Forum KrysztalyCzasu.pl

Borys rozmyślał o wydarzeniach dnia poprzedniego, popijając drink o wdzięcznej nazwie "Ojciec Chrzestny". Obmyślił już wstępny plan, jak wycofać się z tej kabały i zacząć od nowa, przeczekując nieco w jakiejś dziupli, aż sprawy przycichną.

27/ 11/ 2020, 12: 27 czasu wschodnioazjatyckiego, TU- 154

http://www.youtube.com/watch?v=et8a8Rr61pg podkładzik

Motłoch siedział sztywno wyprostowany w fotelu kabiny pierwszej klasy, z twarzą ułożoną w charakterystyczny wyraz mówiący: "stul dziób i oddawaj klamoty". Tylko osiem miejsc siedzących w tym tylko trzy zajęte. On, boss i jakiś stary cap.
Kilka minut wcześniej Niedźwiedź nie mogąc zdobyć innej komórki wyrwał mu z rąk telefon. Napięty Motłoch poczerwieniał tylko na gębie po czym wetknął sobie słuchawki w uszy odpalając ipoda.
Gapił się teraz w małe okienko boczne Tupolewa wybijając stopą ostry rytm Long Tall Sally, gdy nagle Jelcynow zaczął bez powodu szarpać go nerwowo za rękaw.

Co jest szefie? -zapytał znudzony wyjmując słuchawki z uszu.

Źrenice Jelcynowa miały chyba teraz rozmiar ćwierćdolarówek, z napuchniętej twarzy nie wydobył się żaden dźwięk.
Bez słowa wskazał palcem jeden z wielu małych głośniczków ulokowanych podnad nimi.

Czuły, słodki kobiecy głos o barwie jestem Twoim najlepszym i niezastąpionym przyjacielem mówił:

Powtarzam.

Proszę zachować spokój. Samolot, którym Państwo podróżujecie został przechwycony przez Ruch na Rzecz Wolnego Witebska. Wkrótce stosowne organy decyzyjne zostaną powiadomione o żądaniach.
Proszę zachować spokój. Jakiekolwiek próby sabotażu naszych działań spotkają się ze zdecydowanymi konsekwencjami w stosunku do wszystkich pasażerów.

Proszę przygotować telefony komórkowe i inne posiadane urządzenia komunikacyjne.

Proszę zachować spokój i pozostać na miejscach.

[center]***[/center]

Kilka minut wcześniej. Tu- 154 Luk bagażowy.

Coś mocno uderzyło o trap ponad stosami bagaży. Tania odłożyła konsolę wsłuchując się w hałas, lecz drugie uderzenie nie nastąpiło. Uruchomiła szpony ostrożnym ruchem rozcinając wieko swego tymczasowego lokum. Wokół panował spokój. Wszystko wyglądało w normie.

Z wyjątkiem ociekającego krwią zmasakrowanego truchła mężczyzny, którego martwa twarz wgapiała się teraz w nią tępo utkwionymi w przestrzeni oczyma.

Twarz, którą bez trudu rozpoznała. To był jeden z ludzi kapitan Borejko, który miał czuwać nad bezpieczeństwem ich lotu.

[center]***[/center]

27/ 11/ 2020, 12: 27 czasu wschodnioazjatyckiego
Białoruś, Kompleks Karny w Orszy, Budynek 22B, Poziom 1

Kmicic!! Ocknij się wreszcie do cholery!

-twarz Saszy, z którym Andriej Wasiljewicz Bjerezowski dzielił celę wyglądała na poważnie poruszoną. Nie po raz pierwszy przynieśli tu skopanego do krwi, obolałego witebskiego wywrotowca. Andriej chciał teraz po prostu poleżeć. Godzinę, może dwie? Ile pozwolą tym razem?

Sasza nie dawał jednak za wygraną próbując ocucić współwięźnia. Doznawał tych samych udręk. Poznali się kilka miesięcy wcześniej, gdy wrzucono ich do wspólnej celi.

Kmicic do cholery! Nie teraz! Zobaczysz! Wkrótce się wyrwiemy tym skurwysynom!

- Kurwa nie wierze - wyszeptał Jelcynow, wykonując telefon do grupy Tetris. Była ich ostatnią nadzieją. Czekając na połączenie Borys rzucił do Motłocha - musimy odbić samolot, netrunnerzy zapewnią jeszcze jego stabilny lot, a może uda im się przechwycić jakieś borgi na pokładzie. Musimy przedostać się do luku bagażowego. Motłoch, dajemy z siebie wszystko - dokończył, patrząc w oczy swojego najbliższego współpracownika.

Jak wyjdziemy cało z tej kabały, to przez tydzien będę tylko ruchał, wciągał koks i pił whiskey obiecał sobie Borys, czekając na odzew swoich techników.

- Kurwa, blat... ni chuja... W pizdjec niczewo nje skażu... - wyszeptał cicho mieszając polski i rosyjski Kmicic, uśmiechając się lekko i ukazując rząd połamanych zębów. Ciało Bjerezowskiego odmawiało posłuszeństwa, ale duch mężczyzny był wciąż niezłamany. Zaczął znów tracić przytomność. Wyszeptał jeszcze tylko: - Ja bym ich wszystkich zajobał gdybym kałacha miał tylko...

Wątek techniczny

Pozwoliłem sobie na mały pościk. Mam nadzieję, że Koszal nie będzie miał nic przeciwko.

27/ 11/ 2020, 12: 28 czasu wschodnioazjatyckiego, TU- 154

Zasłonka uchyliła się. W przejściu pojawiła się sztywno trzymająca się na nogach stewardessa z wymuszonym uśmiechem pochylając się nad starszym Panem.

J'ai écouter ? Je ne comprends pas. Mais je me sens bien. -oznajmił starszy mężczyzna ze zdziwieniem gestykulując. Dłonie młodej rosjanki wyraźnie zaczęły drżeć, lecz nie straciła resztek zimnej krwi. Po chwili niepewnie odezwała się po angielsku prosząc pasażera o oddanie telefonu. Po krótkich protestach niezadowolona ofiara porwania umieściła telefon we wnętrzu torby.

Stewardessa skierowała się ku Jelcynowowi unikając spoglądania na jego najemnika.

Proszę włożyć telefony do środka.

Nim skończyła mówić zza zasłonki wyłonili się dwaj kolejni mężczyźni w umundurowaniu pilotów, po czym w milczeniu zajęli wolne fotele pierwszej klasy.

Motłoch i Niedźwiedź wymienili spojrzenia. Skoro obaj piloci opuścili kokpit, któż zajął miejsce za sterami samolotu?

Proszę włożyć telefony do środka. By zachować bezpieczeństwo lotu musimy stosować się do żądań porywaczy.

Jelcynow już miał zaprotestować, gdy pożyczona od Motłocha komórka nietypowo zabrzęczała w kieszeni od spodni.

Sms..- niemalże bezgłośnie wyjaśnił poprzedni właściciel telefonu.
[center]***[/center]

27/ 11/ 2020, 12: 38 czasu wschodnioazjatyckiego
Białoruś, Kompleks Karny w Orszy, Budynek 22B, Poziom 1


Małe metalowe okienko w drzwiach celi odsunęło się ze zgrzytem. Klawisz ryknął:

Więźniowie 21- 14B i 30- 34B! Natychmiast przygotować się do opuszczenia celi!

Andriej otworzył oczy jęcząc. Zaraz znowu ich gdzieś zawleką. Znowu jakiś jebany pies da upust swoim sadystycznym potrzebom.

Bjerezowski ledwo dosłyszał wrzask klawisza. Był wciąż półprzytomny, a ciało tak skatowane, że było mu już wszystko jedno. Wymamrotał tylko kilka przekleństw pod adresem matki oprawcy, uśmiechając się z faktu, że chociaż tak mógł dopiec klawiszowi. Potem Sasza zwlókł go z betonowego łóżka i przytrzymując pomógł przyjąć postawę zasadniczą. Kmicic splunął krwistą flegmą i mentalnie zaczął szykować na ciąg dalszy nieuniknionej kaźni.

- Chwila! - syknął Borys, odczytując sms i patrząc w ekran zwrócił się do kobiety - ilu ich jest i jak są uzbrojeni? Mów szybko! - dodał cicho.

Tania spokojnie schowała "Jajeczka" spowrotem za dekolt I wykonując minimalne ruchy postarała się zeskanować otoczenie. Jak wyglądają obrażenia zmasakrowanego żołnierza ? Czy, po odfiltrowaniu hałasów samolotu, jakieś dźwięki poza normą w ładowni ? Postanowiła wyeliminować, ale jeszcze nie zabijać jak nie potrzeba kogokolwiek kto tak potraktował żołnierza kapitan Borejko. Co jak co, ale jej Tania nie chciałaby widzieć smutnej. Taka piękna kobieta.

27/ 11/ 2020, 12: 29 czasu wschodnioazjatyckiego, TU- 154

Proszę zachować spokój i włożyć telefon do torby. -ponowiła blondyneczka o krótko przystrzyżonych włosach zgrabnie ułożonych pod granatową czapeczką.
Pochylając się nad Borysem dodadła ciszej:

Komputer pokładowy został przejęty zdalnie. Nie widziałam żadnych porywaczy.

Jelcynow zaklął pod nosem wgapiając się w ekran komórki. Przesłana wiadomość graficzna nie była pełna.



[center]***[/center]

Wspięcie się na rampę było nieco groteskowe. Tania zwyczajnie była "za krótka". Używanie szponów też było ryzykowne, w końcu niespecjalnie wiadomo było gdzie je można wbić, żeby nie uszkodzić czegoś ważnego.
Tylko ona i trup.
I bałagan, jakiego narobił morderca. Człowiek od Borejko bynajmniej nie poślizgnął się upadając kilkakrotnie na ..
..Tania wyciągnęła przed siebie ramię wysuwając ostrza...
Rozmiar był zbliżony. Cięcia dość głębokie. Zabójca mógł po prostu przebić ofiarę, miast robić krwawy spektakl dla dwojga.

Coś nietypowego, zielony ślad na koszuli.
Chwilę później wyostrzony słuch Tani usłyszał powtózony komunikat z głównego pokładu.

...przechwycony przez Ruch na Rzecz Wolnego Witebska. Wkrótce stosowne organy...


27/ 11/ 2020, 12: 43 czasu wschodnioazjatyckiego
Białoruś, Kompleks Karny w Orszy, Budynek 22B, Poziom 1

Popędzani nienawistnym krzykiem więźniowie posłusznie maszerowali korytarzem oświetlonym bladożółtym, migającym światłem. Miejscami wdzierała się wilgoć, a ściany pokrywał grzyb. W ciągu kilku minut konwojowana przez czterech karków grupa powiększyła się o kolejnych kilku skazańców.

Wyszli na dziedziniec. Kmicic zmrużył oczy. Blask dnia oślepił go. Słoneczna pogoda kontrastowała z lekko prószącym śniegiem, którego płatki opadały na skórę i ubranie błyskawicznie się roztapiając. Andriej uśmiechnął się odnajdując w tej chwili ulgę. Odruchowo uniósł ręce, lecz strażnik uderzeniem kolby w nerkę szybko przywrócił go do świadomości miejsca, w którym się znajdował.

Rozejrzał się po dziedzińcu. Dwunastu więźniów. Niemalże dwukrotnie więcej strażników. Zastanawiał się, czy to jakaś nowa tortura, czy też zwyczajnie zamierzali ich rostrzelać. Belacorp nie takie sprawy tuszował.

Ciężki, stalowy warkot zbliżającego się transportera zwrócił jego uwagę.

Ustawić się w kolejkę! Wsiadać na komendę!

Jeszcze nie wszystko było stracone. Wola życia w Bjerezowskim była silniejsza niż cokolwiek innego. Nie miał złudzeń, że to miała być dla więźniów ostatnia wycieczka zakończona gdzieś pod brzózką w katyńskim lasku (kurwa, znowu tragedia katyńska, nawet na portalu rpgowym! Skandal! Sorry za offtopa).

Ale wyjazd z strzeżonego więzienia dawał niepowtarzalną szansę na ucieczkę. Nawet jeśli strażników było dwukrotnie więcej, to wciąż było to łatwiejsze niż Orszańskiego kompleksu, chronionego przez APEXy, borgi, klawiszy i Bóg jeden wie co jeszcze tylko.

Posłusznie wykonywał polecenia strażników, ale myśli Andrjeja już były na wolności.

Borys pociągnął stewardesse na bok tak, by stała plecami do ostatniego pasażera. Wyciszył telefon i dając jej znak, by się nie odzywała, udał, że podaje jej telefon.

- Graj, albo wszyscy zginiemy - syknął, po czym zakaszlał i schował telefon do kieszeni.

Dziewczyna zawahała się, lecz determinacja w oczach Niedźwiedzia była pokryta solidną warstwą chromu.
Poprawiła czapkę, po czym sztywno wyprostowana ruszyła ku ekonomicznej klasie.

.

Job twoju mat. Syknęła Tania słysząc o terrorystycznym przejęciu samolotu. Ona ma tu na karku szaleńca, albo co gorsza cyborga, a tu jakieś zafajdane terroryści szefa porywają. Skupiając się przeszukała zwłoki żołnierza w poszukiwaniu broni albo chociaż telefonu komórkowego, jak miał taki staroć. List powędrował za dekolt a ważnie wyglądający dodatek został tymczasowo połknięty. Model Cherry nie takie rzeczy potrafi połykać bez uszkadzania ich. Jako że jej syntezator mowy wiele nie ucierpi na tym, wciąż będzie mogła gadać. Tylko gardłowo szeptać, bo w końcu syntezator mowy potrzebuje tego gardła by nagłaśniać.

.