Forum KrysztalyCzasu.pl

Tania zdecydowała że jeśli Jelcynow nie żyje, a ona tego nie zobaczy ... to ma jeszcze jakąś szansę. Bo jak się zresetuje to po ptaszkach. Nadchodzący Belacorpowaci ją złapią ... i Bóg jeden wie co zrobią. Wystarczająco przykra była klatka programów w jakiej tkwiła teraz. A tamci mają lepszych speców bez dwóch zdań. Więc zatrzymała się przed wejściem wyciszając rejstratory audio i kierując jedyne oko w stronę nadchodzących z Belacorpu. Policzyła ich zapamiętując na przyszłość. Zapewne niedaleką.

"Motłoch ! Czy mogę popatrzeć na pana Jelcynowa, czy jak go zobaczę to mi się wszystko zawiesi ?"

Zapytała wystarczająco głośno, opierając się o ścianę przy wejściu, jej głos brzmiący niemal błagalnie.

Motłoch sam jest ciekaw co z Szefem. Po przeładowaniu w bardzo subtelny, jak na Motłocha, sposób, próbuje ocucić Szefa. BARDZO subtelny

Białoruś, ruiny Witebska, 13:00 czasu wschodnioazjatyckiego

Szefie! Szefie! Jak pan się czuje? -Motłoch wieki temu miał jakieś tam pojęcie o pierwszej pomocy, lecz od dawna już nie musiał się o to troszczyć. Akcje planowane przez szefa były w stu procentach przemyślane. Nadto zawsze był z nimi technik medyczny.
Tym razem było inaczej.

Boss wyraźnie nie reagował na toporne klepanie po gębie, z całą pewnością jednak Wasyl mógł stwierdzić, że Jelcynow jeszcze nie pożegnał się z dolarami do zarobienia.

Tania! On żyje! Szefu żyyyje! -uśmiech na wrednej mordzie typowego zakapiora spod ciemnej gwiazdy groteskowo malował się na tle zrujnowanego pomieszczenia. Obydwaj życie zawdzięczali nieszczelnej pokrywie piwniczki, do której spadł granat. W powietrzu unosił się duszny swąd pyłu przemieszanego z gryzącymi w oczy chemikaliami.

Sasza dobiegł do Kmicica przylgnąwszy do ściany tuż obok kamrata.

kondycja już nie ta... - zachichotał nerwowo, jak zawsze gdy sytuacja zaczynała go przerastać.

Tania rejestrowała kolejne jednostki Belacorpu pojawiające się w okolicy. Większość- około dwunastu- stanowiły lśniące w popołudniowym słońcu, pięknie wypolerowane borgi klasy Enforcer. Kilku oficerów medycznych stanowiących personel ludzki mogło ucierpieć, choć i oni kroczyli w opancerzonych kombinezonach. Z chwilą ataku ocaleńców na personel ludzki Enforcer's rozpoczęły krótkotrwałą jatkę bezprecedensowo rozprawiając się z zagrożeniem.

W oddali zamajaczyły szybko zbliżające się jednostki powietrzne.

Motłoch się cieszył - krótko, ale zawsze. Wcisnął rewolwer za pasek, chwycił Szefa za ręce i pociągnął go w kąt, do kryjówki mandarynkowego chłopaka. Wrócił po AK i sprawdził czy jego druga ofiara ma dodatkową amunicję i pakiety medyczne. Potem rzucił mrocznym okiem w głąb piwnicy upychając obok rewolweru gnata mandarynkowca.

"Dzięki Bogu i świętemu Leninowi."
Tania westchnęła w czasie jaki zajęło jej kuśtykanie do pozostałych. Zobaczywszy scenę rzezi popatrzyła ostro na technika medycznego.
"Bardzo pana proszę, proszę opatrzyć tego pana w garniaku. On jest bystry i może wymyśli jak mamy to całe gówno przeżyć. Motłoch ... kuknij w okno. Dwanaście błyszczących pancerniaków policyjnych. Helikoptery tu walą. Mamy przejebane jak cuś sprytnego Szef nie wymyśli. Mamy gdzie się schować ?"

Kmicic przez chwilę nie wiedział co zrobić, ale znał to miejsce. Spojrzał kątem oka na Saszę, zabierającego się do udzielania pierwszej pomocy nieznajomemu sztywniakowi w garniaku. Przez myśl przechodziły mu najróżniejsze myśli, hipotezy, teorie, każda sprzeczna.

Mimowolnie zaczął rozglądać się za bronią, przeklinając cicho po polsku.

* leże nieprzytomny i się nie ruszam. Ani palcem nie kiwnę *

Wątek techniczny

Kmicic to polski szpion ?!

Nie do końca polski, ale kacapem pełnej krwi nie jest;)

Dobro napisał(a):

* leże nieprzytomny i się nie ruszam. Ani palcem nie kiwnę *

Białoruś, ruiny Witebska, 13:04 czasu wschodnioazjatyckiego

Nie spodziewał się znaleźć więcej przy obszarpańcach. 2 magazynki do karabinu, przyzwoity nóż, żyłka, duperele. Pakietu medycznego jednak nie było, co nieco zdziwiło Motłocha. Zajrzał z nieco skwaszoną miną wgłąb piwniczki.
Fiu... Fiu..- zagwizdał pod nosem. Ochoczo zeskoczył do środka ignorując Tanię.

[center]***[/center]

Sasza spojrzał na borga, przyglądając się jednookiej, poczerniałej i nadto roznegliżowanej cyberlali z wysoka. Wiedział, że gdyby chciała, mimo poważnych ograniczeń funkcjonalnych rozszarpałaby go na strzępy nim zdążyłby mrugnąć. Przy tak zaawansowanej konwersji cybernetycznej nie mógł mieć przed sobą już choćby cienia człowieka.

Dobrze proszę pani, zrobię co w mojej mocy. -wycedził przez zęby jak wezwany do odpowiedzi uczniak. Pochylił się nad Jelcynowem, ciężko sapnął rozglądając się nerwowo po pomieszczeniu.

Potrzebuję czegoś czystego, czegoś do zdezynfekowania rany. Pewnie mają tu jakąś gorzałkę, albo coś podobnego. Rękę trzeba będzie unieruchomić.
Kmicic, nie stercz tak. Pomóż mi.

Bjerjezowski sztywny jak na apelu więziennym począł bez wiary rozglądać się po pomieszczeniu.

Fiu.. fiu...- entuzjastyczne pogwizdywanie nieznajomego wzbudziło i jego ciekawość.

Wskoczył do piwniczki.

Low Lite w oku załączył się automatycznie.
Zajmowała przestrzeń niemal pod całym domem, aż dziw, że nie runął do tej pory. Był to jakiś przyczółek partyzancki, pod ścianą na pustych beczkach po ropie sterczało kilka komputerów starego typu z rozbitymi monitorami, prawdopodobnie na skutek ostatniego wybuchu. Wywrócony stół, za którym części jakiegoś wysmażonego borga, oraz upieczonej cybernetyki. Metalowy regał, w bałaganie orzeszki, czekolada, gogle ochronne, baterie. uszkodzony generator prądu. Pod nogami Motłocha gruz i szkło trzeszczały niemiłosiernie.
Tyle wódki poszło się jebać.. -westchnął pod nosem.
Podszedł do cybernetycznego złomu.
Może się i nada? -pomyślał zabrawszy brudne narzędzia z podłogi.

Eee! Łysy! Przyda się? -krzyknął na Saszę wynurzając się z mroku z upakowanymi do wiadra narzędziami. Zeskoczył z powrotem. Ruszył w kierunku kilku zamkniętych metalowych szafek.

Coś zachrobotało we wnętrzu.

Białoruś, ruiny Witebska, 13:20 czasu wschodnioazjatyckiego

Cały się spocił. Wciąż rozpalony na twarzy Sasza chwilę wcześniej odłożył prowizorycznie przemyte wodą z bidonu narzędzia. Ramię Jelcynowa zdobiła teraz cholernie niegustowna dzierganina. Sasza trząsł się przy szyciu, nie wspominając o wcześniejszym usunięciu kuli. Niedźwiedź ocknął się kilka minut wcześniej wysłuchując raportu Motłocha, który wydawał się być w świetnym humorze.

Siad! Turlaj się... hehe! -wielkie łapsko Wasyla popchnęło niezdarnego, kilkutygodniowego szczeniaczka. Niezrażony niczym psiak ochoczo ponawiał próby przegryzienia cyberręki powarkując na ile tylko umiał groźnie.

Tania buszowała teraz w piwnicy usiłując skompletować prowizoryczny układ zastępczy dla nóg.
Wyglądało na to, że dwaj wykolejeńcy poradzili sobie z kilkoma starszymi modelami cyborgów. Trudno było stwierdzić jakim, pieprzonym cudem.

Kmicic unikał grupy czując się w jej obrębie conajmniej niepewnie. Spoglądał przez wyłom w ścianie. Lśniące zabawki Belacorpu wogóle nie podjęły za nimi pościgu. Spłoszyli snajperów, podjęli akcję ratunkową, która zakończyła się masakrą. W górze zaczęły krążyć helikoptery białoruskiej telewizji niezależnej- kolejnej gałęzi kontrolowanej w całości przez korporację.
Okolica zmieniła się, zupełnie nie tak ją pamiętał. Spojrzał raz jeszcze na zwłoki obu ofiar. Na stojący pod oknem przewrócony kubek..

Widząc że Jelcynow jest poskładany i nie umrze dzisiaj Tania odzyskała rezon i spojrzała na dwóch więźniów i Motłocha bawiącego się z szczeniakiem. Zerknęła na szefa i wpierw zwróciła się do obu obcych.
"Dziekuję panom za pomoc, szczególnie panu ... doktorze. Jakby panowie mieli pytania, to proszę rozmawiać z panem Jelcynowem."
Po czym odwróciła się, wydała obrzydliwe odgłos podobny do rzygania i odwróciła się z powrotem do Jelcynowa z zaślinioną fiolką w ręce. Fiolka była przeźroczysta i wydawała się zawierać zielony płyn.
"Szefie, to znalazłam przy trupie żołnierza ... po tym jak jego rzężenie wywabiło mnie z paczki ze słonikami. Miał dwie ale jedna się stłukła przez zabójcę ... co potem był pierwszym zombi-ludem. Tak mi się wydaje. To dodatek do listu jaki Ci wsunęłam do kieszeni wcześniej."
Tania pokazała na kieszeń na piersi Jelcynowa gdzie władowała różową kopertkę w czasie ich chaotycznej ucieczki wcześniej ...

"A piesek taki fajny. Ja bym wolała poleźć po moje nogi do samolotu. Zombi-ludy nie powinny mi bardziej zaszkodzić niż wcześniej. A błyszczące borgi Belacropów nie skończyły ich jeszcze wybijać. Szefie, ma pan jakieś kontakty z tymi korpami ? Może moglibyśmy wymknąć się z tej dupy używając tego co wiemy o tym badziewiu co Belaki już zdobyły jako stawki negocjacyjnej ? Czy można zwiać piwnicą ?"
Widząc czekoladę wydała zirytowane prychnięcie i pokazała oskarżycielskim szponem na tabliczkę.
"Szefie, Motłoch, panie doktorze ... panie Polak ... proszę zjeść po kawałku by się odprężyć. Jak ja bym chciała ... psiakrew."