Forum KrysztalyCzasu.pl

Właz do Nadświata, poziom -1

Zadzior spojrzał w pełen dziwnych odgłosów i zapachów mrok czyhający za progiem wejścia, wciągnął w nozdrza głęboki oddech próbując zapanować nad mimowolnym drżeniem dłoni. Zaledwie kilka kroków dzieliło go od zupełnie nowego świata, pełnego dziwów wszelakiego rodzaju.

- Zakładajcie te baniaki - powiedział Cichy sprawdzając, czy otrzymany od Rzemienia rewolwer pewnie tkwi w olstrze przy pasie - Te przy progu.

Nie rozumiejąc co prawda polecenia, ale nie chcąc ryzykować odmowy, uczestnicy wyprawy sięgnęli po zaopatrzone w paski dziesięciolitrowe pojemniki z plastiku, założyli je z pomocą kilku bardziej uczynnych łowców na plecy. W baniakach chlupotała woda.

- Po co nam to? - zdziwiła się Blizna - Przecież nawet Pała i Trzyłapka tyle nie piją.

- To nie dla was - odpowiedział niepokojąco wymijającym tonem Ostry i chociaż te słowa również niczego śmiałkom nie mówiły, ich echo zapadło Zadziorowi głęboko w pamięć.

Rzemień przysunął się do szerokiej szczeliny między skalną ścianą i krawędzią włazu, uniósł nieco wyżej lufę trzymanego w rękach karabinu.

- Nie możemy tracić czasu - rzucił ponaglającym tonem - Ruszajcie, szybciej!

Blizna poprawiła paski na których zawieszony miała zbiornik z wodą i wyciągnęła z kieszeni gogle noktowizyjne wieszając je sobie na szyi.
Obrzuciła uważnym spojrzeniem swoich towarzyszy i wzruszywszy ramionami wysunęła się cicho za uchylony właz ruszając ostrożnie w mrok...

Nadświat, opodal wejścia do Enklawy

Pchany przez grupkę łowców, ogromny właz zamknął się z przeciągłym zgrzytem, w jednej chwili odcinając słaby blask elektrycznego światła bijący zza progu korytarza. Kucający kilkanaście metrów dalej ludzie poczuli w tym momencie jakiś lodowaty dreszcz, pojmując znienacka w całej pełni fakt, że znaleźli się w zupełnie dla siebie obcym miejscu.

Rozglądając się szeroko otwartymi oczami wokół siebie, Blizna dostrzegała coraz więcej szczegółów. Przyzwyczajający się do ciemności wzrok dziewczyny zyskał znienacka nieoczekiwanego sprzymierzeńca, oblewającego pełną tajemniczych cieni krainę bladą poświatą ułudnego światła.

- Księżyc - szepnęła z nieskrywanym zachwytem Blizna, unosząc oczy ku srebrzystej tarczy wiszącej wysoko nad szczytami czegoś, co musiało być górami - Dokładnie taki sam jak w książkach.

- Cichy, co teraz? - mruknął pytającym tonem Rzeźnik, przekładający nerwowo z ręki do ręki strażacki toporek - Gdzie idziemy?

- Na początek za mną - odparł po krótkiej chwili ciszy łowca, przez cały czas bacznie czegoś nasłuchując - Tylko bez robienia hałasów. Pójdziemy wzdłuż tego zbocza, jakieś pół mili przed siebie. Dalej jest niewielki żleb, tam zatrzymamy się na chwilę. Wtedy powiem wam, co dalej.

Większości uczestników ekspedycji na usta cisnęło się mnóstwo następnych pytań, ale przewodnik sprawiał wrażenie zbyt niespokojnego, by być gotowym na składanie obszernych wyjaśnień. Jego niepokój szybko udzielił się pozostałym, chociaż jak dotąd nikt nie dostrzegał we wszechobecnym mroku jakiegokolwiek źródła zagrożenia.

Nadświat był w zamian pełen niezwykłych dźwięków i zapachów, które budziły w mieszkańcach Enklawy oszołomienie pomieszane z zachwytem. Delikatny dotyk obcego w podziemiach wiatru niósł ze sobą dziwnie rześki posmak, przesiąknięty obietnicą czegoś nowego i niebywale ekscytującego.

Cichy ruszył pierwszy, poruszając się ostrożnie na kamienistym podłożu w cieniu skalnej ściany wyrastającej wysoko ponad głowy ludzi. Łowca szedł zdecydowanym krokiem, najwyraźniej znając doskonale trasę marszruty. Blizna mruknęła coś niezrozumiale pod nosem, zastanawiając się w duchu nad tym, który to już raz z kolei Cichy znalazł się na powierzchni ziemi.

Nadświat, gdzieś w górach

Wzmiankowany przez Cichego żleb był równie cichy i pozbawiony życia, co każdy pokonany wcześniej metr górskiego szlaku, ale łowca nawet na chwilę nie tracił swej czujności, obserwując ciemność nocy zza szkieł swych gogli.

- Tutaj chwilę odpoczniemy - rozkazał ściszonym głosem, wskazując dłonią na niewielki załom u podstawy żlebu - Właźcie tutaj, tylko cicho.

Kiedy towarzysze łowcy stłoczyli się na niewielkiej, ale dziwnie kojącej swą ciasnotą przestrzeni, Cichy strzelił palcami zwracając na siebie uwagę wszystkich. W blasku księżyca jego twarz przybrała jeszcze posępniejszego wyrazu, mieniąc się barwą trupiej bladości.

- Pójdziemy na południe, przez następne sześć, może siedem godzin - oznajmił - Dobrze uważajcie na to, gdzie stawiacie stopy, bo jeśli ktoś skręci na kamieniach kostkę, będziemy uwaleni. Jeśli utrzymamy dobre tempo, przed brzaskiem znajdziemy się na brzegu jeziora.

Przez gromadkę śmiałków przebiegł mimowolny pomruk zdumienia i podekscytowania, wywołany perspektywą ujrzenia prawdziwego naziemnego jeziora.

- Kiedy tam dotrzemy, będziemy musieli uważać dwa razy bardziej - ciągnął Cichy - Nad jeziorem jest osada, tam właśnie idziemy.

O ile wspomnienie jeziora wywołało w słuchaczach podniecenie, o tyle następne słowa sprawiły, że wszyscy skamienieli w jednej chwili. Osada?! Wychowani od dnia urodzin w zamkniętym gronie Enklawy, mieszkańcy podziemnej bazy nie wyobrażali sobie istnienia innej społeczności, zwłaszcza położonej tak blisko swego domu. Co więcej, nie wspominał o tym również nikt ze starszyzny, niezmiennie utrzymującej na podstawie raportów łowców, że na powierzchni nie istnieje żadne cywilizowane życie, a skażenie radioaktywne uniemożliwia tam dłuższe przetrwanie.

- Osada? - wyjąkała w końcu Blizna - Ale... ale Mędrzec i Ostry o niej wiedzą?

- Oczywiście, że wiedzą - prychnął z autentyczną złością Cichy.

- Och... - westchnęła zdumiona Blizna, nie znajdując więcej słów. W załomie zapadło pełne niewyobrażalnego napięcia milczenie.

Rzeźnik pomyślał, inna osada i to tak blisko, a oni nic o niej nie wiedzieli, żyjąc w enklawie w nieświadomości, że mają sąsiadó, co jeszcze mieli się dowiedzieć w najbliższym czasie...

Nadświat, gdzieś w górach

Cichy opowiadał niechętnie, jakby wbrew sobie samemu, ale widać było, że raczej nie zamierza ukrywać przed swymi towarzyszami żadnych istotnych informacji.

- Byliśmy tam ostatni raz jakieś trzy lata temu - oznajmił muskając czubkami palców kolbę rewolweru - Wtedy mieszkało tam około sto osób.

- Sto? - westchnęła Blizna - Na pewno? Przecież to więcej niż w Enklawie!

- Trudno oszacować dokładnie, nasze kontakty były dość powierzchowne - wyjaśnił łowca przytakując bezwiednie głową - Nie zawracajcie sobie myśli tym jak się tam zachować, bo nie będziemy wchodzić do środka. To dziwni ludzie, przynajmniej byli dziwni trzy lata temu. Przyjrzymy się okolicy z oddali, a potem pomyślimy, co dalej.

- Dlaczego dziwni? - spytał z niespokojną ciekawością Zadzior - Czy... czy to mutanty?

- Wyglądali zwyczajnie - zaprzeczył szeptem Cichy - Ale nie mówią naszym językiem, ani jeden z nich. Mają ciemniejszą skórę i są niżsi.

- Nie znają naszego języka? - Trzyłapka nakreśliła na piersiach znak krzyża - To może to Rosjanie? Albo kosmici w ludzkiej skórze?

- Nie wiem - prychnął łowca - Na kosmitów nie wyglądali, ale ja w życiu nie widziałem kosmity, więc pewności nie mam. Jedno musicie pamiętać: nie wolno wam pod żadnym pozorem się do nich zbliżać, dopóki nie powiem inaczej. Musimy być bardzo ostrożni.

- Na co mamy uważać? - spytał przejętym głosem Rzeźnik - Na choroby?

- Na nich samych. Minęło sporo czasu, ale wciąż mogą nas tam nie lubić.

-A to czemu-wtrąciła Trzyłapka-pewnie postąpiliście z nimi po Bożemu,podobnie jak u nas

Nadświat, gdzieś w górach

Cichy przekręcił w bok głowę, zerknął na rosłą mutantkę w dziwny sposób, ale na szlaku było dość ciemno, by mrok zamaskował rysujący się na jego obliczu grymas.

- Chcieli więcej niż mogliśmy im dać - powiedział po krótkiej chwili namysłu - Od wielu lat handlowaliśmy z nimi po troszku, wymienialiśmy wodę na mięso i sól. Nie myśleliście chyba, że wszystkie te przynoszone na dół zwierzęta upolowaliśmy sami? Mędrzec nie pozwalał tylko na jedno: żeby poznali drogę do Enklawy. Póki trzymali się niepisanej zasady, że nie wolno im było za nami chodzić, nie było żadnych kłopotów, ale oni chcieli więcej wody.

- Tej wody? - Zadzior stuknął zaciśniętą w pięść dłonią w obudowę niesionego na plecach baniaka - Po to Ostry kazał nam ją zabrać? Na wymianę?

- Jeśli będzie trzeba, w prezencie - odparł łowca - Nie rozstaliśmy się ostatnio po dobroci, ale czas szybko leci. Miejmy nadzieję, że już nam wybaczyli grzechy przeszłości.