Forum KrysztalyCzasu.pl

"Rezolutny Goblin", wieczór 1 dnia bakis-ranu

Tan Orofar przez dłuższą chwilę milczał, zapewne zbierając myśli do nader podniosłej przemowy. Obserwujący spotkanie zza krzesła Gusłka Huskun nie wytrzymał w końcu i nie czekając na odpowiedź ariańskiego paladyna wysunął się do przodu ściągając nagłym poruszeniem oczywiste zainteresowanie przybyłych.

Wyraz twarzy rycerzy zdradził Huskunowi jednoznacznie rodzaj pierwszego wrażenia, jakie wywarł na nich goblin, chociaż cień rozbawienia w oczach pozwalał mniemać, że zostało ono w pewien sposób złagodzone widokiem wieńczącej czaszkę zaklinacza peruki.

- Wielce czcigodni i szlachetnie urodzeni goście - zaczął Huskun, pochylając głowę w podpatrzonym u służek Orofara geście szacunku - Pozwólcie w swej niezwykłej łaskawości, że przedstawię wam wpierw świątobliwego kthana Gusłaka Miłosiernego, ukochanego syna Pana Kielicha i Pogromcę Nieumarłych, a także Głosiciela Dobrej Nowiny i Palec Nieulękłych... słyszeliście może o Nieulękłych? Nie? Cóż, nic nie szkodzi.

- Ten oto kthan Gusłak doświadczył ledwie wczora boskiej wizji, w niej zaś przestrogi, że nad miastem tym zawisła prawdziwie strasznista zagłada. Bóg sam zesłał tę wizję, nie kto inny! Nie nam roztrząsać, czemu jemu i kogo mógł bóg przestrzec w miejscu świątobliwego Gusłaka, albowiem on jest ukochanym synem Pana Kielicha! Trza nam w zamian uradzić jak uratować to miasto przed mrokiem, zyskując przychylność dobrych bogów, wdzięczność pospólstwa i prawdziwie rycerską sławę, o honorze już nawet nie wspomnę!

- Niech was nie zwiedzie ma nikczemna postura ani oblicze nieco mniej urodziwe od tego, którym słusznie obnosi się czcigodny tan Orofar - ciągnął dalej Huskun, nie chcąc przerywać w obawie, że rycerze w końcu otrząsną się ze zdumienia i każą popędzić go precz - Pan Kielicha sprawił, żem i ja doznał oświecenia, a mój umysł wstąpił na wyżyny intelekteletu i stał się bardzo mądraśny.

- Czy zechcecie przychylić swych szlachetnie urodzonych uszu i wysłuchać opowieści o tym, co odkryliśmy w tym nieszczęsnym mieście z ogromną pomocą tego tu czcigodnego tana Orofara?

"Rezolutny Goblin", wieczór 1 dnia bakis-ranu

Rycerze i paladyn w osłupieniu słuchali gładkich słów wypływających z ust goblina. Gdy ten skończył niemal jednocześnie zaczęli mówić.

- Więc jednak to prawa. Wygadany i zmyślny goblin - wykrzyknął paladyn.
- Ale heca - dodał jeden z rycerzy!

- Musi być, że to znak od bogów. Samiście słyszeli co oni w mieście już nawyprawiali. Kpem jestem jeżeli to oni nie podążają dobrą drogą do załatwienia spraw w Rotgan-kir, a nie tamci durnie - drugi z rycerzy machnął dłonią w stronę leżącej po drugiej stronie placu karczmy, gdzie obecnie odbywała się narada paladynów.

- Nie wszystek złoto co się świecie i nie wszystek gówno co brązowe i wabiące muchy - jak mawiają mądrzy ludzie - powiedział paladyn patrząc na goblina - słyszałem o Nieulękłych i zaszczytem byłoby służyć dla zakony Asteriusza. Zatem praw do swoją historię, bo musi być zadziwiająca.


Orofar, który uważał się za najmądrzejszego w grupie, wszak to on "odkrył" jako pierwszy ze szlachty potencjał Pianickiej bandy, kontent kiwał potakująco głową i uśmiechał się łaskawie.

Gusłek widząc, że pierwsze lody przełamane i widząc, że Huskuna szybko nie zrezygnuje z oddanego mu głosy, wymknął się cichcem poza karczmę ukrywając twarz w obszernym kapturze. Nerwowo się oglądając ruszył do "Zielonej przystani" ściskając w dłoni niewielką szklaną fiolkę, którą dostał od alchemika.
Karczmarz tym razem uwinął się dość szybko i Gusłek już po kilkunastu minutach mógł ściągnąć przepaskę z oczów i nasycić wzrok kształtami Senil.

Z jej ojcem było znacznie gorzej. W dusznym powietrzu rozchodziła się woń gnijącego mięsa i smród przepoconej bielizny. Chory oddychał szybkimi i płytkimi świszczącymi oddechami. Jego skroń pokrywały krople potu, a twarz i reszta ciała była strasznie wychudła.
Pobierając krew z lewej ręki chorego Gusłek spostrzegł, że zmiany na nogach zawędrował już o szerokość dwóch palców ku górze i podobne zmiany dotyczyły także końców palców.

Siedziba straży miejskiej w Rotgan-kir, wieczór 1 dnia bakis-ranu


Barthur i Balin weszli do siedziby straż miejskich szukając zapoznanego w karczmie setnika. Wskazano im jego "biuro" i ostrzeżono, że ze względu na dużą ilość petentów i masę prac, komendant, bo także nosi tytuł, może ich nie przyjąć.
Na korytarzu tłoczyli się tak majętni, jak i biedni petenci ze zniecierpliwieniem wpatrując się w drzwi, zza których dochodziły prowadzone podniesionym głosem rozmowy.
Po jakimś kwadransie drzwi otworzyły się i wyszedł z nich mężczyzna z dokładnie ogoloną głową oraz wypalonymi na czaszce kropkami układającymi się skomplikowany wzór. Człowiek ów ubrany był w jaskrawe pomarańczowe szaty. Tuż za nim wyszła stara kobieta. Mimo wątłości ciała, aż promieniowało od niej powagą, mocą i nieziemskim spokojem. Jej twarz wyglądała jak rodzynek jednak głęboko osadzone oczy spoglądały bystro i inteligentnie. Szaty kobiety, również luźne były jaskrawo czerwone.
Tuż za nimi pojawił się setnik ze wyglądający na wściekłego i nieśpiącego już co najmniej od kilku nocy. Widząc Balina i Barthura skrzywił się z niesmakiem.

- Tan Balin - stwierdził - zapraszam do środka. Nikogo więcej dziś nie przyjmę - powiedział stanowczo i szybko zamknął drzwi za Nieulękłymi, zanim jeszcze na korytarzu rozpoczęły się rozruchy.


- Mówcie szybko czego chcecie, padam z nóg! -warknął siadając ciężko na krześle.

"Rezolutny Goblin", wieczór 1 dnia bakis-ranu

Pogwizdując radośnie Drayaharus wkroczył podskakując w rytm melodii do karczmy. Dał na placu targowym taki pokaz, że się w głowie nie mieściło. Ściągnęło chyba całe Rotgan-kir.
Siedzące w karczmie dwie uroczo młode i naiwne kobiety, chyba półelfki zachichotały wesoło, a ich policzki pokrył rumieniec. Wraz widać było, że rozpoznały Drayaharusa Ach ta sława!
Chętne dziewki, pełna kiesa i szacunek. Żyć nie umierać!

Podgwizdując z radości, Drayaharus skierował swe kroki prosto do Frakiego, by uregulować dług. Wolał to zrobić teraz, póki ma przy sobie złoto...

"Rezolutny Goblin", wieczór 1 dnia bakis-ranu

Senil drżała cała na ciele wstrząsana od szlochu gdy wilgotną szmatką przecierała rozognione ciało ojca. Jej niemoc i poświęcenie szarpały struny litości Gusłka. Nie był pewny czy kobieta noszące takie samo miano jak uchodząca w Rotgan-kir rzeka, rzeczywiście jest córką burmistrza, a złożony chorobą człowiek burmistrze, który jest jedyną nadzieją Rotgan-kir przed panowaniem w mieście religii Czaszkogłowego, jednak czuł, że powinien jej pomóc.
Pocieszywszy ją słowami otuchy i zapewnieniami, że znaleźli sposób na wyleczenie jej ojca, Gusłek sięgnął po nóż i szklaną fiolkę.

- Muszę pobrać nieco krwi. To konieczne do zrobienia lekarstwa. Przynieś jakiś opatrunek - rzekł do Senil nacinając przedramię chorego.

Wypływająca z rany krew była ciemna i gęsta, toczyła się powoli jakby była zbyt lepka. Kapłan Piana musiał robić jeszcze dwa nacięcia, aby nabrać 3/4 fiolki.

- Tyle powinno wystarczyć. Nie martw się. Ja i moi towarzysze robimy wszystko, aby wam pomóc. Pomaga nam miejscowy alchemik, kupcy, a nawet paladyni. Wszystko jest na jak najlepsze drodze. Musisz być silna. Dla siebie, dla ojca i dla całego Ro... dla wszystkich - uspokajał i pocieszał Gusłek.

Senil przetarł załzawione oczy i pokiwała głową starając się powstrzymać płacz.

Piannita odprawił jeszcze krótką modlitwę i został odprowadzony do karczmy.
- Przysyłaj mi co rano wiadomości na temat ojca. Tak jak dotychczas. A, teraz żegnaj i pamiętaj o tym co ci mówiłem.

Droga do karczmy dłużyła się niezmiernie, a wszystko za sprawą Mrocznych, którzy mogli czaić się w każdej bramie lub mogli wepchnąć sztylet w trzewia mijając kapłana. W połowie drogi Gusłek dostrzegł beztrosko maszerującego Imaginerusa, który jak zawsze wzbudzał sensacje wśród gawiedzi. Nawet, teraz mimo późnej pory biegła za nim grupka dzieciaków, prosząc o jakąś sztuczkę.
Gusłek dołączył do kompana i wspólnie dotarli do karczmy, gdzie Huskun właśnie kończył swoją opowieść.

Barthur stojąc tuż za Balinem wymieniającym z komendantem szlacheckie grzeczności, uśmiechał się tylko przyjaźnie (a w zasadzie głupkowato, bo nic innego nie orzychodziło mu do głowy) i miął w wielkich dłoniach worek przygotowanany na ogon lemeona.

Gdy już niezrozumiałym konwenansom stało się zadość, olbrzym delkiatnie pozwolił wtrącić się do rozmowy:

- Witojcie panie komendoncie. Jestem Barthur z wola boska wróżbita i wielki łowczy Goblin-Kir. Przeproszom, że się wtruncom w taka szlachecka "konserwacja", ale kaj żeśta taki lemeon naszli? Piękna bestyja, a tresowana? Pewno ryba łapie w lot. Powinniście być strasznie dumni, bo tako sztuka to jeszcze moje gały nie widzioły. Nawet tan Balin jest pod wielkim wrażeniem, a mus Wam wiedzieć komendoncie, że on sporo ich widzioł. Bo widzice, tamoj w krasnoludzkich grubych, to ich pełno łazi. Prawdo, tanie Balinie? - nie czekając na reakcję osłupiałego krasnoluda Barthur zarzucił sidła, które miał nadzieje, nieco drgną komendancką dumą:

- Tamoj w tej Balinowa gruba mocne sztuki, że jak za ogon ucapisz, to za pieruna lemeon ogon nie odrzuci, ale wosz to chyba aż tak mocny nie jest...

Watek techniczny

Chyba sie pospieszylem troche z wpisem. Deliad potraktuj to jako deklaracje, gdy juz dojdzie do spotkania z wlasciwa osoba.

Siedziba straży miejskiej w Rotgan-kir, wieczór 1 dnia bakis-ranu

Murton przetarł zaczerwienione oczy, wstał i nic nie mówiąc otworzył drzwi i wrzasnął.
- Pisarczyka! A żywo!

Kilka chwil później do pokoju wbiegł człowiek o łapskach wybrudzonych inkaustem dzierżąc pióro i pergamin.

Murton zaczął mówić.
- Pismo będzie do setnika orków. Napiszesz prośbę o udział w patrolowaniu ulic wojsk katańskich. Uzasadnisz to tłumami pielgrzymów i pojawieniem się groźnego potwora. Możesz też wspomnieć o prośbach sharamickich duchownych o wzmożenie czujności dla spokojnego przebiegu ich święta. Chcę widzieć te pismo przed zmrokiem!

Pisarczyk wyleciał z pokoju jak ścigany przez bestię.

Komendant ponownie usiadł na krzesło.
-Dlaczego chcecie tam wejść? Albo, lepiej nie mówcie, byle nic złego z tego nie wyszło.

"Rezolutny Goblin", wieczór 1 dnia bakis-ranu

Skupiając na sobie niepodzielną uwagę tak znamienitych osobistości Huskun omal nie odchodził z wrażenia od zmysłów, ale z wszelkich sił starał się zapanować nad emocjami i zachować opanowany wyraz swego oblicza.

- Wszystko wskazuje wszelako na to, że wąpierz posiada w miasteczku nader solidne oparcie. Sam uciekł z ruin świątyni przepłoszony mymi orężnymi towarzyszami, pozostawiając wszędzie szpiegów i sługusów. Sprytaśni są oni wielce i dobrze zorganizowani, a przewodzić im się wydaje grupa złodziei i skrytobójców zamieszkujących miasto, zwąca się Mrocznymi. Tak, to ci Mroczni, za których głowy żeśmy wyznaczyli nagrody i łaski Piana, zwłaszcza onego Gromka chędożonego, choć nikt się po dzisiaj na nie nie skusił. Oni to dybią na nasze życie i zdrowie i nawet majątek, bo memu świątobliwemu przyjacielowi kthanowi Balinowi zdradziecko ukradli umagiczniony topór wielce srebrzasty, wręcz wyborny do skrócenia wąpierza o głowę.

- Co gorsza, temu złemu stanowi rzeczy wydają się sprzyjać katanici z tutejszej hadry, stojący chyba w sojuszu z wypędzonymi sługami Czaszkogłowego. Cosik mi się widzi, że to oni stoją za tajemniczą chorobą kthana Hirmina Arusa, którego życie i zdrowie tak usilnie staramy się ratować. Sojusz Piana i Arianny to dzisiaj nader solidne oparcie dla tych, którym leży na wątrobach dobro miasta, wszelako sam jeden nie wystarczy, szlachetni rycerze. By zwyciężyć nad siłami zła, trza nam ostrych mieczy, mężnych serc i wielkiego honoru - Huskun z rozmysłem przybrał pełen emfazy ton, odwołując się do rycerskiego etosu swych słuchaczy - Czy w swej niezmierzonej szlachetności zechcecie nas wesprzeć? Trza nam autorytetu osób tak dostojnie urodzonych jak wy i tak powszechnie szanowanych, tak wybornych w robieniu orężem i nie czujących lęku.

Garnizon orków katańskich, zmierzch 1 dnia bakis-ranu

List od Murtona otworzył przed dwójką Nieulękłych wszystkie wrota prowadzące przed setnika sił katańskich w Rotgan-kir, a zarazem członka rady miejskiej Tan Garduga Mocarnego.
Gardug siedział w ogromnej sali zastawionej ogromnym i długim stołem zastawionych krzesłami. Mimo, że mogłoby się przy nim zmieścić z pięćdziesiąt osób on siedział sam na jednym z jego końców. Ta część stołu, przy której siedział zastawiona była wykwintnymi potrawami. Za jego plecami w cieniu kolumn stało dwóch strażników.
Nieulękli przeszli przez opustoszałą salę oświeconą jedynie przez świeczniki stojące przy samym setniku. Długiej przechadzce towarzyszył jedynie stukot ich własnych butów o posadzkę.
Tan Gardug Mocarny okazał się najstarszym orkiem jakiego kiedykolwiek widzieli. Lecz orkim Uruk-hai - orkiem szlachetnej rasy panów Orchii. Jego twarz przypominała wyschnięte na słońcu winogrono w której tkwiły pożółkłe oczy i kły. Gardug ubrany był w prosty żołnierski strój bez jakiekolwiek opancerzenia i widocznego uzbrojenia. Przeżuwał wolno potrawy w ogóle nie zwracając uwagi na przybyłych.

Balin chrząknął grzecznie chcąc rozpocząć rozmowę, ale uruk-hai jedynie delikatnie machnął ręką. Po tym geście przy jego krześle-tronie, pojawił się ork, który sięgnął po trzymane przez Balina pismo, po czym przeczytał je na głos.
Jedyną reakcją Gardug na jego treść był lekki prychnięcie.

- Witojcie panie komendoncie. Jestem Barthur z wola boska wróżbita i wielki łowczy Goblin-Kir. Przeproszom, że się wtruncom w taka szlachecka "konserwacja", ale kaj żeśta taki lemeon naszli? Piękna bestyja, a tresowana?- zaczął Barthur ale ork stojący przy Gardugu wymierzył mu tak siarczysty policzek, że aż goblin zamknął się ze zdziwienia.

- Jak śmiesz odzywać się niepytany w obecności Tan Garduga! - wrzasnął ork sięgając po zwisający u pasa kindżał - wytnę ci ten parszywy jęzor!

Tymczasem w tanie Gardugu zaszłą jakaś przemiana. Na znudzonej, apatycznej i ponurej twarzy pojawiło się zainteresowanie.

- Później! -warknął do sługi starczym kraczącym głosem - teraz odejdź.

Sługa zawahał się jedynie przez chwile, po czym zniknął w cieniu za krzesłem Tana Garduga. Balin który wychowywał się w zmilitaryzowanym środowisku szlachetnie urodzonych, dumnych i srogich krasnoludów, wiedział, że ta chwila wahania będzie go kosztować bardzo wiele.

- Widzieliście więc mojego lemeona? I jak się on wam widzi ?- zapytał setnik jak typowy fanatyczny hodowca zwierząt myśliwskich i niezrównany znawca tematu, z błyskiem w oku który mówił, że obecnie interesują go bardziej polowania niż sytuacja w Rotgan-kir.

"Rezolutny Goblin", wieczór 1 dnia bakis-ranu

Rycerze i paladyn wstali ze swych miejsc i podeszli do stołu przyglądając się z zainteresowaniem i zachwytem amuletowi.

- Więc to prawda! Asteriuszowi strażnicy dobra na świecie naprawdę istnieją! - szepnął Arachel - takoż jak i Nieulękli, ich zbrojne ramię sprawiedliwości. Współpracował z nimi do zaszczyt. Macie mój miecz - paladyn wyszarpnął miecz i zasalutował Gusłkowi i Huskunowi.

- Takoż i mój - powiedział Urgrim.
- I mój - zasalutował Toran.