Forum KrysztalyCzasu.pl

- Shhhhh! Słyszeliście to? - zwrócił się do towarzyszy przerażony Goblin, słysząc pluski dobiegające z środka jeziora. - Chodu, za skały!

Tajemnicza dolina o północy

Drayaharus słysząc pluski i szamotanie w wodzie w pobliżu wodospadu wskoczył z wrodzoną zręcznością za głaz. Zerkając zza niego dostrzegł, kilka postaci walczących o utrzymanie się na powierzchni wody, z różnym w zasadzie skutkiem.
Balin nie miał zamiaru zwlekać. Od strony parowu nadchodzili licznie nieumarli. Zmysł wojownika i zimna kalkulacja nakazała przyjąć postawę obronną w najlepiej do tego nadającym się miejscu, czyli na spłachetku ziemi zlokalizowanym między jeziorem a ścianą doliny.
Nieznajomi pływacy właśnie walczyli z żywiołem wody
w pobliżu tamtego fragmentu jeziora.

Barthur, Mordil, Huskun i Gusłaek walczyli o każdy haust powietrza. Starali się płynąć lecz co chwilę wadzili o siebie nawzajem to wpadali pod strugę wodospadu, która mieszała ich jak kucharz zupę.

Balin ryknął, chodźcie tu sukinsyny, na Gotam Gora wyślę do piekła tylu z was ilu zdołam.

Krasnolud zacisnął dłoń na stylisku topora, przyjmując postawę obronną, otaksował siły, słabo to widzę, Skela i Bazookh oraz ja, na gnoma chyba nie ma co liczyć przeciwko nieumarłym. Zginę walcząc w obronie jakichś goblinów na jakie miałem polować pomyślał krasnolud... Bogowie mają jednak poczucie humoru.

Gnomie pomóż jakoś goblinom wyjść z wody.

No w takim razie odrzucam nie mój ekwipunek (ten niedawno zrabowany oprócz kasy) i staram się utrzymać na wodzie!

Tajemnicza dolina o północy

Walczący rozpaczliwie z wdzierającą się do ust i nosa wodą Huskun pojął w końcu, że nadmierne obciążenie zaczyna go ściągać ku dnu sadzawki. Wiedziony zrodzoną z paniki desperacją, czym prędzej odrzucił od siebie przypasaną do boku maczetę, chwilę później zaś posłał w spienione odmęty również wypełnioną cennymi łupami podróżną sakwę.

Złote medaliony i reszta biżuterii były najzupełniej bezpieczne pomiędzy zalegającymi na dnie sadzawki kamieniami, mogły tam czekać choćby i tygodniami na późniejsze wyłowienie.

Tajemnicza dolina o północy

Kopnięty wielkim buciorem Barthura, Mordil zanurzył się w kipieli. Nerwowo szarpał za klamrę pasa, na którym wisiało żelastwo działające jak spora kotwica i ciągnąca na dno. W końcu klamra puściła, a wraz z pasm opadły dwa topory obusieczne, jeden toporek, dwa oszczepy, szabla i dwa niedawno znalezione dobrej jakości miecze. Odzyskując nieco swobody zsunął z ramienia torbę z żywnością. W tym czasie zdążył dotrzeć do kamienistego dna od którego odbił się z całych sił, kierując skośnie aby nie wpaść na pływającego nad nim wróżbitę. Wypływając widział spadające części ekwipunku pozostałych członków drużyny.

Wydostawszy się z kotłującej wody wodospadu Huskun i Gusłek ruszyli ku najbliższemu brzegowi, przeciwnemu do zbliżających się nieumarłych.
Tam też dużymi susami podążali krasnoludzi, gnom i odziany na czarno człowiek.

Strąciwszy z pleców wpychającego go pod wodę Mordila, Barthur cisnął z rozmachem na brzeg młot i tarczę. Musiał z całych sił kotłować wodę bo ciężka zbroja z niestrudzona siłą ciągnęła go ku głębinom. Pozbywszy się obciążeni ruszył mozolnie w stronę brzegu.

Tymczasem po brzegach skalistych ścian biegały i wyły ghule. W pewnym momencie Bazookh usłyszał, że w ich skowytach zmieniła się nuta. Coś jakby wściekłość przeszła w zadowolenie, o ile ożywieńcy mogli mieć takie odczucia. Bazookh jednak wolał wierzyć, że tak jest. Bo jeżeli nie...

Z głośnym i przeciągłym skamleniem z wysokiego urwiska spadł cień i roztrzaskał się z chrzęstem na skałach. Imaginerus spodziewając się jakiegoś kolejnego nieszczęścia, wpatrzył się w tamte miejsce. Jego koszmar zaczynał powracać. Nie dość, że w wypełzających z wody rozpoznał pianickiego kapłana Gusłak z jego wiernym akolitom Huskunem, to na dodatek w miejscu z którego spadło ciało, w świetle księżyca ukazał się szczerzący kiełki Uhar. Tylko czekać, aż z Grubella zrzuci drabinkę linową, aby ruszyć na pomoc swojemu kochankowi.

Truposze, nie pędziły chaotycznie na żyjących i nie rozbiegały, mimo, że ghule potrafiły pędzić jak wiatr, a zombie szły mozolnym i powolnym marszem. Szły równym szeregiem. Podzieliły się na dwie grupy obchodzące jezioro z obu stron.

Gdy Mordil wystrzelił spod powierzchni wody, łapczywie łapiąc powietrze, tuż koło niego spadł koniec liny. Goblin złapał go bez zastanowienia i od razu poczuł silne szarpnięcia holujące go w stronę brzegu. Ciągnącym linę był nikt inny jak zapoznany na polanie ork.

Wyrzucam co mam pod ręką, ale zbroi nie dam rady sciągnąć w wodzie, bo do tego trzeba kilku minut. Albo się utopię albo dopłynę do brzegu.

Mordil z trudem łapiąc powietrze i bryzgając naokoło wodą złapał jedną ręką koniec liny a druga starał się dosięgnąć pływających obok oszczepów. Ale silne szarpnięcie uniemożliwiło mu uchwycenie broni, goblin spojrzał na brzeg i zauważył ciągnącego linę orka. Goblin po chwili poczuł pod stopami śliskie kamienie ale mimo to pozwolił aby dalej go holowano aż rękami wyczuł grunt pod sobą a wtedy puścił linę i wstał krztusząc się i dławiąc resztkami wody. Mordil rozejrzał się dookoła.

Bazookh oceniając sytuację podjął błyskawiczną decyzję. Jeśli martwiaki mają zamiar atakować to z całą pewnością nie jego.Wycofał się najdalej w głąb dolinki jak to tylko mozliwe i skupiając resztki mocy zaintonował zaklęcie z księgi.

Deliad

My raczej nie mamy wyjscia innego jak przedrzec sie tym waskim pasem ziemi wokol jeziora do wyjscia. Moze Uhar i reszta maja jakies liny to je nam rzuca z gory i tamtedy uciekniemy?