Koronopan, chata Schillera
Nikodemus zmełł w ustach wyjątkowo wulgarne słowo, na co dzień praktycznie nie goszczące w jego słowniku. Oblegający werandę osadnicy rozważyli wygłoszone twardym tonem polecenia w mgnieniu oka i jeszcze szybciej je zignorowali, omal nie obalając młodego sędziego w wyścigu do wnętrza domostwa. Za czasów służby Richtera coś takiego byłoby nie do pomyślenia!
Wykorzystując chwilową konsternację Nikodemusa Oksana wyrwała swe ramię z jego uścisku i wpadła do izby depcząc po piętach Antona. Odzyskawszy moment później nie tylko rezon, ale i zawziętą determinację, sędzia uwolnił z uścisku Gerarda pojmanego w warzywniku Radka i ściągnął go z werandy odkładając porachunki z Oksaną na późniejszą okazję.
Kilkunastoletni siostrzeniec Rudolfa Warzechy nie był z zasady kłopotliwym nastolatkiem, z jednym wyjątkiem. Od kiedy zaczął dojrzewać, szybko stało się jasne jego zauroczenie osobą Oksany. Skandka nie bez powodu uchodziła w Koronapanie za chłodną i dumną piękność, mogącą z powodzeniem konkurować o tytuły ze śliczną Eleni. Wielu mężczyzn w osadzie oglądało się za nią z rozpalonymi oczami, niektórzy próbowali też zwrócić na siebie jej uwagę. W tym drugim przypadku bardzo szybko zwracali też uwagę Piotra Aksiejewa, którego z codziennego opanowania najszybciej wytrącała zwyczajna męska zazdrość. Richter nie raz i nie dwa musiał interweniować w bójkach wszczynanych przez Piotra, ratując niedoszłych adoratorów przed ciężkim poturbowaniem.
Radek Sikora nie zebrał po karku ani razu, ponieważ Aksiejew nie widział w nim zagrożenia dla swego związku, a jedynie powód dla pełnych politowania żartów. Sam młodzieniec, zakochany bezgranicznie i nieszczęśliwie, poprzestawał na włóczeniu się w pobliżu Oksany za każdym razem, kiedy ta pojawiała się na uliczkach osady, wzdychając do niej z bezpiecznej odległości i rojąc sobie tylko znane fantazje.
Gdyby jeszcze dzień wcześniej ktoś powiedział Nikodemusowi, że Radek spróbuje kogoś skrytobójczo zamordować, sędzia wyśmiałby taką propozycję w mgnieniu oka, a mimo to właśnie trzymał go za ramię pod werandą Schillera wiedząc, że to on wystrzelił bełt mający zabić Markusa!
- Rozum ci odebrało?! - wycedził z niedowierzaniem przez zaciśnięte zęby, odciągając trzęsącego się szaleńczo Sikorę na bok - Dlaczego to zrobiłeś?!
Radek wymamrotał coś niezrozumiale, szczękając dźwięcznie zębami i tocząc wokół siebie spanikowanym wzrokiem.
- Co się stało? - u boku Nikodemusa wyrósł znienacka Bayer Werk. Ciepły oddech mechanika przesycony był wonią taniego alkoholu, ale w jego głosie dominowała trzeźwa nuta niepokoju - Co jest grane?
Nie ma nasz sędzia szczęścia w rzutach na Charyzmę, oj nie ma. Myślę, że w kwestii rozwoju postaci najważniejsze staną się inwestycje właśnie w ten atrybut i powiązane z nim umiejętności. Tak czy owak, ziomkowie byli zbyt wzburzeni i zdenerwowani, by uznać autorytet sędziego (proponując zanotować na przyszłość personalia tych zuchwalców). Aby Namakemono nie poczuł się niepotrzebny, rzuciłem w ręce Nikodemusa osobę kusznika i dołączyłem do towarzystwa Bayera Werka. Możecie zrobić z Radkiem, co chwilowo uważacie za słuszne, z przesłuchaniem, uwięzieniem lub pobiciem włącznie!
Zaglądam do wewnętrza trzewi używając sztućców opłukanych alkoholem (o ile są jakieś nie drewniane) albo palcami rąk, delikatnie. Chce obejrzeć wnętrzności, możliwości zaszycia oraz diagnozy stanu żył/tętnic oraz czy mogę mu pomóc odwlec śmierć? INT3+MED 2. To jest jedna z tych chwil, w których przeznaczę 3 EGO.