Forum KrysztalyCzasu.pl

Jechali już jaką chwilę i cisza się przedłużała. Słychać było tylko skrzypienie kół i parsknięcia koni przy zaprzęgu. Nikomu się nie chciało w taki ziąb odzywać. Prawie nikomu.

- I taki to oto żywot człowiek poczciwego. Pomoc komu niesiesz to Cię jeszcze człecze los za to pokaże. - powiedział Feldmann niby do siebie. I z czułością spojrzał na swojego rumaka, który biegł obok przy koniach. - Ty to jednak byłeś najmądrzejszy z nas wszystkich Crucjatus. Do boju żeś się głupio nie wyrywał i okrążyć się nie dałeś. Sprytniejszy jesteś niż my wszyscy razem wzięci. Choć żeś się wcale po uniwersytetach nie szlajał i mądrości nijakich nie studiował.

Johann zamilkł w momencie kiedy zdał sobie sprawę, że ten czarodziej co go Voormann zwali przerwał na chwilę czytanie i posłał mu spojrzenie po którym aż dreszcz po plecach przeleciał. Strażnik zamknął się więc od razu i postanowił nie odzywać więcej. Miast tego począł gwizdać starą smutną balladę kawalerii i patrzył w zaśnieżony las.

Przynajmniej teraz jedziemy zamiast zelówki zrywać. A jak to mawiają lepiej słabo jechać niż wartko iść.

Drakwald, późna zima roku 2509

- Zamilcz, a cicho siedź - odezwał się Voormann, którym widać nie przypadła do gustu wygwizdywana przez strażnika dróg melodia. Johann przestał gwizdać, przekręcił się w zamian na bok chcąc zmienić pozycję, w której już cierpły mu mięśnie.

Siedząca obok kobieta w obroży śledziła wzrokiem linię lasu, wpatrując się zmrużonymi oczami w pni mijanych przez sanie drzew. Johann nie mógł się oprzeć wrażeniu, że nieznajoma taksuje spojrzeniem odległość dzielącą ją od leśnej gęstwy, gotowa przy lada sposobności wyskoczyć z sań i pognać między drzewa.

Zapobiegliwi prześladowcy musieli to wcześniej przewidzieć, przypinając do jej obroży łańcuch.

Gdzieś w głębi puszczy rozległo się przeciągłe wycie wilka. Słysząc ów zew kobieta uśmiechnęła się kącikami ust, w dziwnie nieludzki sposób. Widok ten zmroził Johannowi krew w żyłach.

Sanie sunęły po śniegu ciągnięte przez pędzące cwałem konie.

[Bernard Knappe, myśliwy]

"Dziołszko, plecy w plecy, cieplej będzie obojgu? Bidne te wilcy, głód straszny musi być że duży orszak napadły. Przynajmniej se pojedzą ze zabitych i dadzą spokój."
Niezadowlony myśliwy policzył zbrojnych i szlachciców, jego oczy dużo spokojniejsze niż gniewny grymas na twarzy. Po czym zwrócił się do dziewczyny z rozsądną propozycją. Jak czarownik Vormann uciszył wszystkich złym głosem skulił się w sobie i spod oka przyjżał się dłoniom jego starając się podzielić uwagę pomiędzy czarownika i dziewczynę. Po czym zerknął na Vormanna jeszcze raz i cichutko wyjęczał w jego stronę wpatrując się intensywnie w buty czarownika.
"Panie czarownik, a jaką to pracę maszli że przewodnika miejscowego cza? Bo jak rozsądna jest zapłata to możem się dogadać bez tych tam. Gupich."
Skinieniem głowy zwrócił się w stronę zbrojnych i szlachciców. Jak się nie patrzyli w tę stronę.

Drakwald, późna zima roku 2509

Strzelając oczami na wszystkie strony myśliwy tak długi wiercił się i przewracał w miejscu, aż w końcu przyjął pozycję dogodną do zrealizowania swego sekretnego planu. Voormann zdążył już znudzić się książką znalezioną w torbie Hummela, jął w zamian przyglądać się dzikiej kniei. Nie spuszczając z czarodzieja wzroku Knappe przesunął się nieco w stronę skutej łańcuchami dziewczyny. Kobieta spojrzała na niego podejrzliwym wzrokiem, ale nic nie rzekła, znosząc ze stoickim spokojem poczynania przyciskającego się do niej obcego, zionącego odorem zjełczałego tłuszczu i nieświeżego potu.

Pomrukując coś pod nosem Bernard obrócił w palcach schowany przez cały czas w dłoni metalowy grot, zdjęty z jednej ze strzał w chwili zatrzymania przez ludzi hrabiego. Kawałek ostrej stali dotknął dłoni dziewczyny. Nieznajoma zesztywniała na ułamek chwili, po czym bez słowa przyjęła od myśliwego jego nietypowy dar, chowając grot we własnej ręce.

Uśmiechając się półgębkiem w taki sposób, by gęsta broda tego nie ujawniła pobocznym świadkom, Knappe odsunął się nieznacznie od kobiety, w ostatniej bez mała chwili.

Wyrwany z zamyślenia Voormann obejrzał się w kierunku branki i zmarszczył czoło widząc siedzącego zbyt blisko kobiety myśliwego.

- Lepiej trzymaj łapy z daleka od tej skóry - roześmiał się sucho starzec - Łacno byś je mógł postradać.

Drakwald, późna zima roku 2509

Johann niemal westchnął z ulgą, kiedy jego oczom ukazał się wzniesiony w głębi puszczy budynek, do ostatniej chwili skryty za całunem spadających z niebios śnieżnych płatków. Leśny pałacyk zbudowany był z kamienia i drewna, z wielkich bloków skały oraz okorowanych pni prastarych dębów. Przyglądający się budowli strażnik dróg poczuł znienacka ogrom swego zmęczenia. Głód, chłód oraz wysiłek włożony w wędrówkę przez Drakwald przywiodły mężczyznę niemalże do kresu jego sił. Widok miejsca, w którym bez wątpienia miał znosić następne upokorzenia ze strony prześladowców wcale Johanna nie przeraził, wręcz przeciwnie - Feldmann nie potrafił pomyśleć w tej chwili o niczym innym jak tylko ciepłym kącie i śnie.

Ktoś zagrał na rogu i wielka drewniana brama posiadłości stanęła przed przybyszami otworem. Kiedy sanie wjechały do środka i żołdacy zeskoczyli z ich płoz na dziedziniec, skrzydła bramy zatrzasnęły się ponownie z głuchym hukiem.

Drakwald, późna zima roku 2509

Gunter rozejrzał się bacznie po dziedzińcu budowli. Zaśnieżony plac otoczony był z wszystkich stron bądź to wysokim murem bądź ścianami ufortyfikowanego pałacyku. Uczeń czarodzieja zmienił swą pierwszą ocenę, zastępując wyobrażenie myśliwskiego zameczku obrazem leśnej fortecy zdolnej wytrzymać każdy szturm. Stirlandczyk zdusił w ustach przekleństwo uświadamiając sobie, że ucieczka z takiego miejsca najeżona byłaby licznymi przeszkodami.

A pojmany przez zbrojnych hrabiego Gunter Hummel musiał być przygotowany na każdą ewentualność. Imperialny szlachcic był dla niego całkowitą niewiadomą, a pobyt w puszczańskiej posiadłości mógł się zakończyć na wszelkie sposoby: od uwolnienia i zadośćuczynienia za nabitego magikowi guza, po wbity pod żebro nóż i bezimienny grób gdzieś w lesie.

Uczestnicy wycieczki wysiadali z sań pośród głośnych pokrzykiwań, domagając się grzanego wina. Ktoś kazał woźnicom odprowadzić konie do stajni. Gorące oddechy zwierząt i ludzi mieszały się ze sobą w powietrzu.

Johann odprowadził wzrokiem swojego przyjaciela Cruciatusa. Zanotował w pamięci dokąd go prowadzą. Strażnik rozglądał się z pode łba z pochmurną miną niczym sprowadzone z lasu dzikie zwierze.

Jeśli przyjedzie nam stąd uciekać dobrze wiedzieć gdzie znajdują się stajnie. Zabrać konie od ucieczki i rozpuścić resztę to dobry plan. Ciekawe coś też ten szlachcic z nami zamierza uczynić. Coraz mniej mi się to wszystko podoba. Zależy teraz wszystko od tego jak nas przyjmą. Może kto z dworku do rozumu mu w końcu przemówi.Co z tym magiem, na co on jeszcze czeka do jasnej cholery.

Johann splunął a potem obrócił głowę i rzucił jeszcze przeciągłe spojrzenie na bramę starając się uchwycić gdzie rozwierają bramę.

Gdzie broń, gdzie krucica? Do diaska, muszę ją odzyskać.

Gunter był młody, ale nie głupi. Sporo się nasłuchał od swojego pierwszego Mistrza o dworskich intrygach,
szlacheckich wojenkach, podjazdach, zajazdach i rodowych waśniach. Oficjalnie oczywiście obowiązywało Prawo
Imperialne, ale nieoficjalnie - zwłaszcza na dalekiej prowincji - obowiązywało prawo silniejszego... często
mającego po prostu lepsze koneksje lub większy majątek.

W tej sytuacji nawet powoływanie się na znajomość Mistrza czy list polecający do Akademii nie miało większego
znaczenia. Trzeba było poczekać na rozwój sytuacji...

Kiedy nikt nie patrzył na nich, Bernard kopnął delikatnie Guntera i jak czarownik spojrzał na niego, rozejrzał się jeszcze raz czy na pewno nikt z ludzi szlachcica lub czarodziej Vormann nie patrzy w ich stronę. Jak się upewnił to szepnął.
"Uny nas zabijok jak czarownik siem znudzi, lub czarownik nas zabije czarami nim siem znudzi. Czy te lytery na kajdanach dziołszki to krasnalskie czy czary?"
Jak było trzeba to przesunął się na tyle by Gunter mógł popatrzyć na runy na kajdanach skuwających kobietę. Cały czas burcząc o pechu. Po czym syknął cicho w stronę dziewczyny o którą się opierał.
"Dziołszko, jom słyszoł że złe czarowniki karmio demony niewinnymi ... jeśli tak to ... to i tak umrzesz, ale potwór cie nie zeżre. Lepszi zgon, możek demon ich zeżre że ciebie nie muk?"

Gunter wzruszył ramionami i przyjrzał się dyskretnie kajdanom na rękach dziewczyny...