Forum KrysztalyCzasu.pl

Odliczanie spokojnie dotarło do końca i światło zmieniło kolor na zielony. Śluza po drugiej stronie otworzyła się i wypuściła drużynę na rozświetlony słabymi światłami korytarz. Wyglądał jak typowy bunkier - betonowe ściany, podłoga i sufit. Na podłodze co jakiś czas dało się zauważyć lekkie wyżłobienia od kończyn Łowców. Przeciwległa ściana jest metalowa, a po prawej jest przycisk ze strzałką w dół. Jeden z miejscowych ostrożnie podszedł do przycisku i wcisnął go. Wszyscy poczuli wibracje przenikające przez ich ciała. Po kilkunastu sekundach wszystko ucichło. Metalowa ściana odsunęła się w bok i oczom drużyny ukazała się grupka mężczyzn w pełnym oporządzeniu bojowym spoglądająca z ciekawością w ich stronę. Po bliższym przyjrzeniu, są uzbrojeni w M16 i M60, ktoś ma Kałasza, ktoś inny dwie Beretty. Jest wśród nich jedna kobieta.

Ian zareagował błyskawicznie, podrywając lufę swego kałacha, jego palec już miał pociągnąć za cyngiel, gdy jeden z facetów po drugiej stronie zrobił to samo. Poczuł jak serce podchodzi mu do gardła. Rzadko spotykał kogoś równie szybkiego jak on. I te mordercze oczy zaciśnięte w szparki oraz wykałaczka w zębach. Wykałaczka? Ian przesunął kilkukrotnie wykałaczkę w lewo i w prawo. Zakapior z drugiej strony zrobił to samo.

- Lustro! Chłopaki nie srajcie w gacie, to tylko lustro - powiedział pewnym siebie, kpiącym głosem, maskującym zastrzyk adrenaliny, jaki sam doznał.

Paul stara się ocenić, czy to co widzi to odbicie w lustrze, czy jakieś zagrożenie realne.

Paul wyszedł przed szereg i zbliżył się do grupy, widząc że jeden z nich robi to samo, dokładnie powtarzając jego ruchy. Gdy stanęli w odległości wyciągniętej ręki, Paul nagle uderzył kolesia w brzuch. A raczej usiłował, bo w połowie drogi jego pięść napotkała na twardą powierzchnię. Szybko cofnął rękę i pokazał lustru środkowy palec lewej dłoni, na co jego odbicie odpowiedziało tym samym, odwrócił się do drużyny i zawołał z uśmiechem:
- Ian, masz cholerną rację! Ale to jest jakieś dziwne, jakby tam byli prawdziwi ludzie!

Nie ma tak.. jakby coś się zepsuło zdechniemy w tej klatce. -Eb mamrotał pod nosem szukajc czegoś, sam nie wiedział czego. Uderzył łomem w sufit nasłuchując dźwięku. Podejrzewał, że po drugiej stronie jest pusta przestrzeń.

Dźwięk uderzenia łomem rozległ się echem po pustych korytarzach. Nawet nie zaznajomieni z technikami Eba miejscowi mogli rozpoznać że za sufitem windy znajduje się pusta przestrzeń. Wyczulone ucho Eba zauważyło więcej: że echo roznosi się jak w studni i słychać je równie mocno z góry i z dołu. Zinterpretowawszy efekt uderzenia, Eb przebiegł wzrokiem po ścianach i suficie. Były wykonane z litej blachy stalowej i zamocowane na stałe na krawędziach, najprawdopodobniej przynitowane.

Dobry pomysł tak róbmy, rzekł Paul.

- Bo, ja wiem - mruknął Ian - nie łatwiej pojechać tym dźwigiem? Jednak jeżeli się upieracie to możecie się wspiąć lub ześliznąć i wybadać sytuacje. Jak będzie wszystko OK to pojadę z resztą ekipy tym czymś.

- I jak chcesz to zrobić? Palnikiem? - spytała Jess.
- Ta blacha nawet się specjalnie nie wgniotła od twojego pieprznięcia łomem. Daję jej co najmniej pół centymetra. Jak będziesz dalej w to napierdalać, w końcu tatuś M się kapnie i tu przylezie. Dobra, idę po palnik.
Po chwili mechaniczka wróciła z butlą i po minucie pracy w suficie windy zionęła mniej więcej okrągłą dziura o promieniu około metra.
Eb szybko wyszedł na górę i stwierdził, że gdyby nie światło dochodzące z wnętrza windy, musiałby przełączyć gogle na noktowizję, bo szyb był ciemny jak cholera. Wszystkie mechanizmy wyglądały zupełnie jak te, które Eb widział w zniszczonym biurowcu w Vegas. Z tą jednak różnicą, że tutaj wszystko było działające, a nawet naoliwione.

Szeryf zawołał do góry:
- Możemy już jechać?

- Jasne, mechanizmy sprawne. Wciskaj pan te guziki - odkrzyknął Eb.

Winda drgnęła i zaczęła jechać w dół. Po jednym piętrze zatrzymała się i otworzyła drzwi.
- Koniec jazdy, panowie i Jenny - oznajmił Paul, przeładowując broń.

Przed odkrywcami ukazał się korytarz rozdzielający się po kilku metrach na trzy części. Na wprost widać było po kilkanaście par rozsuwanych drzwi z każdej strony i kolejne drzwi od windy na przeciwległej ścianie. Korytarze na prawo i lewo po paru metrach ponownie się rozdwajały. W korytarzu na lewo w lewym odgałęzieniu znajdowały się tylko duże drzwi podobne do tych od windy, a w odgałęzieniu po prawej - tak samo jak w środkowym korytarzu - po każdej stronie kilkanaście par rozsuwanych drzwi. Korytarz po prawej jest taki sam, ale w lustrzanym odbiciu.

- Biały Wilk iść z tobą, Niewyróżniający Się Bracie.

- Dobra, niech będzie - mruknął Ian - ale pewnie znowu znajdziemy windę. A jeżeli mam rację, to będzimy przeszukiwać każde drzwi, zaczynając od lewej. Przyszliśmy tu po gamble, a mam jeszcze pusty plecak.