Forum KrysztalyCzasu.pl

-Trochę go pokąsałem, reszta też dołożyła swoje to i bestia skonała

- Mamy was wyciągnąć, czy będziecie oprawiać te skrzynie. Nie jesteśmy piratami, a jeszcze dużo roboty przed nami - krzyknął bossończyk w dziurę okazującą podłogę piwnicy - Ejjj, zawadiaki, idziecie schodami, czy mamy was wyciągać, psiamać.

-Dobra dobra, nie drzyj się już wyłazimy schodami, ale po wszystkim do skrzyń wrócimy

Pałac Villagro - parter

Nie doczekawszy się imienia uwolnionej z szafy dziewczyny, Garro pociągnął ją za sobą w stronę korytarza. Uzdrowiciel otworzył szerzej oczy widząc wielką dziurę w podłodze i stojącego nad nią Bossończyka.

- Coście tutaj zarżnęli, nicponie? - spytał Garro nie dostrzegając nigdzie śladu stworzenia, które wcześniej wydawało z siebie mrożące krew w żyłach porykiwanie i diaboliczne chichoty - I gdzie Adoth z Sigurdem?

Wciąż nie wypuszczając z ręki dłoni bezimiennej Aquilonki, Zingarczyk przysunął się bliżej krawędzi dziury i obrzucił zdenerwowanym spojrzeniem parę zaglądających do skrzyń barbarzyńców.

- Niczego innego bym się nie spodziewał - wycedził przez zęby - Domostwo nawiedzone przez piekielne pomioty, a wy grzebiecie w skrzyniach z jadłem!

Chcecie sera ?, przedni, mówi Sigurd z pełnymi ustami, żując jeden z serów ze skrzyni...

Już idziemy, nie pali się. Co wy tacy nerwowi. Chodź Adoth, musimy coś zabić. Cokolwiek...

-Sigurd co się martwisz w mieście jesteśmy coś do ubicia się znajdzie hehe, po czym spojrzał w górę na kompanów i dostrzegł Aquilonkę i aż gwizdną z podziwu, gdyż jego oczom ukazał się arcy ciekawy widok zwłaszcza że dziewczyna była tylko w płaszczu,a Adoth miał dobry punkt do obserwacji

Garro na chwilę - i z wielkim żalem - puścił aquilonkę i zaczekał, aż dwaj barbarzyńcy wyjdą po schodach do kuchni i do kuchni, gdzie siedział już Garro i kobieta. Następnie rozwinął swój tobołek i opatrzył rany Adotha, smarując odpowiednią maścią i zakładając mocne bandaże zrobione z przedniego, lnianego sukna. Tymczasem kobieta łkając dalej oparła się o ramię zamorczyka, używając jego kaftana jako chusteczki.

Gdy medyceusz skończył opatrywać rany, schował swoje rzeczy do torby i spojrzał na aquilonkę, która ukryła twarz w dłoniach, spod których ciekły kropelki łez. Ta spojrzała na zielarza odrywając ręce od twarzy czerwonej od łez.

- Oni... znęcali się nade mną! Robili mi straszne rzeczy... Czy wyprowadzisz mnie stąd, mój wybawco? - zapytała, patrząc Garro w oczy.
Nehaher badając otoczenie zmarszczył brwi i z żalem wzruszył ramionami. Z demona nic nie zostało...

Na górze za to słychać było szuranie zakończone stuknięciem czegoś ciężkiego w drewno.

Pałac Villagro - parter

Nehaher chodził w kółko, nie mogąc usiedzieć na miejscu, podczas gdy Garro opatrywał wielkiego Cymeryjczyka. W końcu zatrzymał się i rzekł.

- Spieszmy się. Mówiłem wam, że nie mamy wiele czasu. Zaraz się tu może zaroić od demonów...

Spojrzał na aqilonkę:
- A ty niewiasto właściwie skąd się tutaj wzięłaś i kim dokładnie jesteś? Myślę, że warto to wiedzieć nim ruszymy dalej. Poza tym rzekłaś, iż "oni" robili ci złe rzeczy - oni, czyli kto? Ile osób jest w tym domu? Zrozum, że każda informacja może być dla nas cenna w tej sytuacji. A twoje bezpieczeństwo zależy od tego, ile sami wiemy i ile możemy zrobić.

Słysząc odgłosy z piętra Adoth pomyślał

- Ja... ja... ja jestem... byłam niewolnicą tego podstępnego kapłana Seta... - załkała kobieta, wylewając z siebie łzy. - Oprócz niego, w domu są jeszcze... są jeszcze... dwóch jego kamratów, bezwzlędnych i brutalnych... - tu dziewczyna rozpłakała się na dobre, przywierając do Garro, który kręcił głową Nehaherowi by ten dał jej spokój.

Pałac Villagro - parter

- Niewolnicą powiadasz? A nie miałabyś kiedyś ochoty poleżeć sobie na ołtarzu nago w czasie pobożnych ceremonii...? - zapytał z błyskiem w oku Stygijczyk - oczywiście nic zdrożnego, mam na myśli jedynie estetyczne i religijne kwestie... Zresztą, nie czas teraz na to, niemniej zastanów się na przyszłość. Służba bogom rozwija cnoty ducha.

Westchnął wyrażając żal z uwagi na niesprzyjające dla tematu okoliczności. Po chwili jednak oderwał się od całkiem ekspresywnych wizji w swojej głowie, zauważając roztrzęsienie niewolnicy.

- Nie lękaj się jednak, ten zacny mąż z pewnością uchroni Cię od wszelkiego zła. - rzekł starając się dodać jej odwagi i wskazując na Garro - A teraz ruszajmy na górę, zacni towarzysze. Szybko, zanim pojawi się więcej pomiotów piekieł.

Sigurd wzruszając ramionami,

Leżenie nago na ołtarzu to rozumiem, ale te cnoty ducha to co to takiego? Poszukajmy tych dwóch oprychów, muszę komuś przywalić.