Forum KrysztalyCzasu.pl

Straszliwe Kazamaty ZUS, 32 orakt-ran

Surelionowi możliwość dobicia targu i prędkie zakończenie tej sprawy było jak najbardziej na rękę.

"Na dolnym pokładzie kapłani odprawia rytuał na którym Ci tak zależy" Powtórzył w myślach. Czyżby panu wielkiemu Skarbnikowi to nie? Pomyślał.

Wyciągnął swoją prawicę ściskając dłoń Wielkiego Skarbnika. Widział, że wartko sprawdzi on jego tożsamość, wyśle szpiegów za nimi już za chwilę kiedy tylko wyjdą z jego pałacu. Wiedział jednak, że nikt nie posunie się do usunięcia kogoś jego pozycji. Groziło by to sporymi i zbędnymi komplikacjami. Ryzykowne tym bardziej, że cena była przecież śmiesznie niska.

- Zatem, do zobaczenia wieczorem. Zabieram zatem Figeta z nami by mógł naocznie upewnić się co do... tak wielkiej, chwilowej straty.

Wyszli na zewnątrz. Mistrz skinął porozumiewawczo Kethrasowi by odnalazł Ślepaka z głową dziewczyny. Trudno było powiedzieć, że zabójca obserwował okolicę, ale na pewno gdzieś tu był. Sami weszli do jednej z ciasnych wąskich uliczek i czekali na przybycie Ślepaka z dowodem rzeczowym. Atmosfera była nieco napięta każdy spodziewał się jakiegoś nagłego gwałtownego ruchu lub choćby znaku niebezpieczeństwa. Nic takiego jednak nie nastąpiło. Pomocnik Skarbnika zamarł z przerażenia, widząc twarz znajomej mu z obrazów kobiety. Kiedy surelianie odchodzili ze śmierdzącej alejki jeszcze spazmował po zwymiotowaniu.

Szli szybko. Mistrz zasłonił kapturem głową a dłonią twarz, by nikt nie mógł odczytać z warg co mówi do idących wokół niego uczniów.

- Moc jest nam bliska uczniowie moi! Finał jej zdobycia o krok przed nami, wytrwajcie jeszcze chwilkę. Choć cena za wiedzę może jednak być nią straszna, jesteśmy gotowi ponieść ofiary. Jak mówiono w przepowiedniach krok za krokiem, razem zmierzamy do królestwa mego. - kiedy mówił oczy mu błyszczały jak wówczas kiedy przemawiał do nich po raz pierwszy zdradzając sekrety swego prawdziwego pochodzenia. - Nim to jednak nastąpi przed nami ostatnia próba. Potrzebujemy łodzi która zabierze nas z jeziora kiedy czas nasz okaże się bliski. Musi być mała by nie wzbudzała podejrzeń ale na tyle duża, by nas pomieścić. Musimy upewnić się, że nikt nie zabrał ciała ale.... Nade wszystko potrzebujemy się pozbyć teraz najpilniej tych oczu co za nami się wloką od pałacu skrabnika. Dopiero wówczas będziemy mogli zrobić jedno i drugie i przygotować się do wieczornego rytuału.

Ulice Srebrnej Przystani, 32 orakt-ran, popołudnie

Fidget wymiotował co kilka kroków, trzymając pozostałą treść żałądka dłonią. Na szczęście wcześniej rozdał przepustki wypełnione dokładnie według wskazań półboga. Odgłosy żygajacego kurdupla nikły z każdą chwilą. Chwilę później ciężko było je wypalać z zgiełku głosów ulicy nawet przez wprawione uszy Ślepaka.

- nie mają poszanowania dla sług. Odezwał się Milcar. Widziałem jak wyrzucili gońca, na zbity pysk. Kłócił się że doręczył awizo. Kalał się na bogów. Słuchajcie to źli ludzie są w tym ZUSie.

- widzieliśmy ich trzewia. Kazamaty, to wręcz Anus Mundi ale pełne złota przyjacielu. Bard poklepał Ślepaka po ramieniu. A na słowo złota spotkał się z masła temu oczami maga.

Surelioni przyspieszyli kroku, tuż za zaułkiem schowali się w ciemnym przejściu. Półbóg szepnął Ślepaków na ucho. - zerknij czy nas nie śledzą.

Chwilę później wrócił Milcar z cwanym uśmiechem na twarzy. - Jest czysto.

Wyznawcy Najwyższego rozsiedli się bezpiecznie między skrzyniami i drewnianymi odpadkami cechu stolarskiego. Eszara głaskał pięknie wytłoczoną lage z cedrowego drewna. Byłaby arcydziełem gdyby nie pęknięcie w połowie długości. Ketrasa w tym czasie badał wzrokiem przepustki. Kilkukrotnie czytał ostatni wers zapisany na pergaminie. Jego oczy świeciły się coraz bardziej.

Właściciela tego listu oraz wszystkich z nim którzy przyjdą do Balwierza i krawca Ulryka proszę przygotować bez skrepowania na bal, czyli golić, wyczesać, nakarmić i ubrać na koszt Skarbnika. podpisano z pieczęcią M. Żywy

Srebrna przystań, 32 orakt -ran popołudnie.

Czułe opuszki palców półelfa smakowały szczelinę w szlachetnym drewnie, przywodząc na myśl rozkoszną intymność kochanki, którą ledwie wczoraj pieścił. Wypity alkohol i wesoła muzyka zastępowały wtedy ckliwe słowa, delikatność i pełne napięcia chwile przed odkryciem tajemnicy orgazmu. Na twarzy wykwitła mu hybryda ukojenia i lubieżnego niesmaku, mógłby przysiąc, że wydarzyło się to dekady temu w innym mieście, że przeżywał to kto inny i tylko opowiadał o swoich podbojach.

Poczuł się nagle zmęczony, a liczne zadrapania poczęły piec i boleć, utrudniając skupienie myśli. Spojrzał na rozentuzjazmowanego Ketrasa, który wyczytał głośno fragment o opierunku i balwierzach czekających ich przed wieczorem. Czy to na prawdę koniec szalonej ballady dzisiejszego dnia. - zastanawiał się bard, dwa razy uniknął śmierci, czy może trzy, tak jak mówił mu pijany astrolog, kiedy oddawał mu w objęcia tlenioną kurtyzanę. Po trzykroć cię zarżnąć będą chcieli, nim księżyc stanie wysoko jak teraz. Raz jeszcze przeciągnąwszy po niedoskonałości w drewnie, co przecież czyniło ów niepowtarzalnym, powrócił myślami do niedokończonej pracy, nad zniszczonym stołem. Co nie może być stołem , niech stanie się tronem, co trumną mieć było, stanie się łożem.

- Tu może nie idą za nami, ale nie trudno nas będzie namierzyć, a wrócić musimy do kryjówki po chłopca. Wolałbym zawczasu schronienia naszego nie wyjawiać. Winniśmy w moim mniemaniu przeczekać bezpiecznie jak najdłużej i w ostatniej chwili po panicza wrócić. Można by dla bezpieczeństwa drugą skrzynkę wykonać podobną do tej, by w razie zdrady zbójcerzów zmylić. - W istocie trudno było mu się rozstać z maleńką trumienką na głowę, ta w jego myślach nabrała znaczenia symbolicznego, wydawało mu się jakby głowa szlachcianki szeptała do niego, prosząc o pieszczotę. - Rany też dobrze opatrzyć byłoby, na nogach ledwo stoicie. Mamy w pobliżu kogo?

[center]AKT III - Pragnienie[/center]
Ulice Ostrogaru, popołudnie 32 orakt-ran

Nerwowość minęła, pozostawiając miejsce na zimną kalkulacje. Gdy tylko Surelici minęli bramę do Chłopskiego Krocza ukryli się w ciemnej alejce. Chwilę później wyszli z niej w grupach podzielonych przez Mistrza. Wykorzystując tłumy mieszkańców Wyznawcy Wiedzy wtopili się otoczenie.

Milcar i Eszar wyszli pierwsi. Skręcili w aortę miejska przez którą tłumy Ostrogarczyków oraz przyjezdnych płynęły wprost do przystani portu. - Słuchaj przyjacielu, odezwał się nożownik przerywając chwilę ciszy, jak znajdziesz chwilę zajrzyj do kaplicy Grama, może uda się zdobyć jedną lub dwie fiolki święconki. Bard kiwnął głową i położył rękę na ramieniu druha. - Spokojna twoja, znajdę coś też na tą paskudna ranę, znam jednego zielarza na rynku. Trawsko jest drogie i paskudne, podobno chowa się je na odchodach trolli, wiedz jednak że postawi nogi. - mam nadzieję bo piekielnie piecze, dodał Milcar oddzielając się od kompana.

Droga do doków była kręta. Dla Milcara nie było to złe miał pewność, że nikt go nie będzie śledził. Cienie wysokich czynszówek były jego ostoją. Zabójca wykorzystał wszystkie znane skróty aby w miarę szybko dostać się do rejonu jego kompana. Pełne rybiego smrodu ulice tętniły życiem, szczury biegały stadnie czasem przelatując bardzo blisko butów. Jeden z nich zatrzymał się na środku przejścia, wystawił pyszczek w gore i zaczął wywąchiwać, jego kompani oddalili się on wybrał inną ścieżkę. Czmychnął pod stertę skrzynek gdy usłyszał nadchodzące kroki zabójcy. W mniej uczęszczanej uliczce kilku handlarzy wymieniało się łupami z kradzieży. Popatrzyli na Milcara ostrożnie, kiwnęli jak do swego głowami. Kilkanaście kroków dalej stał Strażnik Eco. Szczał właśnie na mur w ciemnej uliczce. Chytrus wiedział jak się wtopić w otoczenie, bez munduru jego gęba przypominała pospolitego łajdaka niż niosącego prawo. Gdy się obrócił Milcar już na niego czekał szczerząc zęby.

- Wiedziałem, gdzie cię znaleźć. Ciągle tu przyłazisz łajzo. Odezwał się Milcar - ty za to wyglądasz jak siedem nieszczęść, odpowiedział Eco komplementem. - Widzisz tu zginął ten rybak, pamiętasz? a tu wskazał wgłąb ulicy ta kobieta. Gówno dalej wiemy kto ich zamordował. Eco zniżył głos. Ten chuj z czarnej krypty zajebał nam krągłą sumkę. Nic nie wiemy, ale nie długo będę miał więcej sznurków do pociągnięcia, jeszcze się dowiem, powiedział z wyczuwalną obsesją w głosie. ale powiedz mi pozbyliście się chłopaka? Straż lata jak pojebana po czynszówkach. Co z mistrzem? Powiedział zatroskany. - Mistrz ma się dobrze, ze mną gorzej, chłopaka dzisiaj wymieniamy, powiedział cicho zabójca, mówiąc prawie do ucha współwyznawcy. - Chwała wiedzy, odpowiedział strażnik.

- Słuchaj Eco, macie w strażnicy taką łódź skonfiskowaną, opowiadałeś mi kiedyś. - Mamy, uśmiechnął się, ale na rano potrzebuję ją oddać, powiedział Eco. Znikając z Milcarem w cieniu ulicy.

***

Panie dobrodzieju, szczerzył zęby bard, takie rośliny to pospolite są, a ty takie ceny dajesz, skandal. - Dobra, dobra mówił zielarz. Już ja znam te twoje gierki Eszar. Coś znowu przeskrobał, - Bard spojrzał głęboko w jedyne sprawne oko zielarza, - nie ja, mojego przyjaciela użarł wilk, paskudna rana. - Ha wilk! W Ostrogarze takie włochate bestie nie latają, coście pewnie jakiego samogon popili i psy was za padlinę wzięły! Śmiał się sklepikarz. - Tego dziewką nie będę opowiadał, kontynuował bard podtrzymując dobry humor rozmówcy. - Dobra, znam cię, wiem, że konkurencji nie będziesz robił. Sklepikarz wyciągnął z drewnianej szkatułki zawinięte liście w płótno, odwinął wybrał obcążkami starannie kilka łodyg. Bard obserwował twarz zielarza, stara blizna zachodziła na oko, które chowało się za przepaską, z zaciśniętych warg wystawał czubek lekko fioletowego języka. - Zielarz wystawił dłoń po monety, zgadał wyliczoną sumkę, a zanim przekazał zawiniątko powiedział - jak kto by chciał inne zioła nabyć to wiesz gdzie kierować takiego? - Jasna sprawa powiedział Eszar wychodząc z sklepu Zioła-Sokole oko.

Po drugiej stornie ulicy kręciła się spora grupa chorych. Wielu z nich siedziało na schodach, inni rozmawiali ze sobą czekając na jałmużnę od wyznawca Gramaa. - Może miedziaka, panie? Wystawił rękę jeden z młodszych żuli, Eszar wyciągnął z mieszka monetę i rzucił na ręce, zręcznie maskując niedokładność dla odwrócenia uwagi. Moneta rozdźwięczała, odwracając od niego uwagę innych złaknionych jałmużny. Gdy żebracy jak piranie rzucili się na odbijająca się od schodów srebrną monetę, bard krok za krokiem wznosił się bliżej wrót świątynnych. Wchodząc do kaplicy napotkał wzrok jednego z braci, Eszar uśmiechnął się tylko, zamoczył palce w święcące przed wejściem kilka razy i zniknął w chłodzie majestatu świątyni.

***

- Uchyl tajemnicy o czcigodny. Powiedział Ketras, badając zamyślone oblicze Najwyższego. - Nie bój się Ketrasie. Odezwał się w końcu Surelion, czeka nas ciężka noc, pełna wyzwań, czuje że nasze zmysły zostaną poddane próbie. Chcę abyś był blisko, popłyniesz z Rolphem łajbą, będziesz na niej, gdy poczujesz zasysaną energie, załamanie peemów, zachwianie równowagi, to będzie twój znak do wejścia na pokład. Użyjesz tego zaproszenia, pamiętaj tylko, że chłopak musi być ukrywany do końca do ostatniej chwili. - Tak najwyższy, wiem. Dobrze, spotkasz Milcara z łodzią w dokach. Upewnij się że nikt Cie nie śledzi, doprowadź chłopaka i wypłyń na jezioro, gdy usłyszysz Grammskie dzwony. Ja, z resztą wejdę na pokład, gdy spotkam się z nimi przed golibrodą.