Forum KrysztalyCzasu.pl

Hmmmm, nie sądziłem że jesteśmy aż tak blisko siebie...

Zbiore mlot i tarcze, ktore rzucilem na brzeg. Zanurkowalbym po Mordilowa bron, ale nie czas i miejsce zeby sie ze zbroji rozbierac.

O ile nie ma tu gdzies porzuconej przypadkiem, naladowanej kuszy walowej z magiczna wlasciwoscia antymartwiacza, to skalniam sie ku planowi Ketha.

Hej gobliny i ty półolbrzymie, chyba czas zawrzeć przymierze, walcząc razem może stąd uciekniemy, po drugiej stronie jeziorka jest wąskie przejście.

Tajemnicza dolina o północy

W promieniach obficie rozrosłego księżyca nieumarli podążali to chrzęszcząc kośćmi to mlaskając martwym gnijącym ciałem. Dwie grupy zaczęły z obu stron okrążać niezmącone tchnieniami wiatru jeziorko.

W tym samym świetle na szczycie skalnej ściany ukazała się dziwna, czarno odziana, postać. Dosiadała unoszącego się lekko ponad ziemią mglistego, jakby uplecionego z dymu, karego wierzchowca. Jej twarz skrywał głęboko nasunięty kaptur. Nieśpiesznie zatrzymała się przy krawędzi przypatrując się zajściom w dolinie jak zmaganiom na arenie gladiatorów.

Obserwatorów tego widowiska było więcej, bo po przeciwnej stronie urwiska gromadziła się pokrzykując, podskakując i wymachując bronią sfora goblinów.

Do uszu Huskuna dotarł charakterystyczny głos brzmiący jak darcie starej szmaty. Więc Uhar także znajdował się wśród goblinów. Co prawda młody adept sztuk czarnoksięskich usłyszał zaledwie strzępy słów wykrzykiwanych przez szamana, ale nie były one zbyt pocieszające.
Kanalia, nieudacznik, darmozjad i zakała plemienia to jedne z delikatniejszych określeń jakie dotarły do jego uszu. Jedyne na co mógł liczyć Huskun ze strony swojego pryncypała to to, że szaman spadnie ze skały i skręci sobie kark, co jednoznacznie rozwiąże sprawy terminowania młodego czarnoksiężnika.
Borgul jednak stał niewzruszony wpatrując się w dolinę. Huskun dał by głowę, że wpatruję się w Mordil-sana. Dopiero gdy padło wywrzeszczane słowo EGZAMIN, wzniósł dłoń dając znak do odwrotu. Na pożegnanie szaman wypiął się zadzierając szatę i prezentując pożółkłe i pomarszczone dupsko.
Wszystko to odbyło się dość szybko, a krążące po krawędziach ghule ruszyły w ślad za goblinami.

Mordil i Barthur dotarli do brzegu jako ostatni. Z uczuciem ogromnej ulgi powitali twardy i kamienisty grunt pod nogami. Barthur nie tracąc czasu uzbroił się. Do brzegu zbliżały gromadka żywych, a zapewnienia o wspólnej sprawie mogły być fałszywe.

Odrzucając linę i ze skrzywionym strachem obliczem ork spoglądał na Mordila spode łba i w końcu rzekł w mowie wspólnej z mocnym orczym akcentem.

- Z deszczu pod rynnę. Na Katana w co ja rzem wdepnął - przyłożył pięść do czoła wykonując religijny gest po czym sięgnął po szablę - skoroś nie pływający to po co tak się śpieszył? - zagaił zakładając na przedramię tarczę - nie łacniej było zejść po schodach, koło tych wielgachnych spiżowych wrót za wodospadem? - skrzywił się widząc minę Mordila - co tak ślipia wytrzeszczasz, masz mnie za głupka? Sprawdziłem. Wrota nie otwierane od lat, nawet zamków z tej strony nie mają.

Bazookh

Spytał się Mordil stojących obok postaci.

Tajemnicza dolina o północy

Ork przyglądał się nowo przybyłym i nadchodzącym martwiakom nie patrząc na Mordila jednak wypowiedziane słowa skierowane były właśnie do niego.

- Ten jeden toporek, który nosisz na plecach musi ci wystarczyć. Ja mam tylko szable i ich potrzebuję- uprzedzając słowa goblina dodał - i nie mam zamiaru teraz nurkować po twoje.

Huskun

Mordil jako pozbawiony broni stara się chować za innymi. Niestety nie potrafi walczyć na pięści, więc będzie się starał trzymać z tyłu, no chyba, że ten krasnal ma jakiś topór na zbyciu.

Mordil wyszedł na brzeg z oszczepem w dłoni a drugą ręką dobył przewieszony przez plecy toporek, rozejrzał się dookoła gotowy do stawienia czoła nadciągającym istotom. W duchu przysiągł sobie, że jeśli wyjdzie z tego żywy to te ścierwo szamańskie i wódz gobliński będą mieli niemiłą niespodziankę w postaci wylewających się flaków z ich brzuchów. Ten goblin był pamiętliwy i dopełni swojej zemsty na tych którzy go zostawili w potrzebie!

Imaginarius na chwilę skulił się jeszcze bardziej, zaciskając mocno powieki.

- Z deszczu pod rynnę! Piannie, dlaczego mi to robisz? - zaskrzeczał bardziej niż powiedział, kierując swoje słowa w pustkę. Jak przez mgłę dotarły do niego nawoływania Balina do nieznajomych.

Zaryzykował otwarcie oczu. Nieumarli nieubłaganie zataczali półksiężyc nad wodą. Uszczypnął się w rękę. Zabolało. Spojrzał jeszcze raz. Nieumarli dalej brnęli w ich stronę. Cóż robić?

- Do jasnej cholery! - wrzasnął Goblin we wspólnym, wkładając w krzyk całą swoją desperację i przerażenie. - Wynośmy się stąd, choćbyśmy mieli potem się sami pozabijać! - swój rozpaczliwy krzyk skierował wpadających do wody przybyszów.

- Balinie, Skela, Bazookh! W nogi, musimy się przez nich przebić... - dodał już ciszej.

Mordil stojąc na brzegu usłyszał znajome imię, Skela, gdzieś z mroków jego pamięci wydobywała się postać łowcy z innych czasów i z innego lądu, im bardziej myślał nad tym jego wspomnienia krążyły wokół obelg i wyzwisk ze strony tego człowieka. Ale mimo to odwrócił się w jego stronę, przez chwilę przypatrywał się jego postaci a zatrzymał wzrok na twarzy łowcy, po czym Mordil wyszczerzył zęby w uśmiechu i ruszył w stronę Skeli.