Forum KrysztalyCzasu.pl

W nadziei, że obcy jeszcze nie dojrzeli podróżnych, pastor pobiegł za towarzyszami utrzymując niską pozycję.

- Mam nadzieję, że nas nie dojrzeli. Z dwojga złego już wolałbym, żeby widzieli jak nadchodzimy, niż jak się w panice chowamy. Swoją zdrogą ciekaw jestem co to za jedni.

- Taki jest nasz punkt widzenia. Wolę nie wiedzieć, co oni myślą na ten temat.

Droga nr 161 w stronę Jean

Pyliste pobocza drogi nie oferowały praktycznie żadnej osłony, prócz rachitycznych krzewów, kęp suchej trawy oraz rozsianych tu i ówdzie skalnych okruchów. Nie zamierzać przepychać się z albinosem i chudzielcem o miejsce za głazem mogącym osłonić najwyżej jednego człowieka, jasnowłosy zabijaka przypadł na kolano zdejmując z prawego ramienia wiszący tam myśliwski sztucer 0.308.

Mężczyzna przyłożył twarz do okularu lunety, omiatając szkłami celownika rozsypujące się niemal całkowicie zabudowania przedwojennej stacji benzynowej oraz sąsiadującego z nią motelu.

- Kurwa mać! - wymknęło mu się z ust pomimo obecności znajdującego się opodal pastora.

W szkłach karabinu dostrzegł trzech mężczyzn: jednego stojącego na skraju drogi przy ruinach motelu, jednego na szczycie blaszanego zadaszenia stacji benzynowej i jednego ukrytego w cieniu rzucanym przez owe zadaszenie, wciśniętego za obudowę niesprawnego najpewniej dystrybutora paliwa.

Spora odległość wciąż nie pozwalała dostrzec zbyt wielu szczegółów twarzy czy stroju, ale jednego jasnowłosy strzelec był pewien: wszyscy obcy mieli na sobie kuloodporne kamizelki identyczne jak te, które nosili od poprzedniego wieczoru trzej mężczyźni ocaleni z bezimiennego grobu.

- Jeśli to są kajdaniarze, to wolałbym uniknąć niewygodnych pytań o sposób pozyskania przez nas kajdaniarskich kamizelek. Możemy albo ich ominąć szerokim łukiem, albo poczekać do zmroku. W ciemności powinniśmy łatwo móc ich podejść. O ile nas nie widzieli i już nie przygotowują się na nasze powitanie.

Droga nr 161 w stronę Jean

Propozycja pastora wydawała się rozsądna, ale po upływie zaledwie kilku sekund wciąż spoglądający przez szkła lunety jasnowłosy strzelec pojął, że pomysł okazał się spóźniony.

Człowiek pełniący straż na blaszanym zadaszeniu stacji podniósł coś do twarzy i promienie słońca odbiły się znienacka jaskrawym refleksem na soczewkach przedmiotu mogącego być wyłącznie lornetką.

- Widzą nas - oznajmił pozornie opanowanym głosem jasnowłosy - Facet na dachu ma lornetkę, patrzy w naszą stronę.

Dwaj pozostali mężczyźni, przebywający na poziomie szosy, zbliżyli się do siebie wymieniając najpewniej jakieś uwagi, ale i oni spoglądali w stronę nadchodzących od Goodsprings ludzi, najwyraźniej zaalarmowani przez korzystającego z lornetki wartownika.

- Wszyscy trzej już wiedzą - dodał blondyn, wsuwając palec w osłonę spustu sztucera.

- Zapowiada się ciekawie. Jakieś pomysły? Jedyne, co mi w tej chwili przychodzi do głowy, to udawać kajdaniarzy, ale to dość poroniony pomysł, bo wiemy o nich na tyle mało, że łatwo nas sprawdzą. Drugą opcją jest rozlew krwi, którego, mam nadzieję, wszyscy chcielibyśmy uniknąć. Jakieś propozycje?

- Na zaskoczenie już za późno. To oni zaskoczyli nas swoją obecnością, my już nie mamy czym ich zaskoczyć. Wszyscy możemy udawać zmęczonych, ale szanse w takim starciu mamy nie większe niż 50/50. Dość niebezpieczny pomysł.

Masz lepszy na pokonanie 500 metrów nieosłoniętego terenu?
Podchodząc blisko bez ukrywania sporo ryzykujemy, ale nie widzę innych opcji.
Ew. podejdziemy na jakieś 200 metrów a potem spróbuję ich zdejmować snajperką.
Może nie mają broni tak dalekiego zasięgu.

- Możemy podejść na 100 metrów jak gdyby nigdy nic. Nawet możemy krzyczeć, że jesteśmy ich zmiennikami. Gdy będziemy blisko mogę rzucić granat dymny. W pierwszej chwili nie zorientują się, że to nie odłamkowy i zyskami chwilę na wycelowanie i oddanie strzałów. Ale później wszystko spowije dym i szanse znów będą 50/50. Gdy widoczność spadnie musielibyśmy się rozbiec na boki i liczyć na szczęście. Snajperka mogłaby zostać w pewnej odległości i wyłapywać wyłaniających się z mgły. Taki jest mój plan.

Droga nr 161 w stronę Jean

Jasnowłosy strzelec rozmawiał z pastorem nie odrywając twarzy od okularu lunety, cedząc słowa przez zaciśnięte zęby. Lufa jego sztucera poruszała się powoli, przeskakując z jednej postaci na kolejną i z powrotem.

- Myślę, że dam radę zdjąć każdego z nich z tego miejsca - powiedział - Sztucer doniesie jeszcze dalej, jeśli nie będzie silnego wiatru, a teraz prawie wcale nie wieje.

Jeden z obserwowanych przez lunetę mężczyzn zniknął z pola widzenia blondyna, cofnął się za róg częściowo zawalonej ściany motelu. Drugi wciąż stał pod zadaszeniem stacji, wymachując ręką w stronę swego tkwiącego na dachu kompana.

Blondyn umilkł na chwilę, wciąż uważnie spoglądając na dwóch widocznych nieznajomych.

- Jeden z nich ma chyba strzelbę - przestrzegł swych druhów - Drugi tylko jakiś pistolet.

- Cz...cz...czy Was po...po...po...po... Bógwasopuścił? - chudzielec wycedził ostatni zlepek słów niemal jak jedno. Na myśl o tym że jego druhowie palili się do jatki, zaczął się denerwować, a wraz z tym nozdrza niemal zaczęły czuć nieistniejący tu, ale dobrze znany chudemu zapach jeta.

- Mmmmmmożemy podejść dddo nich jak dddo swoich... Chyba? Nie?

Uśmiechnął się szeroko w stronę "posterunku" i pomachał przyjacielsko ręką tak jakby pozdrawiał starych kumpli.