Forum KrysztalyCzasu.pl

Cmentarz, po północy 2 dnia bakis-ranu

I zaczęło się. W bladym świetle miesiąca cmentarz całkowicie stracił swój z trudem wypielęgnowany status miejsca wiecznego spoczynku. Z niemal każdego zakątka cmentarza, zza grobów, spośród żywopłotów, z monumentalnych starożytnych grobowców, spod marmurowych płyt parłli ożywione mroczną magią nieumarli. Jedni biegli pochyleni rozcapierzywszy palce dłoni inni szli zataczając się, jeszcze inni pełzli jak węże. W powietrzy rozszedł się smród butwiejących kości i gnijącego mięsa.

Nieulękli brneli po zboczu w stronę bramy przeciskając się między grobami lub skacząc po nich. Wszyscy skupili się wokół ciężko opancerzonego Urgrima. Rycerz mimo, że szedł przed siebie tak szybko jak potrafił to i tak był o wiele wolniejszy od nieumarłych.

Wysforowawszy się nieco do przodu Barthur wraz z Bazookhiem zaatakowali pierwszego nieumarłego. Był nim szkielet jakiegoś człowieka, obleczony jeszcze strzępami skóry o kościach połączonych ścięgnami i więzadłami. Kilka sprawnych ciosów rozbiło go na drzazgi. Balin wezwawszy moce swego boga odesłał w zaświaty kościotrupa idącego w jednym bucie. Huskun cisnął niewidzialnym w nocy pociskiem.

Im bliżej bramy byli Nieulękli tym więcej nadciągało ożywieńców.
Kilka kroków dalej wyjąc i kłapiąc zębiskami zaatakowały zombi. Niegdyś byli ludźmi czystej lub półkrwi teraz obrzmiali, w niekompletnym zbutwiałym odzieniu zmienili się w łaknące krwi bestie.
Rozgorzała walka tak na oręż jak na magię. Jednak na miejsce jednego trupa nadciągało dwa następne. W mig Nieulękli zostali otoczeni zacięcie atakowani z każdej strony.

Chyba tylko nasz iluzjonista nas moze uratowac rzucajac kolejno na nas niewidzialnosc dla umarlych. Wody swieconej nie mamy. Ziemi tez nie uswiecimy.

Cmentarz, po północy 2 dnia bakis-ranu

Rozgorączkowany Huskun kręcił głową na wszystkie strony niczym spłoszony ptak, ściskając z całych sił swój amulet i próbując za wszelką cenę nie ulec pogłębiającej się panice. Widok nadciągających zewsząd nieumarłych mroził mu krew w żyłach, wieszcząc bardzo srogie kłopoty.

- Pilnujcie Urgrima! - wrzasnął na całe gardło oglądając się ponad ramieniem na idącego nader ospale rycerza, poruszony jakimś rzadko u siebie postrzeganym uczuciem solidarności, na co dzień zazwyczaj przez zaklinacza wyśmiewanym - Nie dajcie mu paść!

Cmentarz, po północy 2 dnia bakis-ranu

Tłum warczących, klekoczących, rozkładających się, śmierdzących i wściekle agresywnych ożywieńców naparł na Nieulękłych niczym fala tsunami na spokojne tropikalne wybrzeże. Owa fala rzucił nimi o stojący nieopodal monumentalny grobowiec pamiętający jeszcze dłuto mitycznych reptilionów.

Drużyna Kielicha stawała dzielnie, znali już swego przeciwnika i mierzyli się z nim nie pierwszy raz. Przeto wróg stracił swój największy atut czyli lęk jaki potrafił wzbudzać w sercach żywych istot.

Huskuna jako władającego magią chroniono półpierścieniem wciskając niemal w granitowe drzwi grobowca. Nie przeszkodziło mu to jednak ciskać celnie czarne pociski, jeden z takowych trafił zombie z takim impetem, że mroczna jego siła wypalił w jego głowie czarna dziurę. Tą chwilę wykorzystał skrzętnie Barthur pozbawiony na chwilę przeciwnika, bo właśnie w tym czasie prosto z nieba na rycerza spadł Żabior. Urgrim jednak spodziewał się takiego ataku i po mistrzowsku skierował impet przeciwnika prosto w ziemię, po czym po dwakroć smagnął, go potężnie po karku. W tejże chwili Żabior chciał uciec wyskakując w przestworza, ale Barthur huknął go młotem w łeb ściągając ponownie na ziemię.

Po prawej stronie pierścienia działo się jednak dużo gorzej. Balin stanął w bezpośrednim starciu z zombie jakiegoś elfiego staruszka oraz beczkowatego szkieletu. Ich chaotyczne ataki odbijały się od pancerza krasnoluda, ale jeden z nich wyrwał z dłoni kapłana amulet z symbolem Gotam-gora, który spadł na podeptaną trawę. Tuż obok walczył z zombie grubej półorczycy Bazookh, który mimo swego zacięcia i brawury został przez nią potężnie trzepnięty w brzuch i poleciał do tyłu wpadając na Huskuna.

Staram się podnieść symbol Gotam Gora i będę kontynuował niszczenie martwiaków, zza pleców naszych..
Najwyżej tu zginę, nie odejdę bez symbolu.

- Wybacz, że zakłócam twój spokój, lecz wyglądasz na wielce strapionego, a zadaniem kapłana Pana Uciech, którym szczęśliwie jestem, jest rozświetlać pochmurne twarze, odpędzać troski, sadzić ziarno szczęścia i wesela tam, gdzie smutek i trwoga chwycić za serca próbują. Rzeknij przeto, czy przyjmiesz ode mnie dzban wina, tak na dobry początek? Inna rzecz, że twe oblicze znajomym mi się wydaje, lecz nie mogę sobie przypomnieć gdzieśmy się uprzednio widzieć mogli.

Bazzokh korzystając ze względnego poczucia bezpieczeństwa, rzuci najpierw "żrącą plamę" na Żabola (zakładam, że ciągle jest w zasięgu) potem będzie używał "magicznej siły" i ciskał zombimi w szkielety i odwrotnie.

To jest uproszczony plan sytuacyjny. Obecnie jest tak jak to wygląda poniżej, jak się chcecie ustawić? T szare kółka to nieumarli.

Bazookh długo nie wytrzyma, ale czarować ciągle może. Wolałbym stać z tyłu.