Zgadzam się z Tobą Mrufonie i dość mocno się zastanawiałem co mnie do KCetów ciągnie. Oto takie wypunktowane przemyślenia:
1. Pierwszy system RPG o jakim słyszałem ukazywany w pierwszej w Polsce gazetce o grach RPG. Właśnie tego w tamtym okresie poszukiwałem. Dreszcz i Labirynt śmierci powoli zaczynały nużyć, ochłapy z innych gazetek SFery czy razem pobudzały tylko apetyt. Niewiedza jak w to grać prowokowała.
2. Świetne ilustracje Jarosława Musiała. Według moich opinii jedne z najlepszych jakie widziałem. Bogactwo szczegółów, prosta kreska, dorosłość przesłania. To dzięki tym ilustracjom świat zaczął nabierać kształtów. Chyba do końca życia będą mi się kojarzyły z KCetami.
3. Bogactwo mechaniki. W tamtym okresie, te wszystkie liczby, parametry, profesje, umiejętności, po prostu mnie zafascynowały. Niesamowitą przyjemnością dla mnie było losowanie postaci. Potrafiłem to robić cały dzień. Teraz patrzą już na nią trochę inaczej, jednak jest kilka elementów które po prostu uwielbiam. Cechy główne-prosto konkretnie nazwane. Nie jakaś kondycja, która łączy SF z wytrzymałością, Spryt, Duch czy co tam jeszcze. Tutaj każda cecha główna jest konkretna i jednoznaczna. Biegłości i ich wpływ na posługiwanie się bronią. Skalowane czary względem wartości UM. Współczynnik WI i ZW, świetnie rozwiązujący relacje wierny-bóg oraz pozwalające na starcie grać półbogiem. Klasyczne, stereotypowe profesje, w miarę jasno określające możliwości i kodeks postępowania. Bogactwo broni, zbroi, zawodów, zdolności nadnaturalnych i ułomności, prawdziwe perełki. Prosta metoda rozwoju postaci. No i na koniec walka, w której dało zrobić się wszystko i która mnie i moich kolegów wciągała na długie godziny.
4.Świat-kolorowy, niestereotypowy, niedokończony... Czemu to ostatnie jest zaletą?? Ponieważ daje możliwość kreacji, wypełnienia własną wyobraźnią wszelkich szarych plam. Mnie i moim znajomym, krótkie notki o Orkusie Wielkim oraz Archipelagu Centralny pozwoliły grać przez lata. Nie potrzebowaliśmy dodatków, szczegółowych opisów wiosek i miast. Tworzyliśmy świat tak jak chcieliśmy i jak go rozumieliśmy. W miarę jak dorastaliśmy, to się zmieniał, ewoluował, poważniał. Działo się to jednak tak naturalnie jakbyśmy po prostu odkrywali kolejną warstwę, że białe nie zawsze jest białe ale niekiedy może być szare albo i czarne.
5. Ten system jest świetnym przykładem sandboxa. Może nie ma planszy heksagonalnej do wstawiania lokacji, ale pozwala na pełną swobodę w podejmowaniu decyzji. Generator przedmiotów magicznych, spotkań losowych (które były w programie komputerowym jakiego używaliśmy), powodowały że my nie rozgrywaliśmy przygód, tylko w tym świecie żyliśmy. Nawet jeśli ścigaliśmy złodzieja kurczaków, to przygoda mogła się zmienić w epicką opowieść o ratowaniu świata. Tylko od nasz, graczy, zależało które wątki rozwijaliśmy i ciągnęliśmy dalej. W porównaniu z graniem w gotowe przygody, to jak zajęcie się czekoladą kiedy za rogiem jest fabryka Willy Wonky
). Na pewno po piwnicach mają dziesiątki Tronów Magii czy co tam pozwala kumulować PM.