Forum KrysztalyCzasu.pl

Wreszcie po jakimś czasie szaman kazał przyprowadzić sobie pierwszą z ofiar. Blondwłosą dziewczynę, którą Piktowie obnażyli, a potem przywiązali do głazu. Wrzaski szamana osiągnęły swe crescendo, bębny przyspieszyły, Piktowie wrzeszczeli w transie. Nagle zobaczyliście, iż pod dolmenami coś się rusza. To sprzymierzeni z wami Liguryjczycy, podkradli się do przywiązanych tam do drewnianych pali zakładników. Jeden po drugim jeńcy byli uwalniani i odprowadzani na tyły.

Całkiem niezła ta niewiasta... pomyślał Zorian, celując w szamana przymierzającego się do składania ofiary. Spojrzał jeszcze szybko na pozostałych towarzyszy, również celujacych w stronę ołtarza, by wyeliminować najważniejsze persony w najszybszym czasie. Uginając prawą rękę w łokciu, skierował wyciągnięty w góre wskazujący palec i wskazał nim szamana, dając strzelcom sygnał do ataku, po czym przymierzając sam wystrzelił bełt we wrogiego szamana.

Mitro, prowadź moje strzały prosto w ich nieczyste serca!

Pusty bukłak po winie poszybował wysoko ponad torem wystrzelonej salwy łuczniczej w kierunku zaskoczonych piktów.

Jak to co? Do atakuuuu!

- wykrzyknął Vanko tuż po pierwszej salwie oddanej przez sprzymierzeńców i pędem puścił się w szeregi nieludzkich dzikusów nękających niewiastę dzierżąc w prawej ręce sejmitar, lewą rękę zaś owinąwszy rybacką siecią.
Czy to nienawiść do "półludzi" dodała mu niezwykłego animuszu, czy może obrzydzenie, jakie zrodziło w nim odprawiane tu piekielne kurestwo? Nim zdołał zrozumieć własne motywacje, jakiś wewnętrzny, niezwykle silny przypływ emocji, powodowany nieskazitelną, jedwabną wręcz delikatnością blondboginii w opałach prowadził ramię i serce Vanka, gdy nie oglądając się za siebie runął niczym lawina na bluźniercze szeregi plugawego wroga.

Nie lękaj się nadobna panno- nadchodzę, by Cię wyratować z opresji !!!.

Nieco osłupiony błyskawiczną szarżą kompana, Zorian- najbliższy Vanka spojrzał jedynie przelotnie na wygniecione miejsce, w którym jeszcze przed chwilą ukrywał się jego towarzysz dostrzegając drugi, częściowo opróżniony bukłak czerwonego wina..

Tranicos z ukrycia przymierzył biorąc za cel Ayodię, sprzała z długiego bossońskiego łuku poszybowała wbijając się w ciało Piktyjki. (trafienie w tułów specjalny sukces).

Belvas strzelił też w tułów wiedźmy ( krytyczne trafienie z ciężkiej kuszy).

Druss powalił jednego z Piktów z klanu Węża.

Bełt Zoriana powalił szamana (specjalny sukces, + trafienie w tułów)

Strzały rangersów i Liguryjczyków wyeliminowały kilku Piktów.

Wojownicy z klanu Węża zabrali ciało Ayodii i wycofują się ze wzgórza.

Calatin stracił przytomność, albo oberwał w głowę albo urok Ayodii uległ złamaniu po jej eliminacji.

Vanko ruszył do ataku, Druss także, oraz 4 z 6 rangersów także rusza do walki wręcz. Nadal na wzgórzu jest nieco ponad 20 stu wojowników, wkrótce nadciągną kolejni z dalszych posterunków. Liguryjczycy w strojach aquilońskich zwiadowców atakują wzgórze z drugiej strony.

Bój na wzgórzu ofiarnym był chaotyczny, po ostrzale Wy z rangersami oraz Liguryjczycy pzrebrani za zwiadowców aquilońskich uderzyliście. Wyeliminowanie Szamana i Ayodii spowodowało rozprężenie i chaos w szeregach wroga. Potem kilka brutalnych starć spowodowało wybicie większości wrażych wojowników. Kobiety i dzieci uszły, tak jak i część Węży z Ayodią raczej martwą. Calatin nieprzytomny został zabrany jak i większośc jeńców, macie kilkunastu rannych ale nikt nie zginął. Osłaniani przez Tranicosa, rangersów i łuczników liguryjskich zdołąliście się wycofać do chaty warrusa. tam udzieliliście sobie pomocy medycznej. Ponizsze dane juz ją uwzględniają.

Lecąc niczym huragan Vanko runął na wroga, mijając wymalowane ciała dzikusów porozrzucane po wzgórzu niczym ścięte błyskawicą drzewa na krwawym polu, na którym właśnie dokonywała się jatka. Najemnicy, wsparci osadnikami, wraz z ich liguryjskimi sprzymierzeńcami pędzili ku dzikusom, siekąc i rąbiąc bez litości uciekających obrońców.

Wrzeszczący Sokół zamaszystym ciosem potężnej maczugi próbował przetrącić kolana Vanka; lecz zamorianin niespodziewanie przeskoczył z lekkością pantery nad wymierzonym razem i wymijając wroga gnał ku przeznaczeniu. Balansując ciałem w zawrotnym tempie znalazł się tuż przy ołtarzu, gdzie wściekły przerwaną ceremonią Orzeł skierował mordercze ostrze ku bezbronnej białogłowie.

Nadludzkim wysiłkiem Vanko zdążył jeszcze wetknąć błyszczące ostrze sejmitara między topór Sokoła, a gardło nagiej niewiasty odtrącając śmiertelny cios ledwie kilka centymetrów od szyi niewinnej ofiary. Vanko zawył z bólu, wypuszczając jednocześnie sejmitar z ręki, gdy nadmiernie naprężone mięśnie odczuły impet morderczego uderzenia. Błyskawicznie, choć niezgrabnie wyprowadzony cios dzikiego wojownika odrzucił zamorianina do tyłu wytrącając go z równowagi. Topór pikta niechybnie prowadzony ręką przeznaczenia powędrował ku niebu, by rozrąbać głowę niedoszłego wybawcy. Jednak cios spodziewany cios nie dosięgnął celu, gdy grot strzały wyłonił się niespodziewanie z piersi zastygłego w bezruchu pikta. Nie zdążywszy pogodzić się z duchami przodków Sokół zwalił się tuż obok Vanka, któy czując na sobie oddech śmierci przekoziołkował ku sejmitarowi, jednocześnie podnosząc się z ziemi, gdy ręka napotkała znajomą rękojeść.

Wzgórze tonęło w sztormie krwi i zelaza, gdy Vanko przeciął krępujące ramiona niewiasty więzy, lecz płomienne spojrzenie Vanka oddające hołd urodzie ratowanej niewiasty nie dostrzegło rozpędzonego pikta, który przeskoczył ponad ołtarzem obalając ponownie zamorianina na ziemię. Szamocząc się na ziemi pośród nieładu okrwawionych ciał, wykrzywionych dzikich twarzy Vanko krzyknął z bólu, gdy turlając się ku zboczu wraz ze swym oprawcą nadział się bokiem na złamane ostrze jakiegoś martwego wojownika, które wdarło się pod pancerz chciwie orając brzuch. Żądny śmierci pikt wyszczerzył zęby w ponurym grymasie triumfu, lecz krew Vanka zawrzała z wściekłości, gdy gwałtownym uderzeniem głowy zrzucił z siebie okaleczonego napastnika pozbawiając go oka, które spłynęło po zdobiących hełm Vanka krótkich, metalowych kolcach. Obficie krwawiący dzikus nie zdążył podnieść się z ziemi, gdy Vanko dokończył jego zywota zdecydowanym, silnym pchnięciem noża w serce. Mimo, że już pierwszy cios krótkiego ostrza wysłał duszę pikta na spotkanie z bogami, stal jeszcze kilkukrotnie zakosztowała krwi dzikusa.

Krzyk kobiety wyrwał zamorianina z krwawego szału. Wokół ołtarza rozgrywała się krwawa uczta ku czci wojny. Wyrwawszy z boku odłamane ostrze Vanko natarł ku najbliższemu, związanemu walką z liguryjczykiem piktowi. Uderzając z tyłu głęboko zatopił żelazo w plecach ryczącego niczym ściekła locha pikta, gdy cios liguryjczyka upomniał się o swoją zdobycz niemalże rozcinając dzikusa na dwoje potężnym ciosem topora. Ostrze sejmitara błysnęło gdzieś w pobliżu ołtarza, a Vanko pochwyciwszy je rozejrzał się po utopionym we krwi wzgórzu. Walka powoli dobiegała końca, a stal jedynie odbierała należną ofiarę. Vanko odrzucił hełm uwalniając z więzów przerażone dziewczę. Wysoki zamorianin o niebieskich oczach i kruczoczarnych włosach pochylił się ponad oswobodzoną mówiąc głębokim tonem:

Jam jest Vanko z Zamory. Przyszedłem Cię uratować.

To mówiąc zbladł nagle, przyklęknął i osunął się ku ziemi, gdy szybujący wprost z piekieł, zabłąkany topór dosięgnął jego piersi...

Moje PW jest do waszej dyspozycji jak coś.