Forum KrysztalyCzasu.pl

Przy Przeklętej Szczelinie, popołudne, 2 dnia bakis-ranu

Bazookh i Barthur nie szczędzili nóg raźnie maszerując. Widmo szalejącej nad miastem burzy majaczyło za nimi jak wrogi cień. Gdy dotarli nad szczelinę, ujrzeli siedzącego koło kupki zwłok reptiliona oraz zapartego o rachityczne i poskręcane drzewko Urgrima.
Nieopodal wozu leżały zwłoki lemeona, który nadal posiadał ogon oraz ściągnięta zbroja krasnoludzkiego kapłana.

- Rad was jestem widzieć - zawołał, jeszcze z daleka rycerz - Balin zszedł na dół i słabo go słychać, ale po dźwiękach jakie stamtąd dochodzą wnioskuję, że nie jest sam. Co was tu sprowadza.

To tutaj - Bazookh wskazał kciukiem na truchło gada - dużo dałem za oczywistą informację. Widać Mroczni zamroczyli mi umysł - zachichotał. Podszedł powoli do krawędzi szczeliny - a nasz druh to długo tam już siedzi. Odzywał się coś?

Półolbrzym splunął siarczyście w skórzane rękawice, gotów wesprzeć paladyna we wciąganiu Balina na górę. Ciekawiło go jednak jeszcze jedno: zwłoki lemeona. Czy miały ogon? Czy ktoś z mrocznych zdołał już gada pozbawić tej części ciała? Podbiegł szybko do truchła i rzucił okiem. Potem doskoczył do Ugrima mówiąc:

- Łacniej nam bydzie razem tego ciężkiego huncwota z tej trupiej gruby wyciągnąć.

Precz ghule przeklęte, sczeźnijcie w imię Gotam Gora.

Przy Przeklętej Szczelinie, popołudne, 2 dnia bakis-ranu

Słowa Balina po raz kolejny zatrzymały zapędy ghouli. Dwa z nich targnęły się gwałtownie w tył i rzuciły do panicznej ucieczki. Jednak kudłata ghoulica zakryła jedynie głowę łapskami, a gdy słowa kapłana przebrzmiały rzuciła się w jego stronę rozchlapując cuchnącą breję.

Zaatakowała jednocześnie obiema łapskami zakończonymi długimi szponami służącymi do rozszarpywania ciała. Krasnolud odskoczył pod skalną ścianę i zasłaniając się dzierżoną w lewej dłoni dagą. Za wolno. Jedno łapsko przecięło jedynie powietrze na wysokości szyi krasnoluda, ale druga łapa rozorała mu pierś. Na koszuli wykwitły powiększające się z każdą sekundą trzy plamy krwi.

Dalej próbuję ją odpędzić.

- Aaaaaaa!!! - krzyknął na całe gardło Drayaharus, tupiąc nogą ze złości. - Czy ja wszystko muszę robić sam?! - dodał, również wydzierając się na całe gardło. Następnie poszedł do swojej wynajętej komnaty i złożył wszystkie dzisiejsze zdobycze. Nie omieszkał również głośno tupać nogami, dając upust złości.

Odłożył bezpiecznie sakiewkę z Łuskami Czerwonego węża, zabrał swój ulubiony, przetarty nieco czarny płaszcz, kuszę z kołczanem bełtów i zamykając pokój na klucz zszedł na dół do szynkwasu. Wypił haustem dwa piwa, modląc krótką formułkę do Piana, zagryzł kawałkiem kiełbasy i chlebem.

- Banda nierobów, ot co - mruknął pod nosem, wychodząc z karczmy. O ile dobrze pamiętał, reszta ekipy miała udać się znów na cmentarz, załatwić skórę krasnoluda. Tam też gnom skierował swoje "gniewne" kroki.

Ha! Tylko jak tam zejść? Na bombę tylko można skoczyć, a lina Ugrima pewno dwóch nie strzyma na raz (a już napewno nie Barthura).

Mnie chodzi jak trzeba bedzie dwoch na raz wciagnac do gory, to lina nie da rady (a i ciagnacy tez moga nie dac rady).

W Przeklętej Szczelinie, popołudne, 2 dnia bakis-ranu

Blin sapnął z bólu, gdy wykrzykując słowa mające odesłać kudłatą ghoulice, poruszył uszkodzonymi mięśniami klatki piersiowej. Parszywy stwór miał symbol Gotam gora przed samym pyskiem i krasnoludowi przeleciał przez głowę myśl, że zaraz pochłonie go razem z odgryzioną głową.
Stało się jednak inaczej. Symboj zajarzył się bladą poświatą, a twarz martwiaka poczerniała i zapadła jakby stwór byłby pusty w środku. Ghoulica złapała się za pyska i wrzasnęła tak mocno jakby chciała wypluć martwe płuca. Natężenie krzyku i zawarta w nim nienawiść, trwoga, ból i drapieżna agresja były tak potężne, że Balin skulił się pod ścianą zakrywając uszy. Serce zatrzepotało mu w piersi jak dzika gołębica zamknięta w klatce. Całą siłą krasnoludzkiej odwagi i dumy zepchnął rodzącą się w umyśle panikę, każącą mu uciekać jak najdalej od tego miejsca i zepchnął ją w głąb siebie tłumią zgłoskami mimowolnie szeptanej modlitwy. Wysiłek umysłu był tak duży, że na skroni krasnoluda wykwitły krople potu, a pasemko włosów na brodzie pokryła siwizna.

Tymczasem truposz zapadał się i zaginął, jakby coś wysysało z niego powietrze, aż końcu gruchną w mętną i zgniłą wodę. Dwa pozostałe dalej uciekały o czym świadczył chlupot oddalającej się wody.

Balin odetchnął krótko i zakrzyknął rycerzowi, że wszystko w porządku. Odwiązał linę i z trudem doczłapał do miejsca gdzie widział zwłoki krasnoluda. Starając się nie zabrudzić ran wydobył je z dna i doholował do wystającego z wody głazu. Przewiesił go przez niego i zdarł odzienie z pleców. Krasnoludzka skóra miała odcień zielonkawy, ale procesy gnilne były w początkowych etapach rozwoju. Co jak co, ale twarda i wytrzymała skóra krasnoludów nie psuła się zbyt szybko. Balin naciął ostrzem dagi prostokątny kształt wielkości małej tarczy i zdarł skórę kilkoma szybkimi ruchami. Zdegustowany przyjrzał się ochłapowi wiszącemu w dłoni, po czym zrolował ją i wcisnął za pazuchę. Ghouli nadal nie był widać. Wrócił do liny i powtórnie przywiązał ją do uprzęży, po czym zawołał że będzie się wspinał.

Przy Przeklętej Szczelinie, popołudne, 2 dnia bakis-ranu

Barthur i Bazookh wychylając się lekko zaglądnęli do przepaści. Bijący z dna odór niemal od razu wycisnął im z oczu łzy i stracili ochotę na schodzenie na dół. Załomy skalne zasłaniały dno.
Gdy tak zaglądali z dla gruchnął jak wystrzał armatni potężny wrzask, tak przerażający, że aż odskoczyli od krawędzi przepaści. Przez chwilę wpatrywali się w siebie rozszerzonymi źrenicami rozważając odwrót, ale zwalczyli to uczucie.

- Balinie ! Balinie ! - krzyknął Urgrim - Co tam się dzieje !

Z dna dobiegł cichy głos.
- Wszystko w porządku! Zaraz wychodzę.

I tak też się stało. Wyciągnięto Balina wspólnymi siłami. Szlachetnie urodzony krasnolud był blady, poraniony i śmierdział jak wychodek goblinów, ale żył.