. Rzeki całe nią płyną, nie woda to przecie... jeno krew... krew wielu innych, co jak on .. w rzece płyną tysiące dusz niezliczone, grzeszne i słabe, pokutników tłumy. Rzeka ta przepływa przez czarną krainę wyciągając krwawe dłonie ku Alfonso. Wkraczasz w wody owe dostrzegając teraz bezwolnych wykonawców ponadludzkiej Woli. Stoją na brzegu Konrad, Feuchtwangen, Bestia z lasu, Tichy.. stoją i kaźń zadają dekapitując tłumy, co w kolejce jak owce na rzeź się ustawiają. Głowy ofiar licznych zasilają rzekę. Jesteś już w tej rzece. Jesteś już w odmętach. Jesteś Panem tej rzeki na chwałę płynącej Światła Potężnego, co u jej ujścia czeka. W dół.. w dół coś Cię ciągnie, we krwi chce utopić..

- Chodź do mnie dziecię zagubione. Żyj we mnie... kolczaste, w chrystusowe ciernie obleczone dłonie wynurzają się spomiędzy trupów. Powstał z nich człek drobny, glinianej postury...
UCHWYCIŁ SIĘ ALFONSA..
Wpił kciuki kolczaste prosto w usta krzyżowca, z palców inne ostrza wystrzeliły z nagła obrastając szyję. Pojął wnet Buonafiori pradawną zależność. Pojął i utknął zarazem w odmętach krwawej rzeki. Oto dusi go .. on.. jakkolwiek go nazwiesz.. dusi wpijając dłonie i szarpiąc twarz wściekle, nurt rzeki się wzmaga, płyną w nim porwane mocą krwawych uczynków rodziny Tichego, Rundstedta.. rozumie to templariusz.. to nieuniknione... rozumie przez rozpacz i nawoływania bliskich..
Palce zaciskają pętlę. Zginie zaraz. Może odtrącić ..jego.. lecz wówczas nurt go porwie... zabierze ku Światłu...
Zbyt słabe ma serce by się dalej opierać. Ustać w rzece jedynie z pomocą potwora, bestii, która go zdusi może, lecz oddać się Światłu waha, albowiem czyż to li Bóg, czyż nie Bóg, co krwi i cierpienia na swą chwałę oczekuje nienasycon nigdy. Wciąż głodny i chciwy.

Technicznie musisz dokonać wyboru.
Nie oprzesz się sile tego, który Cię dusi i rani kolcami. Możesz jednak się z nim siłować wiedząc, że już na zawsze tak pozostanie, nie czujesz byś mógł kiedykolwiek z nim wygrać, ale remisujesz póki co.

Światło na końcu jest pewną boskością, lecz daje Ci to nowy obraz Boga. Jeśli rzucisz się i oddasz jemu to będzie decydował o Twoim losie i uczyni Cię swym pożywieniem, elementem rzeki rzec można, bo to co odkrywasz to prawda, że Jemu jest obojętne, co uczynisz, liczy się jedynie rzeka krwi, albowiem wszystko co w niej jest i tak ostatecznie trafia do niego.

Kolce porastają od teraz Twe nadgarstki, masz też krótkie szpony (nie na tyle, by utrudniały Ci czynności manualne). Na szyi pozostaną trwałe blizny (pod kołnierzem, nie na widocznej wysokości).

Jak Tichy znajdzie bełt/bełty, to zawoła rycerza - a gdy ten się obróci, to na jego oczach zacznie je łamać po kolei, szczerząc się w uśmiechu i zwracając się do niego:

- A całujże się w dupę, przeklęty!

Jeśli się rzuci na mnie - zacznę uciekać.

Alfonso poczuł jak jego siły odchodzą. Bestia, dziwny twór o kolczastych dłoniach zaczęła zaciskać coraz mocniej i mocniej swe graby na obolałej szyi templariusza. Krew z ran mu płynęła po pooranej bruzdami szyi.
Złapał za ręce stwora co go w rzece krwi ludzkiej zadusić pragnął. Targnął nimi lecz sił mu brakło by zerwać pęta kolczaste. Niemoc go ogarniała coraz to większa i słabował coraz bardziej. Wtem pojął, że dusi się nie prawdziwie, albowiem tchu już jako strzyga wcale nie potrzebował. Kłamstwo to kolejne było diabła, diabła z którym uznał że widocznie siłować się właśnie musi.

Już osuwał się marnie kiedy sobie fakt ów uświadomił. Wiedział jednakoż, że ramion tych mocarnych przełamać nijak nie zdoła. Sapnął więc z gniewem obłok pary z krwawą śliną wyrzucając. Spojrzał z gniewem na bestyję co w uchwycie swoim go uwięziła, spojrzał na ręce swoje co w pazury i kolce takoż obrosły.

Zwichniesz mi biodro ale ja cię nie puszczę, i patrzeć na mą przegraną nie pozwolę*...

To myśląc, bo usta miał palcami obcego rozepchane, kark swój naprężył ile potrafił i miast dalej z ramionami obcego się mocować, skorzystał z przewagi długości ramion swoich nad kreaturą krótkawą i w oczy mu wsadził kciuki swoje w pazury teraz uzbrojone. Poczuł rozkosz kiedy w miękkie wchodziły gładko i mimo bólu szaleńczo rechotać począł tocząc piane z pyska krwawą. Targnął łbem diabła w tył z zamiarem złamania karku ale czuł, że sił mu zbrakło. Mocna bestia była.

Nagle jakby na chwilę, bestyja osłabła zaskoczona. Niewiele myśląc Buonafiorri targnął się, ciałem skręcił i wpadli do wody obaj bowiem ujście rzeki wybrał miast siłowania się.

Poczuł jak zapada się w toń głowiastą, krwią wypełnioną i płynie. Raz przy wierzchu za oczodół diabła trzymając, wloką c go na siłę do wód wypływu. Raz zaś czując jak podtapia go owa bestia na nim płynąc a z niego sił ubywa kiedy zadusić go chce nim obaj do kresu drogi dopłyną.

Wybrał jednak rzekę i tego co na jej końcu w krwi niewinnej się pławi. Wybrał jednak z gniewu i wściekłości co serce mu paliły. Zamierzał stanąć twarzą w twarz i powiedzieć co myśli o tym wszystkim. A potem niechże się dzieje co chce, wszak dwa razy na piekło skazać nie można a jeden wyrok za poczciwą służbę już dostał.

Powiedzieć, z głębi duszy zadrę wyrzucić.

W słowach tych nie zamierzał przy tym przebierać wcale. A na usta cisnęły mu się same słowa krwawobure i mało szlachetne albowiem duszę jego nieśmiertelną przehandlować zbyt tanio zadecydowano.

*Nawiązanie do walki Jakuba z aniołem, więcej w Księdze Rodzaju (32, 25-31)

Światło było tak blisko, ledwie w zasięgu ręki. Nawet wściekłość potwora, co z rzeki krwi wychynąwszy uczepił się templariusza przestała mu wadzić. Ręce więc ku światłu wyciągnął chciwie, lecz blask, niby mgła rozpłynął mu się w dłoniach. Tak ulotny. Słaby, niedoskonały. Głos posłyszał zza pleców w lot rozumiejąc, że do prześladowcy należy, co go dręczył srodze ledwie serca jedno uderzenie wcześniej.
- Takoż i ja, jak i Ty teraz rozczarowałem się srodze. Czyli mając potęgę w sobie tak wielką i nieskończoną nie uczyniłbyś tego...- wskazał na pola bezkresne, co wokół rzekę oplatały i nurt amarantowy, co porwał ich wcześniej...- nie uczyniłbyś tego miejsca doskonalszym? W czymżeś gorszy od tego, którego tak pragniesz, a który Cię odpędza, jak bękarta niechcianego? W czymżeś słabszy, mniej mocny? W czym?!
Idź teraz, świat uczyń na swe, a nie jego... podobieństwo. Oto całyś we krwi skąpan i w krwi tej zrozumienia szukaj.

Inicjatywka dużo lepiej Tichemu wypadła, toteż moment zawahania moralnego Rundstedta wykorzystał perfekcyjnie. Rzut na utrzymanie równowagi na szczęście wyszedł Rundstedtowi nie wystawiając go na pośmiewisko nocnych harcowników.

Alfonso- zakładam użycie nadwrażliwości, jednak okazało się to niewystarczające.

Jako, że templariusz nieprzesadnie głupi, po wykonanym rzucie udzielę Ci wskazówki- znajdziesz ją w wypowiedzi chłopa.
Dodam, że wóz, na jakim was wieziono wlókł się po zaniedbanej strasznie, błotnistej drodze.

Jak dopadniesz do lasu, to zorientujesz się, że Alfonso nie uciekał przed rozszalałym Rundstedtem, ale że gonił za chłopem, co w szal był przystrojony.