Forum KrysztalyCzasu.pl

1289 EA, Rok Słońca 14 dzień miesiąca Jastrzębia (wiosna) wg kalendarza Aquilonii. Prowincja Oriskonie Westermarck, Pogranicze Aquilonii. Wioska Delamira.

Po naradzie pogadaliście co nieco i poszliście spać. Rano prace ruszyły, wzmacnianie palisady i budowa wież strazniczych. Przybył posłaniec Piktów z klanu Niedźwiedzia i oświadczył, że ich szaman został ranny na bagnach, szukał ziół stoczył walkę z młodym szamanem Wilków i ten go o dziwo pokonał. Szaman Niedźwiedzi spotka sie z wami najszybciej za 4 dni, jak wydobrzeje.

Rano kilku myśliwych z Daulosem ruszyło na łowy, koło południa wrócił jeden z nowych osadników Tarsus, poszarpany, z wiadomością, że wataha wilków rozszarpała jego kompana jak obaj podchodzili jelenia.

Pikt z klanu Niedźwiedzia rzekł: to nie była walka wojowników, tylko młody szaman Wilków i nasz stoczyli walkę na umysły, nam szamani zakazali walczyć ze sobą. Na bagnach to było. Nic nie wiem o wojnie Sokołów z Krukami.

Zorian spojrzał po wszystkich. Nagle zgarbił się i zaczął głośno i szybko wdychać nosem powietrze, wydając takie ciche "niuch niuch". Gdy zdziwieni ludzie popatrzyli na aquliończyka, ten wyprostował się, podniósł wskazujący palec prawej ręki do góry. Zaczekał jeszcze chwilę, i gdy w powietrzu zwisały pierwsze pytania, najemnik powiedział krótko:

- Magia.

Wyrazy zdziwienia zawisły na twarzach zgromadzonych. Weteran poprawił uprany ówcześniej tabard, wziął kilka głębokich łyków wina. Wzdychnął.

- Magia. Wszędzie. Od samego początku wyprawy potąd. Spójrzcie! Wszystko zaczęło się od dziwnych zjawisk wokół osady. Potem byliśmy świadkami paskudnego rytuału. Następnie znowu zostaliśmy zaatakowani przez klan Niedźwiedzia, otumaniony magią. Teraz wracał myśliwy - doświadczony myśliwi dali się zaskoczyć przez watahę wilków? I do tego jeszcze liguryjczycy. Nie wiem jakie to ma powiązanie. Wiem natomiast, że któryś z tutejszych szamanów źle życzy pozostałym, zwłaszcza aquilończykom. Jeżeli chcemy pozbyć się - tfu! - magii i złego licha z okolic, zajmijmy się najpierw szamanami. Nie wierze, by tutejsze klany najęły czarownika. - Zorian opadł na krzesło, wycieńczony drugim najdłuższym wywodem w życiu - może niezbyt składnym, bo najemnik inteligencją nie grzeszył, ale jednak. W gardle aż zaczęło go drapać. Ale sytuacja była wyjątkowa. Przez lata służby na stażnicach nigdy nie spotkał się z magią, zwłaszcza z tak ohydną i paskudną. Inni wojacy często opowiadali po nocach przerażające historie o stygijskich wiedźmach i czarnoksiężnikach. Człowiek wtedy nie spał całą noc, trzymając w jednej ręce miecz a w drugiej małą figurkę Mitry, modląc się jednoczesnie o odpędzenie złych uroków i koszmarów.

Teraz wizja stawania oko w oko z wymysłami pijackich opowieści stawała się coraz bardziej realna. I to Zorianowi bardzo się nie podobało.
Budził się w nim lęk, pierwotny strach przed nieznanym. Weteran uznał, że im szybciej rozwiąże zagadkę tego ponurego miejsca, tym szybciej się stąd wyniesie - a to już była bardzo pocieszająca myśl.

Przez cały czas wieczornych rozmów Vanko pozostawał zadumany. Wątpliwości rodziły kolejne pytania. Tajemnice, mroczne sekrety, ponure zagadki piktyjskiej puszczy nie dawały mu spać, stąd za dnia, gdy tylko nadażyła się po temu okazja poprosił swych towarzyszy o chwilę rozmowy, mimo że każdy miał sporo zajęć.

Czarostwo cholerne- to pewne, że wszystko tu tym nasiąknięte jak łydki taniej ladacznicy łajnem!

Jednak, czy to robota piktyjskich szamanów- nawet i tego do końca nie wiemy Kto wie, może gubernator Lord Glyco ma wrogów, którzy tylko czekają aż władza jego osłabnie, by się o nią upomnieć? W końcu wziął do tej roboty ludzi nie ze swego otoczenia, a z zewnątrz.

Jedno co nam sprzyja, choć nie wiadomo jak długo, to że piktowie są podzieleni. Jeśli to sprawka któregoś z ich szamanów, zastanawiające dlaczegóż pozwala by wycinali się nawzajem?

Ktoś tu dąży do siania chaosu i mylić się mogę, ale podejrzewam Liguryjczyków. Wszak oni jedni z tego co nam wiadomo jak dotąd nie doznali szwanku podczas gdy wszyscy inni wokół rzucają się sobie do gardeł. I nie, żebym żałował piktów- mają swoje sprawy i jak chcą niech się tną między sobą, nawet im broni możemy użyczyć. Interesem naszym pozostaje bezpieczeństwo Delamiry, bo za to nam płacą.

Nawet i rytuał, który widzieliśmy.. plugawa to magia, lecz kto wie, co wyczyniają szamani pozostałych plemion?

Przeto należy nam poznać bliżej naszego wroga, miast gnić tu i czekać aż będzie nas za nos wodził..

to rzekłszy Vanko przywołał wszystkich gestem ręki, by pochylili się nieco ku sobie i głosem o wiele cichszym podjął:

..łatwo się przekonać zdołamy, czy owe zło wrogie jest Delamirze, czy też jedynie przypadkiem jej dotyka, gdy grę podejmiemy wedle własnych reguł. Pułapkę zgotujmy a baczmy, kto w nią wlezie, może czarownik, a może setka piktów. Nieważne. Dowiemy się kto jest celem złego knowania.
Pierwej miejsce dogodne na zasadzkę wynajdźmy, byle dalej od Delamiry.
Potem niechcący niby ploki rozpuśćmy po osadzie, że niby to daleki kuzyn Lordga Glyco na inspekcję zjeżdża w przebraniu i bez eskorty, bo tęgi wojownik z niego i wkrótce obejmie tu panowanie, a wielki wyrąb zarządzi.
Miejsce jego obozowania sami wybierzemy i to takie do którego jedna droga prowadzić może i po naszej stronie rzeki. Czarownik czy nie, jak widać po ostatnim starciu ograniczoną ma moc, dlatego Tecumseha pozostawimy nad rzeką, w pobliżu rzekomego obozowiska- niech sterczy tam dzień cały a nosa nie wychyla. Jedynie ma się przyjrzeć kto przed, lub za piktami przez rzekę idzie, jeśli i tym razem ich omami, a i czarownik sam pewnie z ciekawości dołączy. Tecumseh najlepiej rozeznany w tutejszej tfu! heraldyce rozpozna przynależność gada...

Co do kontynuacji sesji przez weekend, to dostosuje się do reszty, ale mnie też najprawdopodobniej nie będzie jutro do wieczora bo jadę do klubu poprzesuwać trochę figurek .

- właśnie po tym chciałem uznać, czy to ktoś z jego otoczenia, czy nie. Piktowie raczej nie wiedzą, ale "swój" wróg już tak.

Zgoda tylko kwestią będzie dopatrzenie się tego że ktoś to przejrzał. Bo wróg na dworze może nadal spreparować atak piktów .

Co do poszukiwania myśliwego to też nie spodziewam się że znajdziemy nie wiadomo co, ale chce to zrobić także ze względu na morale osadników, pewnie niewiele to da ale przynajmniej będą mogli pochować zabitego.

Po za tym myślę że od teraz takie wyprawy łowieckie będą musiały odbywać się w większych grupach jeśli w ogóle nie zostaną zawieszone.
Po za tym coś mi ten miejscowy myśliwy śmierdzi, z tego co pamiętam z pierwszej wizyty to tylko on nie wyglądał na przybitego w wiosce. Chciałbym go zabrać na ta wyprawę żeby poobserwować dyskretnie.

Co do dzielenia drużyny to jednak bym kogoś zostawił, spokojnie nie mam zamiaru zrobienia zagrywki w stylu, postacie w wiosce zaatakowane, wielkolud z toporem dostaje nagle przebłysku geniuszu i postanawia zawrócić do osady:P.
ale nie będę się upierał przy podziale.

Wziąłbym ze czterech ludzi(samych ochotników jeśli będzie to możliwe jeśli zgłosi się mniej to będzie trzeba obyć się z mniejszą pomocą) w tym ocalałego chyba że jest poważnie ranny. Tak jak mówiłem zabrałbym też Tecumseha.

Nowy system walki fajny, mam tylko takie pytanie jest jakaś możliwość zrezygnowania z jednej(albo i ze dwóch) akcji defensywnej na rzecz większej liczby/lepszego ataku?