Forum KrysztalyCzasu.pl

Drakwald, późna zima roku 2509

Czas uciekał w przerażającym tempie i każde uderzenie serca przypominało Gunterowi o tym, że nie powinien tego czasu mitrężyć. Nie zwracając uwagi na prychanie i rżenie zalęknionych koni uczeń czarodzieja doskoczył do niewielkiego okienka w kamiennej ścianie stajni. Wspinając się na palce i stękając głucho, Hummel przecisnął przez otwór górną część swego ciała wyglądając ostrożnie na zewnątrz.

Wilki tłoczyły się pod wrotami stajni, napierając na nią barkami i drapiąc solidne drewno pazurami. Rosłe bestie wywarły na Stirlandczyku piorunujące wrażenie, gardło mężczyzny wręcz wyschło na ich widok. Posiadając włócznię Guner mógłby spróbować dźgnąć któregoś z drapieżników z zaskoczenia w grzbiet, ale jej nie miał, a miecze żołdaków były zbyt krótkie, by je umiejętnie wykorzystać.

Pozostawała jedynie magia, proste akademickie zaklęcia nie mające wiele wspólnego z prawdziwą sztuką, mogące wywołać u każdego szanującego się czarodzieja salwę pobłażliwego śmiechu.

Drakwald, późna zima roku 2509

Gunter oblizał spierzchnięte usta i przymknął oczy, pamiętny tego, by nie wychylać się zbytnio za parapet wąskiego okienka. Któreś ze zwierząt zdążyło już zwietrzyć człowieka, rzuciło się z odsłoniętymi kłami w kierunku otworu, który na szczęście pozostawał poza zasięgiem wilczego pyska.

Smoliście czarny drapieżnik stanął na tylnych łapach pod okienkiem w tej samej chwili, w której niebiosa nad puszczańskim pałacykiem zadygotały wprawione w poruszenie ogłuszającym hukiem. Donośny grzmot przetoczył się przez zakamarki posiadłości budząc ślepą panikę wśród wilków i koni pospołu. Zgraja próbująca dostać się do stajni runęła w ułamku chwili ku otwartej szeroko bramie, skomląc rozpaczliwie i podwijając ogony.

Hummel był przygotowany na efekt swego zaklęcia, w przeciwieństwie do obu żołdaków. Kiedy uczeń czarodzieja odwrócił się w ich stronę, ujrzał obu ludzi na kolanach, ściskających uszy rękami. Na ich wykrzywionych obliczach rysował się grymas nieudawanego bólu.

- W siodła! - krzyknął Stirlandczyk, na wszelki wypadek wskazując dłonią gotowe do drogi konie. Wszystkie wierzchowce przewracały w bezrozumnej trwodze oczami, ale Gunter liczył na to, że zdoła nad swoim wybrańcem zapanować - Żwawo, póki stado w popłochu!

Żołnierze zerwali się niezgrabnie z klęczek, ten z przeciętym policzkiem odrzucił rygiel wrót. Wejście stajni stanęło otworem. Uczeń czarownika miał już nogę w strzemieniu, pierwszy znalazł się w siodle zmuszając konia do opuszczenia budowli. Jego spojrzenie omiotło opustoszały dziedziniec, upstrzony plamami krwi, zatrzymało się na purpurowej sylwecie skulonego w bezruchu martwego brodacza.

- Sigmarze, pomiłuj! - wrzasnął znienacka jeden z żołnierzy, ledwie tylko wyjechał śladem Guntera ze stajni. Hummel poczuł lodowaty ścisk w żołądku pojmując w mgnieniu oka, co tak zatrwożyło jego towarzysza.

W szeroko otwartych drzwiach pałacyku po drugiej stronie dziedzińca pojawił się wielki zwierzęcy kształt, stojący na podobieństwo człowieka na dwóch nogach i trzymający w swych pazurzastych łapach Johana Feldmanna.

Drakwald, późna zima roku 2509

Strażnik dróg walczył pospołu z zawrotami głowy oraz torsjami. Przeistoczona w bestię Katarina poruszała się zbyt szybko, by skołowany człowiek nadążył za szaleńczą podróżą w uścisku wilkołaka. Charakterystyczny zapach mokrej sierści wdzierał się w nozdrza Johana, budząc w mężczyźnie bezsilną odrazę, w pewnej jednak chwili ustąpił świeżemu podmuchowi mroźnego powietrza. Ogłuszający huk wstrząsnął kamiennym korytarzem ledwie mgnienie oka później, wydzierając z gardła wilkołaka odruchowe warknięcie. Wynaturzona istota zwolniła na chwilę kroku, zaraz jednak otrząsnęła się z zaskoczenia wpadając w otwarte szeroko zewnętrzne drzwi pałacyku.

Próbujący przekręcić w bok głowę Johan ujrzał otwarte szeroko wrota stajni i wyjeżdżających z niej ludzi, skrzyżował spojrzenie z nie posiadającym się ze zdumienia Gunterem. Jeden z towarzyszących Stirlandczykowi żołnierzy w barwach hrabiego Hrothgara krzyknął w ślepej trwodze na widok Katariny, podniósł w obronnym geście klingę swego miecza.

Ciśnięty bez ostrzeżenia w powietrze, Johan wpadł w zbroczony krwią śnieg i pokoziołkował w kierunku konnych.

Johann podniósł się bardzo chwiejnie na nogi. Najszybszym mozliwym tempem, zataczajac się co chwila ruszył w kierunku konia maga z zamiarem wspięcia się na wierzchowca.

Drakwald, późna zima roku 2509

- Wilkołek uciekł! - krzyknął żołdak z przeciętym policzkiem, odzyskując rezon na widok porzuconego w śniegu człowieka - Przeląkł się, nie zdążył go zagryźć! Ty, parchu, wstawaj, jeśli chcesz żyć! Bierz konia, odjeżdżamy z tego przeklętego miejsca!

Johanowi wciąż kręciło się w głowie, ale instynkt samozachowawczy dosłownie poderwał go w górę, w kierunku zdenerwowanych jeźdźców. W tej samej chwili na balkonie wychodzącym na dziedziniec pałacyku, w odległej części posiadłości, wychynęła ogromna postać porośnięta gęstym szarym futrem, przerastająca dalece swymi rozmiarami najroślejszego znanego Gunterowi człowieka. Hummel poczuł natychmiast lodowaty dreszcz, bo rozpoznał w wilkołaku bestię, która miała na swych pazurach krew nieszczęsnego Bernarda Knappe.

Zmiennokształtny zawył ochryple, głęboką silną nutą niosącą się ponad ogrodzeniem puszczańskiego pałacyku. Gdzieś z głębi lasu odpowiedziały mu natychmiast zawołania wilczego stada. Stirlandczyk poczuł lodowaty pot na czole i karku.

- Uciekajmy! - wrzasnął jeden z żołdaków, nie panując już nad swym przerażeniem.

Drakwald, późna zima roku 2509

Przerażone wierzchowce nie potrzebowały żadnej zachęty do opuszczenia puszczańskiego pałacyku, wystrzeliły poza otwartą szeroko bramę niczym ciśnięte silną ręką włócznie. Pochyleni nad ich karkami jeźdźcy zdążyli dostrzec bijące coraz wyżej nad posiadłością dymy pożaru, potem kamienne ogrodzenie posiadłości zniknęło za coraz gęściejszymi drzewami. Zalegający na leśnym trakcie śnieg nie był dość głęboki, by znacząco spowolnić konie, ale strach i tak ściskał wszystkim ludziom trzewia. Raz czy drugi gdzieś w tyle poniosło się przejmujące wycie sfory, grające przerażającą nutą ponad tętentem mknących zwierząt.

Lecz chociaż budzące trwogę myśli przez długi czas nie opuszczały uciekających przez puszczę jeźdźców, żaden wilk nie puścił się ich śladem. Daleko w tyle, wśród zaśnieżonych drzew otaczających łowiecki pałacyk hrabiego, rozgrywały się ostatnie akty straszliwego dramatu, którego dobrzy bogowie łaskawie czwórce zbiegów oszczędzili.

[center]KONIEC[/center]