Forum KrysztalyCzasu.pl

Ja uważam podobnie jak Ivash. Kupię jeno ten topór i ruszajmy ku puszczy. Posadnik może nas zignorować albo wsadzić do aresztu, nie wiadomo co w liście jest. Ku Zarenivowi ruszajmy. I opuśćmy ten gmach jak najszybciej, wolę być na świeżym powietrzu.

Wątek techniczny:

Stosunek do Khardów: Ledwo ich toleruję, za bardzo sie panoszą.
Stosunek do nie-Kossytow: życzliwy w miarę, chyba, że się wywyższają albo są Khardami.
Żarliwosc religijna: jestem religijny, ale inne kulty też szanuję o ile nie są z natury złe.
Poczucie humoru: raczej poważny jestem.
Technologia: negatywnie jestem do niej nastawiony.
Stosunek do bogactwa: kasa to nie wszystko, raczej jako środki do celu je traktuję, nie jak cel sam w sobie.
Stosunek do dziewczyn: szukam tej jedynej, ale doświadczenia rózne mile widziane.
Więzy rodzinne: bardzo ważna.
Stosunek do cudzej własności: nie zabieram co nie moje, chyba że zdobyczne.

A moze nas nagroda jaka czeka. Moze takemniczy list jakis wiesci zawieral, ktore nie powinny w opinii Voyta dotrzec np do adresata. Zreszta co wuj mowil, a starszych trza sie sluchac.

Ja jestem za udaniem się do Zareniva, po nabyciu topora ku puszczy ruszajmy, myslę, że Ivash takoż woli ku Zarenivovi iść a nie z Khardami kolaborować.

Voyt jest Kossytą zdaje mi się ale zaraz sprawdze.

Edit: Za Kethem:

Posadnik Anton Voyt (mężczyzna Kossyta Ary3/Rgr11) - posadnik Voyt to szorstki mężczyzna przed czterdziestką. Niższy od przeciętnych ziomków, ale znacznie od nich posępniejszy, Anton dużo bardziej przypomina leśnika niż urzędnika państwowego. Zawsze angażuje się osobiście w rozwiązywanie problemów - czy to politycznych czy społecznych - i nie waha się przed ubrudzeniem rąk, jeśli sytu

Więc bratanie się z Khardami odpada. Ale jak będziecie optować za wycieczką w lasy to idziemy.

No nic to nieco lepiej, ale mimo wszystko ku Zarenivovi ruszajmy. Cosik mnie się pomyliło, że to Khard. Ups.

Kasę dzielimy równo na trzy części. Ja jestem prawie na zero, mam 7 kopytek po kupnie dużego topora i sprzedaży toporka. Co do listu, przejrze wpisy i dam znać czy damy go posadnikowi czy Zarenivowi...

Podług napisu na tubie listu zaznaczono do rak własnych kajaza Zareniva, znaczy może cosik poufnego i może mu to narobic kłopotu, jemu więc list oddamy.

Co do czwartego gracza, fajnie by było, ale nie wiem czy Ktoś się zgłosi, ja nie mam nikogo znajomego coby zagrał.

Watek techniczny

Jesli pozycze 30k to oczywiscie wezme drozsza opcje, jesli mi sie nie uda to trudno, zostane z przeszywanica i mieczykiem.

No to jak kuzyni? Pozyczycie biednemu Volkhowi;)?

No ja mam 7 kopytek, 5 pożyczam Volkhowi, chyba, że Ivash ma więcej gotówki na zbyciu. (I tak 10 muszę Ivashowi oddać.

18 dzień Golovusu 602 AR, faktoria kupiecka

Pchnięte mocno drzwi sklepu odskoczyły od futryny, zazgrzytały na wymagających rychłej konserwacji zawiasach. Ivan Karakov przeszedł przez próg ciemnego zagraconego budynku prostując się mimowolnie i naprężając mięśnie. Założona z pomocą kuzynów skórznia była nowiutka, przez co wpijała się tu i ówdzie w ciało myśliwego, ale ukontentowany zakupem młodzieniec starał się nie zwracać na tak drobne mankamenty uwagi. Poprawiwszy sprzączkę pasa Kossyta położył dłoń na stylisku przewieszonego przez plecy ciężkiego topora, noszonego na wojskową modłę z rączką sterczącą ponad prawym barkiem myśliwego.

Oszczędności ostatnich kilku miesięcy zniknęły w przepastnym kuferku ponurego brodatego handlarza, ale Karakov machnął na to ręką, godząc się z koniecznością zadbania o swe życie i zdrowie. Posiadłość kajaza Zareniva położona była wśród lesistych wzgórz na wschód od rozlewiska Czernichły, odgrodzona od Tverkutska i sąsiadujących z miastem puszczańskich sadyb gęstym starym borem pełnym jarów, kotlin i stromych skarp, pociętym niewielkimi rzeczkami i upstrzonym leśnymi sadzawkami. Wiodące w tę stronę puszczańskie trakty były zaniedbane i rzadko uczęszczane, bo mieszkający kilkadziesiąt mil dalej Kossyci z pogórza Nyschathy woleli utrzymywać kontakty handlowe z osadami sąsiedniej Skirownii, rzadko kierując swe kroki na zachód. Kajaz Zareniv miał spory poczet zbrojnych i pachołków, wśród nich zaprawionych w leśnym rzemiośle kossyckich przepatrywaczy, toteż dbał o bezpieczeństwo własnych wozów śląc do Tverkutska ze złotymi samorodkami i wyprawionymi futrami silne grupy strażników, za nic miał jednak podróżujących po jego ziemi obcych.

Jeśli ktoś zamierzał tam wędrować na własną rękę, musiał się sam o siebie zatroszczyć, a Ivan nie zamierzał dać się ponownie pogryźć byle trollikowi. Niedaleki od Czernichły masyw Nyschathy wystrzeliwał w przestworza stromymi bryłami górskich zboczy, zdając się sięgać ośnieżonymi wierzchołkami wiszących na niebie obłoków. Karakov nigdy dotąd nie zapuszczał się w tamtą stronę, ale miał sposobność wiele się o Górach Nyschathy nasłuchać i rzadko kiedy były to krzepiące opowieści. Pocieszała go jedynie myśl, że droga kuzynów miała wieść tylko do sadyby Zareniva i ani kroku dalej.

Volkh wyszedł ze sklepu szybkim krokiem, omal nie wpadając z rozpędu na plecy kuzyna i odskakując zwinnie w bok z cichym syknięciem. On też miał na sobie nowy ubiór, przeszywany wielokrotnie różnego rodzaju materiałem kubrak z długimi rękawami mogący w razie potrzeby zatrzymać słabe pchnięcie noża albo spowolnić grot strzały. Ivan nie skomentował stroju druha, w zamian spozierając pełnym wyższości wzrokiem na przypasany do boku kuzyna krótki miecz, schowany w prostej, pozbawionej zdobień pochwie.

- Żeś pomyślunek do szczętu postradał dla tych bojlerów, mogę jeszcze zrozumieć. Od biedy takowy pękaty bojler może babski zadek przypominać, a niektórym skąpo przyrodzeniem obdarzonym biedakom styknie popatrzać miast samemu pochędożyć - oznajmił Karakov wydymając po wielkopańsku usta - Ale żeś się wziął na modłę południowców za miecz, tego ci rodzina nie wybaczy. Kto to widział, coby dobry topór w pogardzie mieć, a taką sztabą żelaza wymachiwać? Drewna tym nie narąbiesz jak będzie trza, palika w ziemię nie wbijesz. Wstyd, hańba, a sromota, tyle ci rzeknę.

- I więcej rzekać nie musisz, bo pleciesz jak jaka stara Skiranka z górskiej pustelni, co ostatni raz świat na dworzu widziała za poprzedniego króla - odparł cierpko Wilimov wysuwając miecz na próbę z pochwy - Z toporem w łapsku zawsze będziesz na drwala wyglądał, a zatem leśnego ciołka i kpa. Patrzaj lepsiej na przybocznych książąt albo umbriańskich rębaczy jak po mieście chadzają. Wszyscy oni pod mieczami, a każdy z szacunkiem na nich spoziera.


Wątek techniczny

Taka mała scenka obyczajowa. Przywiązanie Khardów i Kossytów do łuków i toporów wciąż pozostaje głęboko zakorzenione w miejscowej mentalności, więc miecznicy są traktowani z pobłażliwością i często padają ofiarą niewybrednych żartów.

Jeśli o stan zdrowia Karakova idzie, dzięki przespanej w łóżku nocy oraz opiece rodziny (świeże opatrunki, maść przyśpieszająca gojenie) jego ŻYW podniosła się z 4 do 6.