Forum KrysztalyCzasu.pl

Bazookh parsknął tylko, przewidując prawidłowo przebieg zdarzeń. Pergamin zainteresował go ,ale na krótko. Spodziewał się, że rozpozna narysowaną na nim twarz....
- jak "obserwujesz", jak dopiero tu przylazłem? Alchemikiem jestem, słuchy chodzą, że jakowyś wysoko postawiony oficer miał rzadkie zwierzę, którego zgon do apopleksji przywiódł. Jako, że niełatwo takie odczynniki otrzymać i spreparować, tedy przybyłem podpytać czy zwłok nie chciecie odstąpić? - Zwierza, nie oficera - zapewnił szybko, widząc zniesmaczoną minę dowódcy patrolu - On już i tak nikomu niepotrzebny, a ja docenię możliwości i gest dobroci. Co pan powie , panie orku?

Przeklęta Szczelina, południe, 2 dnia bakis-ranu

Po dotarciu na cmentarz grupa strażników została przywitana okrzykami radości i wiwatami. Na powitanie Balina i Urgrima wyszedł lekko utykając Arachel.
Balin ledwo co poznał cmentarz. Niby nic się nie zmieniło, ale mrowie kwitnących bujnie kwiatów, brzęczenie pszczoły i emanujący z obliczy posągów spokój zmienił to miejsce nie do poznania.

- Więc taką karocę załatwiliście rannemu koledze? - zażartował Arachel widząc stary wóz uginający się od sterty trupów.
- To Mroczni z zasadzki i zamordowani w nocy pielgrzymi. Wampir nie próżnował - powiedział Urgrim wskazując ładunek - wieziemy ich do jakieś jamy, z której nie wylezą choćby się przeobrazili.

- Nie godzi się tak traktować zwłok. Wszak pielgrzymi to pewnie zwykli, prości, dobrzy ludzie - zasmucił się Arachel.

- Tak, rozumiem cię całkowicie. Lecz sam widziałeś co się działo uprzedniej nocy. Nie ma co ryzykować - odpowiedział rycerz.

- Czeka was jeszcze jeden kurs, grabarz pozbierał porąbanych ożywieńców i powstała spora sterta. Widziałem rany, masz sporą krzepę - pochwalił paladyn.

Tymczasem na koźle wozu usiadł młodszy syn grabarza i poczekawszy na Balina i Urgrima ruszył wąską drogą na zachód.

Teren stał się jeszcze bardziej górzysty, a konie spieniły się od wysiłku. Po czwartym wzgórzu oczom Balina ukazał się pęknięty na pół pagórek. Z tego pęknięcia ziała szczelina opadająca wgłąb ziemi.
Podjechawszy do jej krawędzi reptilion zaczął ściągą trupy i ciskać je w czeluść szczeliny.

Krasnolud podszedł bliżej i lekko się wychylając spojrzał w dół. Dno szczeliny niknęło między zazębiającymi się na różnych wysokościach występami skalnymi jakieś sześć metrów od krawędzi. Balin skrzywił nos czując wionący z dołu okropny smród jakiego dotąd nie doświadczył.

- I niby mamy tam zejść? - zapytał Urgrim, patrząc jak ciało zombiego zrzucone przez reptiliona, leci z coraz większą prędkością, po czym uderza w występ skalny z stacza się po kolejnych, lądując na dnie z pluskiem.

- Teraz wiem po co ten jaszczur zabierał ten wielki zwój liny. Nie chciałbym urazić twoich uczuć religijnych, rasowych i kulturowych, ale czy warto tam włazić dla rozgrzeszenia jednego, nieznanego nam krasnoluda.

Balin nie wyznał prawdziwego powodu Urgrimowi, bo tamten mógłby odmówić pomocy przy bezczeszczeni zwłok dla kawałka skóry więc jedynie przytakną.

Wroombo, wczesne popołudnie, 2 dnia bakis-ranu,

Osioł Huskuna szybko przebierał małymi kopytami, aby nie pozostać w tyle za dużymi końmi Gusłka i Orofara. Wredne zwierze, gdy tylko czuło, osłabienie koncentracji jeźdźca zaczynało jak gdyby nic zwalniać. Dlatego goblin musiał nieustannie kontrolować tępo, podkreślając swoją stanowczość piętom.

Gdy tylko skontrolowano miejsce pułapki, powrócono na główny trakt prowadzący wzdłuż brzegu Senil do Boro-kiru.

Trakt był dobrze utrzymany i dość ruchliwy. Do miasta zmierzały grupki pielgrzymów oraz zanęconi świętem kupcy, żebracy i inne męty. Po rzece z prądem i pod prąd płynęły barki, łodzie a nawet tratwy.

Po około trzech godzinach rzeka przemieniła się w ogromne jezioro nazwane przez okoliczną ludność dość mało oryginalnie, choć zgodnie z prawdą, jeziorem Wielkim.
W owego jeziora korzystali liczni podróżni pijąc wodę, pojąc zwierzęta oraz chłodząc się, bo upał mocno doskwierał.

Po kolejnej godzinie po drugiej stronie jeziora na porośniętych niewysoką trawą wzgórzach ukazały się domostwa. Jedno ze wzgórz posiadało okrągłe drzwi i okna.

- To Wroombo - powiedział Orofar - osada krasnoludów i hobbitów. Tam za tym wzgórzem znajduje się kopalnia soli, a .... Co tu się dzieje? - paladyn urwał wpół słowa.

Za zakrętem drogi ukazał się oczom Nieulękłych spory tłumek wzburzonych i wymachujących lagami ludzi (i nieludzli). Tłumkiem przewodził brodaty starzec wykrzykując coś i wskazując powykrzywiany reumatyzmem paluchem stojący na szczycie wzgórza pękaty wiatrak z mozolnie kręcącymi się łopatami.

- Herezja! - wrzeszczał staruch - to coś kradnie oddech Sharami! Jakim prawem krasnoludy wyzyskują naszą boginię i to w przed dzień najważniejszego święta. A co jeżeli małe puchate czerwone węże nie wzbiją się w powietrze, bo krasnoludy ukradły ich matce święte tchnienie!

Wroombo, wczesne popołudnie, 2 dnia bakis-ranu

Zaintrygowany widokiem rozwrzeszczanej zgrai, Huskun wstrzymał swego osiołka i jął przypatrywać się gromadzie krzykaczy w cichej nadziei na jakieś ucieszne widowisko. Przeczucie podpowiadało mu, że przy odrobinie szczęścia ktoś niebawem zacznie kogoś innego lać, a takiego rodzaju przepychanki niezmiennie goblina śmieszyły - o ile rzecz jasna nie znajdował się w ich epicentrum.

Tu jednak wszystko wskazywało na to, że krzykacze mieli zamiar turbować posiadaczy niedalekiego młyna, nie zaś przypadkowych podróżników.

Barthurowa gęba rozdziawiona była bardzo i pewnoe gdyby mogła to uderzyła by o podłoge i oddtoczyła się jeszcze z kilka łokci:

- Olaboga... Tanie Akronionie... Ale żeście machina wyrychtowali! Krucafuks! Godom Wam, że to cud jak Ostrogar na śledziowej diecie! Niezmierniem rad takie cudo gałami oglundoć!

Barthur dokładnie zapamiętał jak księżyc okrążał Ariannę:

- Nawet nie wiecie jako bardzo żeście mnie pomogli... Byde Waszym dłużnikiem. - Barthur nagle spochmurniał i przybrał dużo poważniejszy ton, znacznie się różniący od jowialnego normalnie głosu olbrzyma: - Frapuje mnie ino żech się machina na morglickiej fazie zatrzymuje. Zły to znok godom Wom, a Bóg Czaszka w mieście bruździ. Mom ja jeszczo prośba mała. Jakby kto pytoł jeszcze o Eona, tanie Fubarionie, rzeknijta jakie bzdury z palca wyssane, a Nieulękłym dojcie znać.


Wątek techniczny

Wracam dyskretnie do karczmy, pomny, że nad Barthurową głową ciemne katanickie chmury się zebrały.

Balin stara się możliwie dyskretnie wyciąć fragment skóry z jakiegoś martwego krasnoluda.

Słuchaj Urgrimie, wiem, że to brzmi dziwnie, ale muszę zejść do tego dołu z trupami, opuszczę się na linie.
Ty będziesz mnie ubezpieczał z góry, muszę znaleźć ciało pewnego krasnoluda. To ważne dla naszej dalszej walki z martwiakami.
Zejdę bez zbroi, może Gotam Gor mnie ochroni. Obserwuj z góry dół i daj mi znać jak coś wypatrzysz. Szukamy ciał krasnoluda.

Przed garnizonem orków, południem, 2 dnia bakis-ranu

Bazookh bez trudu rozpoznał na szkicu twarz z krzywym nosem należącą do Balina.

- To chyba nie on. Tamten miał ciemniejszą brodę - powiedział w orklashu jeden z orków,
- Dam ci dobrą radę krasnoludzie - powiedział robiąc groźną minę ork z rysopisem - Zapomnij o jaszczurze. Nie kręć się tu i nie interesuj garnizonem, bo może ci to nie wyjść na dobra.

Bazookh postanowił nie naciskać orkom na odcisk i ruszył w drogę powrotną. Po kilku przecznicach jego czujność popłaciła i zorientował się, że śledzi go jeden z otków spotkanych przy garnizonie.

Przeklęta Szczelina, wczesne popołudnie 2 dnia bakis-ranu

Balin stał nad pęknięciem w skalnym gruncie machając rękoma i tupiąc nogami. Starał się rozruszać kończyny, bo mimo, że jego zbroja była świetnie dopasowana, to jednak po dłuższym jej noszeniu odczuwał drętwość w członkach.
Teraz jednak zbroja leżała ułożona na skrawku wozu, a krasnolud pozbawiony jej ciężaru czuł się niepewnie i nieswojo.

Tymczasem Urgrim sprawdzał uprząż jaką obwiązał Balina oraz owinął linę wkuł drzewa i kopniakami wydrążył dołki w których miał zamiar zaprzeć nogi.

Balin przywiązał do pleców swoje pobłogosławione toporki i już miał zacząć zsuwać się w przepaść gdy zobaczył coś całkowicie zaskakującego.
Syn grabarza zrzucił już prawie cały ładunek z wozu, na którego samym dnie leżał martwy jaszczur. Był to Lemeon Garduga.