Forum KrysztalyCzasu.pl

Ruszyli powoli trzymając się zabranego ze sobą pręta. Motłoch prowadził widząc najlepiej ze wszystkich. Kmicic i Niedźwiedź musieli mu zaufać.
Trzydziestocentymetrowy gzyms wystający ponad poziom breji był zbyt wąski dla spadochroniarzy mimo woli, choć Bjerjezowski z racji wąskiej natury pewnie dałby radę ostrożnie na nim balansować.

Motłoch westchnął ciężko, gdy na jego próby odszukania szczeniaczka odpowiedziała cisza, mimo tego co jakiś czas ponawiał cmokanie. Po dziesięciu minutach brodzenia w szlamie, które wydawały się wiecznością dotarli do jednego z licznie mijanych rozwidleń tunelu, jednak tym razem kable rozchodziły się w dwóch kierunkach. Zastanawiali się jaką drogę obrać, gdy z tunelu po prawej stronie dobiegło ich głośne ujadanie kundelka poprzeplatane chyba piskami dziecka.

Psinka! -Motłoch wrzasnął puszczając się pędem w przód zostawiwszy towarzyszy w ciemnościach.

Gdzie leziesz?- Jelcynow krzyknął za nim, gdy wraz z Kmicicem zostali pozostawieni sobie. Odpowiedział mu oddalający się chlupot roztrącanej wody.

Dopadł do miejsca, z którego dochodziło szczekanie. Wrócił się, zdradliwe echo, postąpił kilka kroków dalej. Cholera. Skądże to?

Wyżej na wysokości ramienia dostrzegł w końcu wygiętą, pordzewiałą kratkę osłaniającą dość szeroką rurę ściekową.
Zajrzał do środka, miał już pewność, że to jego psinka, pewnie utkwiła gdzieś tam głębiej, choć za cholerę nie wiedział jak wlazła tak wysoko.

Za wąsko. Za wąsko dla niego, ale może ten chudzielec się zmieści.

Wrócił po towarzyszy.

Kmicic sam nie wiedział, czemu kazał się podsadzićdo włazu. To był tylko szczeniak, a oni takie maleństwa jedli na surowo, gdy nic innego nie można byłowłożyć do gęby.. Ale tu jakoś zabolało go serce, przypomniał sobie o żonie i dzieciakach w Polsce i jakoś nim nawet zdążył pomyśleć wciskał się do pieprzonej rury...

Watek techniczny

Ide po psa. Pewnie to pulapka ale co tam. Nie zostawie go na lasce bezlitosnego MG;)

Szlag by to trafił! -przeklinał Kmicic przeciskając się wąską rurą, czołgał się w całkowitej ciemności, gdyż potrzebował obydwu rąk brodząc w wodzie. Szedł za dźwiękiem ujadania psa. Wydawało się, że dzielą ich od siebie metry. W pewnym momencie zahaczył ramieniem o ostrą krawędź, po prawej stronie wymacał głęboką dziurę prowadzącą do jakiegoś pomieszczenia. Ze środka słychać było powarkiwanie i hałas przewracanych przedmiotów.
Pieprzyć to! Wsunął się ostrożnie do środka. Tuż pod nogami, niespodziewanie blisko natknął się na jakąś szafkę. Z niej osunął się na podłogę. Wyjął zapalniczkę.
W nikłym poświacie spostrzegł rozmiary pomieszczenia. Był to surowo urządzony pokój przypominajacy bunkier, może magazyn z uwagi na mnogość szafek. W kącie stała uchylona lodówka, na której kurczowo zaciskając szczeniaczka przy piersi tkwiła małolata. Mały kudłaty bohater raczej z przestrachu ujadał w kierunku zainteresowanego niecodziennym łupem wychudzonego szczura czyhającego na przyszłą zdobycz z wysokiej półki.
Złapał go błyskawicznym ruchem za ogon rzucając z całym impetem o przeciwległą ścianę. Szkoda było przeganiać obiad.
Mlasnął zadowolony. Poczuł się jak prawdziwy gieroj. Obrońca szczeniąt i dzieci, zarazem utalentowany łowca.

Odsunęła się w kąt przytulając mocniej przemoczonego futrzaka. Kmicic dostrzegł stertę pustych konserw, narzędzi, regał z jakimiś papierami biurowymi i toporne, metalowe drzwi, zamknięte na klucz.
Żąłądek zwęszywszy świeży łup błyskawicznie upomniał się o zdobycz donośnym burczeniem.
Znikoma szansa, ale kto wie. Może i się znajdzie jakiś browarek w starej lodówce?
Otworzył drzwiczki i rozdziawił gębę do rozmiarów kamienicy.

- Szto eto, gdzie on polazł - burknął Borys, balansujący na granicy jawy i snu. Wydarzenia sprzed zaledwie kilkudziesięciu minut przeplatały się ze starszymi wspomnieniami, sprzed kilku dni.

- Motłoch, a Tanie widziałeś gdzieś? Cholera, droga była...

Sięgnął do szafki i ostrożnie wyciągnął... pistolet. Zapewne w innych okolicznościach oczy Bjerezowskiego świeciłyby mocniej niźli sam depozyt, ale teraz przemawiał przez niego ból, głód i lata jakie spędził w ukryciu. Pistolet wydawał mu się jednym sensownym wyborem. Reszta była ciężka, nieporęczna i trzeba było się więcej namachać żeby kogoś zabić. Ale pistolet... Nawet stary wypluwał smiercionośny ołów, zamieniający bliźnich w ciepłe zwłoki. Potem sięgnął po upolowanego szczura. Z niejakim usmiechem odezwał się do małolaty:

- No djeowćka, uchadim stąd, bo tam gieroj adnoj czeka na swaju sobaku.

Wątek techniczny

Spadamy stąd. Damy radę wrócić tę samą drogą? Zabieram pistolet, szczura na deser, dziewczynke i pieska;) Może młoda zna jakieś wyjście stąd? Plastikiem drzwi otwierać nie będę.

Błysk światła boleśnie oślepił oboje. Dziewczynka wrzasnęła cienkim, piszczącym tonem. Kmicic zamachał przed oczami cofając się i potykając o jakieś stare puszki. Pies szczekał jakby kastrowany. Lampa zaświeciła się, w oddzielonym solidnymi drzwiami korytarzu również musiało zaświecić się światło.
Lodówka zabrzęczała cicho.

[center]***[/center]

Piski, szczekanie, hałasy niemalże równocześnie dobiegły z otworu, w którym kilka minut wcześniej zniknął Kmicic. Motłoch wetknął do środka lufę karabinu przyglądając się uważniej. Dostrzegł całą różnorodność bogatej flory rury powołanej do odprowadzania gówna.
W życiu dobrowolnie by tam nie wlazł. Dobrze, że ten chudzielec tu był. I że tak słabo widział.
Osiem, może dziewięć metrów dalej w rurze ziała solidna dziura, ze środka biło mocne światło.

[center]***[/center]

Dawaj, dawaj! - wrzasnął Motłoch w rurę.

Odruchowo spojrzał wgłąb tunelu, jakby sprsawdzając kolejne mozliwości.

- Kurwa, idźmy dalej, proszę - sapnął Borys, który coraz wolniej uciekał od chciwych szponów śmierci.

Dopiero gdy oczy po chwili przywykły do jasności dostrzegł, że jest cały w gównie. - Bywało gorzej...- pomyślał. Nage zapalenie się światła mogło zwiastować rychłe zbliżenie się strażników lodówki, którzy niekoniecznie mogli mieć zamiary tylko przyjemnej pogawędki, a jesli już to takiej, gdzie pierwsze skrzypce grają szczypce, twarde kułaki i szeroka gama różnych argumentów (z reguły bolesnych).

Spojrzała na niego mocniej przytuliwszy pieska.
Nie za- zabieraj mi Re..ksia -jej głos drżał niczym wątła trzcina na wietrze. Jednak zdobyła się na te kilka prostych słów.

Musimy iść mała.

Zacisnęła zęby pytającym wzrokiem wpijając się w Bjerjezowskiego. Wzrokiem pełnym wahania, pytającym o krzywdę. Błaganiem o pomoc i tęsknotą za odrobiną bezpieczeństwa.
[center]***[/center]

Ostatnie słowa Jelcynowa ledwie odbiły się echem o ścian ciemnego korytarza, gdy ze zmęczenia osunął się na ścianę. Chciał jedynie odpocząć. Na chwilkę przycupnąć. Smród nawet nie przeszkadzał mu już tak bardzo.

Szybciej tam!- wrzasnął Motłoch do rury.
[center]***[/center]

Kapitan Borejko sunęła korytarzem w zwiewnej wieczorowej sukni koloru bławatków. W ręku trzymała mosiężny świecznik, pociągającym niewinnym głosem szesnastoletniej dziwki przywołała Jelcynowa odwracając się na wysokich szpilkach odsłoniwszy nagie pośladki w kusząco wyciętej sukni. Pochyliwszy się uwydatniła swe wdzięki..

Szefie! Szefie! Obudź się! Tam coś jest, znalazłem!
Piguły najpierw. Jeszcze się szefu wyśpi, ale nie tutaj. -Motłoch odetchnął z ulgą. Rękę miał ciętą, a mimo to boss dopiero po trzecim plaskaczu wrócił do przytomności. A zostawił go tylko na niespełna trzy minuty!
Poszedł za światłem. Włączyło się przed chwilą przebijając się słąbą poświatą w jednym z bocznych korytarzy, odbiegających nieco przed nimi w prawo. Oparł Niedźwiedzia o ścianę i poszedł sprawdzić. Znalazł drziw metalowe, wyłamane przez jakiegoś chojraka, co musiał mieć szpony jakieś poinstalowane, bo pocięte były drzwi w piździec. Za drzwiami jakieś rozwidlenia i tunele, ale ze światłem. I parę trupów tam było. Na oko nie wiadomo od jak dawna, bo szczury zechlały co się nadawało.
Usłyszał plusk i wrócił, bo szefu zemdlał i wleciał do wody. Kmicic coś długo zamarudził w rurze, ale słychać już było, że się gramolił z powrotem. Tylko tak jakby nie sam się czołgał, bo dudnienie w rurze jakieś podwójne.